Daar in het bos

Описание: De pillen en drank liggen klaar, net als elke nacht
Schaduwen dansen, maar niemand lacht
De kamer koud, de lucht te zwaar, ik praat met muren, jaar na jaar

De klok tikt langzaam, ik tel de slagen
Pillen op het aanrecht, die me dit doen verdragen.
De straat is leeg, maar in mijn hoofd een storm
Eenzaam sinds die dag, dat jij niet meer kwam, die vaste norm
Van wie ik ooit was, van wat ooit nog bestond
Sinds jij vertrok, ben ik nergens meer thuis, nergens meer rond

Ze zeggen “het komt wel goed, wacht maar af”
Maar ik wacht al jaren, koud en dof als het graf
Ik loop door straten die mij niet meer kennen
Zie gezichten die mijn naam niet noemen, laat staan hem herkennen

Daar in het bos van Santpoort-Noord
Waar stilte schreeuwt, waar de pijn nooit stoort
Bij Landgoed Duin en Kruidberg, alleen met de wind
Maar niemand die zoekt, niemand die me vind
Dat ooit van iemand hield, maar nu verdwaald in de tijd
Met lege handen, en een hart dat nooit meer slijt

De straatlantaarns flikkeren, net als mijn hoop
Had vroeger een vermogen, nu staat alles te koop
De buren lachen, ik hoor hun leven buiten
Maar ik sluit de gordijnen, om hun geluk buiten te sluiten
Want elke glimlach herinnert mij eraan
Dat ik ooit lachte, maar dat -, dat is allang vergaan

Ze zeggen “het komt wel goed, wacht maar af”
Maar ik wacht al jaren, koud en dof als het graf
Ik loop door straten die mij niet meer kennen
Zie gezichten die mijn naam niet noemen, laat staan hem herkennen

Daar in het bos van Santpoort-Noord
Waar stilte schreeuwt, waar de pijn nooit stoort
Bij Landgoed Duin en Kruidberg, alleen met de wind
Maar niemand die zoekt, niemand die me vind
Dat ooit van iemand hield, maar nu verdwaald in de tijd
Met lege handen, en een hart dat nooit meer slijt

Het bed voelt groter, nu jij er niet meer ligt
Elke droom is een leugen, elke waarheid is verplicht
Ik tel de dagen, maar ze geven mij niks terug
Mijn schaduw is mijn enige gezelschap, net als toen, bij die brug.
Ik gooi stenen in het water, maar geen rimpel blijft bestaan
Net als mijn herinneringen, die langzaam zijn vergaan

Ze zeggen “het komt wel goed, wacht maar af”
Maar ik wacht al jaren, koud en dof als het graf
Ik loop door straten die mij niet meer kennen
Zie gezichten die mijn naam niet noemen, laat staan hem herkennen

Daar in het bos van Santpoort-Noord
Waar stilte schreeuwt, waar de pijn nooit stoort
Bij Landgoed Duin en Kruidberg, alleen met de wind
Maar niemand die zoekt, niemand die me vind
Dat ooit van iemand hield, maar nu verdwaald in de tijd
Met lege handen, en een hart dat nooit meer slijt

Ik praat tegen muren, maar ze praten niet terug
De pillen zijn mijn vrienden, ze geven mij een zet in de rug
Maar duwen mij dieper- , steeds dieper in het zwart
Elke slok, elke slik, - een gat in mijn hart.
En ergens hoop ik dat iemand me ooit vindt
Maar tot die dag ben ik verloren, niets dat mij hier bind

Ze zeggen “het komt wel goed, wacht maar af”
Maar ik wacht al jaren, koud en dof als het graf
Ik loop door straten die mij niet meer kennen
Zie gezichten die mijn naam niet noemen, laat staan hem herkennen

Daar in het bos van Santpoort-Noord
Waar stilte schreeuwt, waar de pijn nooit stoort
Bij Landgoed Duin en Kruidberg, alleen met de wind
Zoek ik naar mezelf, maar ik vind alleen een kind
Dat ooit van iemand hield, maar nu verdwaald is in de tijd
Met lege handen, en een hart dat nooit meer slijt