Βαθιά

Описание: Κάποιοι δεν είναι απλώς “ευαίσθητοι”, είναι άλλη ποιότητα,
φτιαγμένοι από σιωπή, διαίσθηση και καθαρότητα.
Άκουσε με προσοχή, δεν είναι απλή θεωρία,
είναι ψυχική ανάλυση, βαθιά ακτινογραφία.

Βλέπουν πίσω απ’ τη μάσκα, πίσω απ’ τη φωνή,
μέσα απ’ το βλέμμα διαβάζουν όλη τη διαδρομή.
Ακούνε και τη λέξη που δεν ειπώθηκε ποτέ,
τη ρωγμή στη σιωπή, το “βοήθα με” στην “γη”.

Έχουν ραντάρ καρδιάς, λεπτή αντίληψη,
πιάνουν κάθε ρήγμα, κάθε εσωτερική σύγκλιση.
Κι όσο όμορφο κι αν μοιάζει σαν χάρισμα θεϊκό,
κουβαλά συναισθηματικό βάρος μοναχικό.

Νιώθω βαθιά σε κόσμο επιφανειακό,
μιλάω για ψυχή κι ακούνε μόνο το “λογικό”.
Μα όταν βρεθούμε δυο στον ίδιο παλμό,
η καρδιά βρίσκει σπίτι, σταματά τον σεισμό.

Ο κόσμος τρέχει γρήγορα, φοβισμένος, ρηχός,
κρύβει το τραύμα του πίσω από ρόλο ψευδώς.
Ίδιες συνήθειες, ίδια μοτίβα ξανά,
πεποιθήσεις που πονάνε μα δεν σπάνε δεσμά.

Κι αυτοί που νιώθουν πιο βαθιά μένουν μόνοι,
όχι γιατί δεν έχουν παρέα στο σαλόνι,
μα γιατί λίγοι μπορούν να κατέβουν εκεί,
στο βάθος που η αλήθεια δεν αντέχει φυγή.

Είναι θεραπευτές χωρίς τίτλο και φήμη,
πιάνουν κρυφό συναίσθημα πριν βγει στην επιφάνεια και γίνει.
Αναλύουν, ψάχνουν λύση στη ρίζα του πόνου,
μετασχηματίζουν σκοτάδι σε φως χρόνου με χρόνου.

Νιώθω βαθιά σε κόσμο επιφανειακό,
μιλάω για ψυχή κι ακούνε μόνο το “λογικό”.
Μα όταν βρεθούμε δυο στον ίδιο παλμό,
η καρδιά βρίσκει σπίτι, σταματά τον σεισμό.

Και δεν πληγώνονται απ’ την κακία συχνά,
μα απ’ την ανισορροπία που βαραίνει σιωπηλά.
Απ’ το χάσμα που ανοίγει σαν ρήγμα γης,
ανάμεσα στο “νιώθω” και στο “δεν το καταλαβαίνεις εσύ”.

Μα όταν δυο τέτοιοι άνθρωποι βρεθούν,
οι άμυνες πέφτουν, δύο ψυχές θα σωθούν.
Η αναγνώριση άμεση, βλέμμα καθαρό,
σαν να λες “σε θυμάμαι” χωρίς να σε ξέρω καιρό.

Η ψυχή ανασαίνει, η καρδιά ησυχάζει,
η σιωπή γίνεται γλώσσα που δεν τρομάζει.
Καταλαβαίνουν χωρίς εξηγήσεις πολλές,
γιατί έζησαν μόνοι τις ίδιες σιωπές.

Ξέρουν πώς είναι να νιώθεις βαθιά,
σε κόσμο που ζει μόνο στα επιφανειακά.
Ξέρουν το βάρος, τη λεπτή διαφορά,
ανάμεσα σε ενέργεια αληθινή και σε ψεύτικα φτερά.

Κι ίσως αυτό να ’ναι το δώρο στο τέλος,
να βρεις μια ψυχή που μιλά στο ίδιο μέλος.
Τη γλώσσα που κανείς δεν καταλάβαινε πριν,
να την ακούς καθαρά — και να λες “επιτέλους, δεν είμαι μόνος πια εκεί.”