მღვდელი იოელ გამრეკელი - სიტყვა უძღების შვილის კვირიაკესა. თბილისის სიონი, 1913 წელი

Описание: წლითიწლობით, დიდ მარხვის დაწყების წინად, თქვენ, კეთილ-მსახურნო მსმენელნო, მოისმენთ ხოლმე სახარების იგავს უძღებ შვილზედ. რადა ან რისათვის? იმიტომ, რომ მოვიგონოთ გზა დაბნეულ დაკარგული ზეციერის მამის შვილები, რომლებიც, თუმცა ურჩი, თავნება და ლაღნი იყვნენ, მაგრამ ზეციერი მამა მათ მაინც სიყვარულით და სიხარულით მიიღებს ზეცაში, თუ გულწრფელად შეინანებენ თავიანთ დანაშაულს — ცოდვებს, მსგავსად იმისა, როგორც ქვეყნიერი მამაც ოჯახში აღტაცებით იღებს ხოლმე თავაწყვეტილს, დიდის ხნით გადახვეწილს, დაბრუნებულს შვილს, მამის ოჯახში ცრემლების ღვრით და დიდისა ბოდიშით. ავიწყდება იმ დროს მშობელს ურვა-გოდება, მწუხარება და ტანჯვა, რადგან ურჩი შვილი ცრემლთა ფრქვევით დაუბრუნდა ოჯახს.
აი როგორაა ამაზედ სახარებაში მოთხრობილი: ერთს კაცს ორი შვილი ჰყავდა. უმცროსმა უთხრა მამას: მამაო, მომეცი ჩემი ხვედრი საცხოვრებელი, გამიყავ მამულიო. იღებს უმცროსი შვილი მამისაგან საცხოვრებელს და შორდება, მიდის შორს ქვეყანაში და იქ ჰფლანგავს, რაც კი ებადა წააგო გარყვნილობაში. ბოლოს შიმშილობა ჩამოვარდება იმ ქვეყანაში და უძღები შვილიც დიდს შიმშლს ითმენს; მაშინ მიდის და ერთ კაცთან დგება მეღორედ და კმაყოფილდება იმით, რითაც ღორები საზრდოებდნენ. ბოლოს ეს საზრდელიც გამოელია; ამ დროს, როდესაც დიდი სიმწუხარე დაატყდა თავს, მაშინ გონს მოდის და თავისს თავს ეუბნება: „რავდენი მოჯამაგირეები იკვებებიან მამიჩემის ოჯახში, პური მაინცა აქვსთ, მე ხომ ღვიძლი შვილი ვარ მამი ჩემისა, პურიც კი მენატრება, მაშ ავდგები, წავალ მამა ჩემთან და ვეტყვი იმას: „მამაო ვსცოდე ცად მიმართ და შენს წინაშე, მიმიღე მოსამსახურეებთან მაინც“. ადგა უძღები და წავიდა. მამის გულმა იგრძნო შვილის ნაბიჯიც კი და როდესაც ჯერ შორს იყო, დაინახა მიმავალი, გაეჩქარა მისაგებებლად, სიყვარულით მოეხვია და დაჰკოცნა, შვილი მუხლმოდრეკით ძირს დაეცა და უთხრა: „მამაო, ვსცოდე ცად მიმართ და შენს წინაშე, მე ღირსი არა ვარ შენს შვილად ვიწოდებოდე, გთხოვ მიმიღო შენ მოსამსახურეთა შორის“. მამა მიჰმართავს მოსამსახურეთ ამ სატყვებით: „მოიტანეთ საუკეთესო ტანთ-საცმელი, ჩააცვით, ხელზედ საუკეთესო ბეჭედი გაუკეთეთ, მოიყვანეთ კარგად გასუქებული ხბო, დაჰკალით, ვსჭამოთ და ვიხაროთ. ეს ჩემი შველი მკვდარი იყო და გაცოცხლდა, დაკარგული იყო, და ვიპოვნე“. ყველა სიმხიარულეს მიეცა.
ამგვარი ოჯახობრივი მოთხრობა თითქმის მრავალი ჩვენგანისთვის ცნობილია; ან კი რა სათქმელია, განა ცოტაა იმისთანა ოჯახი, სადაც დედ-მამა მწარედაა დაღონებული, სტირის და სწუხს, სტირის ფარულად თუ ცხადად? — ან კი რა განმარტება სჭირია იმას, თუ რა დიდი სიხარულია ხოლმე მაშინ, როდესაც მშობლები ხედავენ თავიანთს მობრუნებულს შვილებს, სწორედ კანონიერ გზაზედ დამდგართ, წრფელის გულით მომნანიებელთ და ხშირად უფლის სახელის მახსენებელთ?..
მაგრამ, ძმანო, ეს მოთხრობა იგავია, ანუ გარდათქმა. ეს იმას გვიხსნის ჩვენ, თუ რა დამოკიდებულებაა ზეციერს მამისა და კაცთა შორის, რადგან ჩვენ ზეციერი მამის შვილები ვართ; რაც უძღები შვილი ქვეყნიერის მამისთვისაა, ისრეც ყოველი ცოდვილი კაცი ზეციერის მამისთვის. ხდება ხოლმე ხშირად ესეც, რომ ცოდვილი კაცი, რომელსაც უფლისაგან მინიჭებული ნიჭი აქვს, ბოროტად ხმარობს, ივიწყებს, გარყვნილობაზე ჰფლანგავს. კარგი კაცი იყოვო, ვიტყვით ხოლმე ჩვენ ზოგიერთა პირზედ, მაგრამ თავი ვერ დაიჭირა ვნებათა ღელვაში ჩაფლულმაო, გონება დაიხშო და ჯანმრთელება დაკარგაო; გონიერი კაცი იყოვო, ვამბობთ ზოგზედ, მაგრამ ღვინის სმის მეტის-მეტმა მიყოლამ სამსახურის ადგილი დააკარგვინაო, ჯანი მოუშალა, ოჯახი სიღარიბეში ჩაუგდო და სიცოცხლეც მოუკლოვო. გონიერია, მაგრამ უგულო და ბოროტი ენისააო, გონიერია მაგრამ ამპარტავანი და ბოროტიო. კეთილი კაცია, სასიამოვნო, მაგრამ უსაქმოა, ხორციელობის მიმყოლია და სხვანი და სხვანი.
მრავალნი კაცნი არიან ჩვენ შორის, როგორც მცონარე, ცოდვილები. სცხოვრობენ, სიამოვნობენ, მხიარულად ატარებენ დროს იმ დრომდე, ვიდრე რაიმე რისხვა-უბედურება არ დაატყდებათ თავზე. უბედურება კი ხშირად ვნებათაგან წარმოიშობება, როდესაც ვნებათა ღელვაში იფლობა და ეს სისხლ-ხორცად ექცევა, იწყებს გულის გლეჯას, — მაშინ ის გონს მოდის, თავისს ყოფა ცხოვრებას უკვირდება, თავისს სარეცელს ცრემლით ილპობს, — სახლშიაც, წყნარს სიბნელესა და ღვთის ტაძარშიაც, ღოცვა ვედრებით შეჰღაღადებებს იმას: „უფალო რა რიგ მძიმედ შეგცოდე, რავდენჯერ განვარისხე და შეურაცხვყავი მახლობელნი და მოყვასნი, განა და მაპატიებ, შემინდობ, უფალო? განა ზეციერს ტახტზედ მჯდომარევ ჩემგან და შეისმენ რასმეს? — შემიბრალე მე, შემიბრალეო“!
მაშინ უფალი ეტყვის მონანიებულს: „მოვედ, კურთხეულო შვილო. შენ თუმცა მკვდარი იყავ, მაგრამ სიცოცხლე ჰპოვე: თუმცა სძრწოდი, იქენჯნებოდი და იტანჯებოდი, მაგრამ მამის სახლს მოაღწიე! ამ დროს დიდი სიხარული იქნება ზეცაში...
თუ ჩვენ ჩვენს უძღებს შვილებს ვაპატიებთ, რანაირადაც კი უნდა განგვარისხონ, ღრმად შეურაცხგვყონ და შეინანონ, უეჭველია ამ შემთხვევაში ზეციერი მამაც ცოდვილს, რა ღრმადაც უნდა იყოს დაცემული, სიყვარულით მიიღებს თავის წიაღში. საჭიროა ჩვენის მხრით გონს მოვიდოეთ, შევიგნოთ ჩვენნი შეცთომანი, ვაღვიაროთ ცოდვები და ვხედვიდეთ რა მოწყალე ღმერთსა, შევღაღადოთ ესრეთ: ღმერთო შევცოდეთ წინაშე შენსა, მოწყალე გვექმენ ჩვენ ცოდვილთა“!
ამინ.