Romance de la luna, luna- Carmen Paris- Federico Garcio Lorca ترانه ماه - کارمن پاریس - گارسیا لورکا

Описание: “Romance of the Moon, Moon" by Federico García Lorca, a Spanish poet and playwright (1898-1936), is a poem from the "Gypsy Ballads" collection that was published in 1928 and met with great acclaim. Spanish singers have used the lyrics in performances in different styles. Carmen Paris, a Spanish jazz fusion singer, released “Romance of the Moon, Moon" in 2005. It is the story of a gypsy boy's infatuation with the moon, a love that ends in death. Lorca used the moon in his poems as a symbol of beauty and perfection, as well as of life and death.

The Persian translation of the poem is by the great Iranian poet Ahmad Shamlou. The English translation is by Dr. David K. Loughran from John Hopkins University.

"ترانه ماه" اثر فدریکو گارسیا لورکا، شاعر و نمایشنامه‌نویس اسپانیایی (۱۸۹۸ - ۱۹۳۶)، شعری است از مجموعه "ترانه‌های کولی" که در سال ۱۹۲۸ منتشر و با استقبال فراوان روبرو شد. خوانندگان اسپانیایی این ترانه را در سبک‌ها و با ملودی‌های گوناگون اجرا کرده‌اند. کارمن پاریس، خواننده اسپانیایی که در سبک جاز تلفیقی می‌خواند، "ترانه ماه" را در سال ۲۰۰۵ منتشر کرد. این ترانه داستان شیفتگی یک پسربچه کولی نسبت به ماه است، عشقی که سرانجام آن مرگ است. لورکا از ماه در اشعارش به عنوان نماد زیبایی، کمال و نیز مرگ و زندگی استفاده کرده است. ترجمه این شعر لورکا به فارسی توسط احمد شاملو انجام گرفت و در سال ۱۳۵۹ در مجموعه "ترانه شرقی و اشعار دیگر" منتشر شد.

This is the link to Carmen Paris's channel:
   • Romance de la luna luna  

This is the link to the original video in COSASDEGENI's channel:
   • ROMANCE DE LA LUNA LUNA Carmen París (para...  


"ترانه ماه"
ترجمه احمد شاملو

ماه به آهنگر خانه می‌آید
با پاچینِ سنبل‌الطیب‌اش
بچه در او خیره مانده
نگاهش می‌کند، نگاهش می‌کند

در نسیمی‌که می‌وزد
ماه دست هایش را حرکت می‌دهد
و پستان‌های سفید سفت فلزیش را
هوس‌انگیز و پاک، عریان می‌کند

هی! برو! ماه، ماه، ماه!
کولی‌ها اگر سر رسند
از دل‌ات
انگشتر و سینه‌ریز می‌سازند

بچه، بگذار برقصم
تا سوارها بیایند
تو بر سندان خفته‌ای
چشم های کوچکت را بسته‌ای.

هی! برو! ماه، ماه، ماه!
صدای پای اسب می‌آید
راحتم بگذار
سفیدی آهاری‌ام را مچاله می‌کنی

طبلِ جلگه را کوبان
سوار، نزدیک می‌شود
و در آهنگرخانه‌ی خاموش
بچه، چشم های کوچکش را بسته
کولیان - مفرغ و رویا -
از جانب زیتون‌زارها
پیش می‌آیند
بر گرده‌ی اسب‌های خویش
گردن‌ها بلند برافراخته
و نگاه‌ها همه خواب آلود
چه خوش می‌خواند از فراز درختش،
چه خوش می‌خواند شبگیر!
و بر آسمان، ماه می‌گذرد؛
ماه، همراه کودکی
دستش در دست

در آهنگرخانه، گرد بر گرد سندان
کولیان به نومیدی گریانند
و نسیم که بیدار است، هشیار است
و نسیم که به هوشیاری بیدار است

“Romance of the Moon, Moon"
Translated by Dr. David K. Loughran

The moon came to the forge
wearing her bustle of nards.
The child stares and stares at her;
the child keeps staring on.
In the agitated air the moon moves her arms revealing lubricious and pure
her breasts, tin and hard.
Run away, moon, moon, moon!
If the gypsies find where we are
white necklaces and rings
they’ll make of your heart.
Little boy, let me dance,
for when the gypsies come,
on the anvil they’ll find you
with your little eyes shut.
Run away, moon, moon, moon;
already I hear a horse.
Little boy, let me be, don’t step
on my whiteness of starch.
Beating the drum of the plains
the horseman approached,
and inside the forge
the child’s eyes are closed

Through the olive grove they came, gypsies half bronze and half dream,
their heads lifted up high,
eyes closed as in sleep.

How the owl is singing,
from its tree, how it hoots!
With a child by the hand
through the sky goes the moon.

Inside the forge
the gypsies cry and scream.
The air keeps on in vigil.
The air its vigil keeps




"Romance de la luna, luna"

La luna vino a la fragua
con su polisón de nardos.
El niño la mira, mira.
El niño la está mirando.
En el aire conmovido
mueve la luna sus brazos
y enseña, lúbrica y pura,
sus senos de duro estaño.

Huye luna, luna, luna.
Si vinieran los gitanos,
harían con tu corazón
collares y anillos blancos.

Niño, déjame que baile.
Cuando vengan los gitanos,
te encontrarán sobre el yunque
con los ojillos cerrados.

Huye luna, luna, luna,
que ya siento sus caballos.

Niño, déjame, no pises
mi blancor almidonado.

El jinete se acercaba tocando el tambor del llano. Dentro de la fragua el niño, tiene los ojos cerrados.

Por el olivar ven'an, bronce y sueño, los gitanos. Las cabezas levantadas y los ojos entornados.

Cómo canta la zumaya,
¡ay, cómo canta en el árbol!
Por el cielo va la luna
con un niño de la mano.

Dentro de la fragua lloran,
dando gritos, los gitanos.
El aire la vela, vela.
El aire la está velando.

#federicogarcíalorca
#federico_garcia_lorca
#carmen_paris
#احمد_شاملو
#ahmadshamloo
#گارسیالورکا