ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Описание: Σήκωσε μάτια ψηλά, δες φως στον θόλο,
δεν είναι τυχαίο – κάθε όνομα έχει ρόλο.
Πριν τα τηλεσκόπια, πριν τη θεωρία,
μίλαγε ο μύθος με αστρονομία.

Πλανήτες στον κύκλο, χορός στο κενό,
κάθε θεότητα κρύβεται εδώ.
Δεν μπήκαν τυχαία σε αυτή τη σειρά,
η ιστορία γράφτηκε με φλόγα και φαιδρά.

Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος,
Ουρανός, Ποσειδώνας — μετράει ο χρόνος.
Ερμής στη φωτιά, κι η Γη στο κέντρο,
ονόματα αρχαία, μα ταξίδι σύγχρονο.

Δεν είναι λέξεις απλές στον αέρα,
είναι θεοί που κοιτάνε τη σφαίρα.
Ο μύθος ενώνεται με επιστήμη ξανά,
ουρανός και ιστορία μαζί μια γροθιά.

Λάμπει στο δείλι, φωτιά στο σκοτάδι,
Αφροδίτη — ουράνιο χάδι.
Φως που καθρέφτισε ο ουρανός,
θεά της ομορφιάς — συμβολισμός.

Δεύτερη μετά Σελήνη κι Ήλιο,
λάμψη που σκίζει το νυχτερινό φύλλο.
Venus για Ρώμη, έρωτας ζωντανός,
ο πιο φωτεινός πλανήτης — σχεδόν μυθικός.

Δίπλα στον Ήλιο τρέχει ο Ερμής,
γρήγορος, άπιαστος, θεός αγγελιαφόρος της γης.
Ογδόντα οκτώ μέρες — κύκλος μικρός,
σαν φτερωτός νους, αιώνια γοργός.

Αφροδίτη, Άρης, Δίας και Κρόνος,
Ουρανός, Ποσειδώνας — μετράει ο χρόνος.
Μύθος και νόμος, πίστη και φως,
ο ουρανός μιλάει — κι ο άνθρωπος.

Γίγαντας μέγας, βαρύς σαν θεός,
Δίας στον θρόνο, κεραυνός ζωντανός.
Μάζα τεράστια, σύστημα κρατά,
βασιλιάς των θεών — σωστά.

Κόκκινος πλανήτης — αίμα στη σκόνη,
Άρης πολεμά, δεν συγχωρεί, δεν λυτρώνει.
Σίδηρος καμένος, απόχρωση φωτιάς,
θεός του πολέμου — δύναμη τροχιάς.

Αργός στο πέρασμα, κύκλος βαρύς,
Κρόνος στον χρόνο — ρυθμός σιωπηλής γης.
Δαχτυλίδια γύρω του, κύκλοι ζωής,
πατέρας του Δία — αρχή εποχής.

Το χίλια επτακόσια ογδόντα ένα, νέα τροχιά,
Ουρανός γεννιέται σε άλλη εποχή πια.
Herschel τον είδε, άλλαξε το πλάνο,
μα κράτησαν μύθο — όχι στέμμα και θρόνο.

Μπλε βαθύς σαν θάλασσα κρύα,
Ποσειδώνας — κύμα, μανία.
Υπολογισμός πριν την όραση,
μαθηματικά γίναν αποκάλυψη.

Κι η Γη; Δεν πήρε όνομα θεάς,
μα Γαία βαθιάς κοσμικής αγκαλιάς.
Earth απ’ το χώμα, λέξη απλή,
μα μέσα της γράφτηκε όλη η ζωή.

Πλούτωνας μακρινός, σχεδόν αόρατος,
θεός του Άδη — σκοτεινός, απόμακρος.
Μικρός, μα μυστήριο, στα όρια κρυφός,
νάνος πλανήτης — μα πάντα ζωντανός.

Δεν είναι πέτρες που γυρνούν στο κενό,
είναι ιστορίες που ζουν στον ουρανό.
Ο άνθρωπος κοίταξε — έδωσε μορφή,
κι ένωσε μύθο με επιστήμη στη γη.