Maria Markowska - O tak mi smutno (fado)

Описание: Poema polaco interpretado no espírito do fado.
Uma canção de saudade, solidão e silêncio.
Não é preciso entender as palavras — basta sentir.

Jeśli potrafisz ujrzeć sens wiersza w swojej wyobraźni — zostań.
Ten kanał jest dla Ciebie.

Ale jeśli potrzebujesz filmu czy prezentacji — nie masz tu czego szukać.
Poezja jest dla ludzi z wyobraźnią.

Tylko słowo i dźwięk.

Zamieszczony obraz jest tylko migawką z wiersza —
nie jest interpretacją.

Przetworzono przy pomocy Suno AI

Dziękuję za wszystkie subskrypcje i proszę osoby, które jeszcze tego nie robią o kliknięcie w dzwonek

O tak mi smutno, tak pusto i ciemno,
Tak mi samotność dumne skrzydła łamie...
Że ludzi tyle, a nikt nie jest ze mną,
Że ramion tyle — dla mnie żadne ramię...
Że tak wyrosłam, jak sosna żałoby,
Co się wierzchołkiem do chmur ciemnych garnie,
A dołem tylko groby ma i groby,
Które w jej łono ślą zmarłych męczarnie...
Więc kiedy słucham waszych rozmów długich,
Widzę radosne lub wzburzone twarze
I okiem błądzę od jednych do drugich,
Dusza na gwiazdy ulata —
I marzę!..
...Na rozmodlone zbożne łany,
Na zapatrzone w błękit drzewa,
Na łąk kobierzec malowany,
Słoneczny, święty blask się ściele,
Ludziom na radość, na wesele,
Zaczarowana skrzypka śpiewa...
Od srebrnołuskich wód roztoczy,
Po kwietnych smugach, w świateł tęczy,
Bóg nieśmiertelny piękna kroczy
I wszystko płonie, gra i dźwięczy.
Tylko samotny pień żałoby
Objęły kołem groby, groby ...
...Więc nie tam idę, gdzie mnie woła
Ducha tęsknota,
Gdzie marmurowe cudne czoła
Spokoju bluszcz oplata.
Nie tam,
Gdzie się na pola kładzie złota
Jasność słoneczna
I płynie cicho pieśń skrzydlata
Czysta i wieczna.
Po pustych oto ścieżkach chodzę,
Kędy się włóczą mgły tułacze,
Gdzie na rozstajnej błotnej drodze
Rozpaczy wicher łka i płacze;
Gdzie się te piaski rozzłociły,
Jak beznadziejna smutku rzeka,
I półzapadłe śnią mogiły
I zła niedola ludzi czeka...
Bo ja was kocham, jak na polach kłosy,
Jak młode trawy, co bujają z wiosną,
Jak te zagaje, co na pustkach rosną,
Gdzie starych dębów zrąb pozostał zgniły,
Kiedy do walki już zabrakło siły.
Bo ja was kocham, jako te potoki,
Co z nowem życiem rwą stare okowy,
Jako ten pogwar cichy a głęboki,
Co idzie nocą przez nasz bór sosnowy,
Jak samo Życie! Jak tę młodą wiosnę,
Jak wszystko wielkie, silne i radosne —
Tak ja was kocham ...
...Więc nie tam idę, gdzie mnie woła
Ducha tęsknota,
Gdzie marmurowe cudne czoła
Spokoju bluszcz oplata.
Nie tam,
Gdzie się na pola kładzie złota
Jasność słoneczna
I płynie cicho pieśń skrzydlata
Czysta i wieczna...

#poezjaśpiewana, #poezjekrzyczane, #MariaMarkowska, #PoezjaPolska, #PolskaLiteratura, #AlternatywnaPoezjaSpiewana, #aiternatywa
Zbieram na sałatkę https://suppi.pl/poezje-krzyczane