Geesten van het Verleden

Описание: Waar zijn de helden, in mijn tijd van nood?
Is mijn schreeuw niet luid genoeg,
Of zijn ze allemaal verdoofd?
Ik vecht met de schaduwen,
Ik draag een zwart hart in mijn borst,
Maar ik blijf doorgaan,
Ook al voel ik enkel dorst.

De geesten van het verleden, ze fluisteren zacht,
Ze zeggen dat ik zwak ben, verloren in de nacht.
De muren komen dichterbij, mijn adem stokt,
Mijn ziel is verscheurd, mijn hoop bespot.
Ik zoek naar een uitweg, een sprankel van licht,
Maar elke deur sluit zich, recht in mijn gezicht.

Ik vraag me af, hoor je mij wel?
Of verdrink ik stil in mijn eigen hel?

Waar zijn de helden, in mijn tijd van nood?
Is mijn schreeuw niet luid genoeg,
Of zijn ze allemaal verdoofd?
Ik draag de littekens, diep in mijn huid,
Maar ik vecht nog steeds, ik kom hier uit.
Zwart hart of niet, ik laat me niet breken,
De overwinning zal ik zelf uitspreken.

De regen slaat neer, het voelt als pijn,
Maar ergens diep binnen, zal er vuur zijn.
Mijn handen zijn gebald, mijn hoofd recht vooruit,
Ik laat me niet vangen, ik kom hieruit.
Ze zeggen dat ik struikel, dat ik val en verdwijn,
Maar mijn wil is sterker, ik zal overwinnaar zijn.

Ik voel de storm, ik voel de strijd,
Maar ik breek de ketens, ik ben eindelijk bevrijd.

Waar zijn de helden, in mijn tijd van nood?
Is mijn schreeuw niet luid genoeg,
Of zijn ze allemaal verdoofd?
Ik draag de littekens, diep in mijn huid,
Maar ik vecht nog steeds, ik kom hier uit.
Zwart hart of niet, ik laat me niet breken,
De overwinning zal ik zelf uitspreken.

Schaduwen vallen, maar ik sta recht,
Geen stem die mij het zwijgen oplegt.
De stilte schreeuwt, maar ik blijf sterk,
Mijn ziel is gehard door dit harde werk.

De nacht was mijn vijand, maar nu mijn vriend,
Hij toont me de kracht die ik diep vanbinnen dien.
De geesten verdwijnen, hun macht is gebroken,
Hun woorden verbranden, nooit meer gesproken.
Mijn zwart hart klopt, maar het klopt voor mij,
Ik heb de strijd gevoerd, en ik ben vrij.

De stilte scheurt, ik hoor mezelf,
Geen held kwam, dus ik werd het zelf.

Waar zijn de helden, in mijn tijd van nood?
Is mijn schreeuw niet luid genoeg,
Of zijn ze allemaal verdoofd?
Ik draag de littekens, diep in mijn huid,
Maar ik vecht nog steeds, ik kom hier uit.
Zwart hart of niet, ik laat me niet breken,
De overwinning zal ik zelf uitspreken.