Adam Mickiewicz - "Mówię z sobą…" Lament oskarżający serce wobec bezradności własnych uczuć!

Описание: "Zemsta, zemsta na serce, co mnie tak zdradzało, ..."
Lament – oskarżenie serca wobec bezradności własnych uczuć

Wiersz Adama Mickiewicza „Mówię z sobą…” to przejmujący lament nad złudnymi obietnicami miłości, wyrażony w introspektywnym monologu podmiotu lirycznego, który zmaga się z bólem zdrady serca i niespełnionych marzeń. W nordyckim stylu, inspirowanym surowymi krajobrazami Skandynawii i wikingowską symboliką, utwór ten przybiera formę mrocznej, poetyckiej sagi. Smutek podmiotu jest jak lodowaty wiatr wiejący przez fiordy, a jego oskarżenie serca przypomina wojownika, który w samotności zakopuje miłość w mogile. Obraz orła, szybującego nad burzliwym morzem, odzwierciedla wzniosłe, lecz złamane aspiracje, podczas gdy anielski, kobiecy głos i eteryczny chór w tle, nadają utworowi mistyczną głębię. Wplecione elementy wikingowskie (bębny, odległe rogi} wzmacniają atmosferę melancholii i epickiej straty, czyniąc wiersz hymnem na cześć utraconej miłości, która, choć pochowana, wciąż krwawi jaskrawą czerwienią w sercu nordyckiego pustkowia.

Mówię z sobą, i smutkiem powlekam się całem:
„Szczęścia w domu nie znalazł, bo go w domu nie było.“
Przecieżem ja w tęsknocie żył i w sercu nosiłem
Pola, lasy, strumienie, i wszystko, com kochał.

Ach! i cóżem ja znalazł? – Jam znalazł mogiłę,
W której miłość i wola, i myśl moja spała.
Zemsta, zemsta na serce, co mnie tak zwodziła,
Co mi raj wpośród piekła obiecywało!

Przecież byłem jak orzeł, co się wzbił nad chmury,
I widziałem, jak w morzu toną ludzkie twory,
I widziałem, jak słońce wschodzi i zachodzi.

Lecz serce moje, serce, co mi raj obiecywało,
Zemsta, zemsta na serce, co mnie tak zdradzało,
Bo mnie miłość i wola, i myśl moja zwodzi!

Muzyka i wykonanie: AI+moje cierpliwe ukierunkowywanie
Obraz: AI+moja obróbka

#PolskiePieśniPoetyckie #AdamMickiewicz #Mickiewicz #Lament