Klucz - Türöffner - pismo integrujące polską i niemiecką społeczność Pomorza. Greifswald i Szczecin.

Описание: Każda epoka i każde pokolenie mają swoich Kolumbów.

Kiedy ja miałem lat 10-12 lat – wędrowałem z bohaterami moich lektur przez prerię, odkrywałem Biegun Północny, zanurzałem się pod wodę z kapitanem Nemo i balonem przemierzałem świat w osiemdziesiąt dni.

Mój syn już tylko dwie książki przejął z ojcowej biblioteki. Winnetou, O czym szumią wierzby oraz… a tak, Egipcjanin Sinuhe.

Mój wnuk – żyje zatopiony bez reszty w świecie wirtualnych bohaterów epoki cyfrowej.

Trzy pokolenia.

Myśli syna i wnuka (wszystkich naszych synów i wnuków) – skierowane są w przyszłość. Nie zbierają zdjęć, kopert i listów, takich jak te, które ja pisałem do przyjaciół. Bo listów takich już się dziś nie pisze! Nowe zabawki wypierają bez litości jeszcze do wczoraj ukochane klocki czy tajemnicze pojazdy.

Myślę sobie, że oni… nawet nie zauważą, kiedy odejdę.

Mój ojciec, (cóż za przedziwna historia), zadbał o moją pamięć.
Gromadził szkolne zeszyty, widokówki, legitymacje i świadectwa. Układał je w pudełkach, te obwiązywał sznurkiem, segregował.
I kiedy dziś ze ściśniętym gardłem otwieram te sezamy pamięci, to w tych maleńkich karteczkach, świstkach, legitymacjach, zaświadczeniach, fotografiach – budzi się w głębi duszy jakiś niewypowiedziany żal, że tyle pięknych chwil się w moim życiu przydarzyło, ale ja o nich… zapomniałem.
Teraz – wraca smak, zapach, kolor, żar rozgrzanego powietrza, zachwyty nad krajobrazami, wesołe i smutne epizody, imiona kolegów, trudne, ale bardzo ważne egzaminy, kursy, szkolenia… Mój Boże! Ile tego wszystkiego było! I gdyby nie te „magazyny pamięci” w pudełkach – byłbym człowiekiem bez wspomnień?

****

Znam wiele osób, które na samą myśl, że miałyby zmienić miejsce zamieszkania, tracą pewność siebie i popadają w apatię.
Jak to – wyjechać!? Przecież wszystko co przeżyłem związane jest z tym miejscem!

Kocham i z radością wracam do moich dawnych miejsc. Ale z większą jeszcze ciekawością zatrzymuję się w nowych. W ogóle mam nieodpartą wręcz konieczność podróżowania. Nie umiem usiedzieć kilku dni bez perspektywy weekendu za kierownicą. Podróż, przemieszczanie się, ogarnianie wzrokiem i emocjami widzianego świata jest jakże energotwórcze, a jednocześnie – uspokajające.
Rano piłem kawę tu, a drugą, po południu – w zupełnie innym miejscu.

Jestem pewny, że każdy człowiek ma w swojej osobowości pierwiastki czasu, przestrzeni i miejsca w różny sposób uszeregowane. Poddaję się każdemu z tych imperatywów, bo podróż w czasie i przestrzeni jest koniecznością tkwiącą w nas, w stopniu właściwym dla naszego temperamentu i możliwości. I tylko jedna kwestia pozostaje problemem: ruszamy przed siebie, by wrócić do punktu wyjścia, czy też ruszamy, by trafić w miejsce nowe, nieznane, nie oswojone jeszcze. Są więc tacy, którzy wymiar swojego świata muszą nieustannie powiększać, a inni – chętnie zaglądają w różne miejsca, by przekonać się, że jednak u siebie jest najlepiej.

Do pewnego momentu nie zauważamy pewnej subtelności. Tej mianowicie, że nasze wędrówki zapełniają naszą pamięć wizerunkami ludzi spotkanych, mijanych, wyprzedzanych oraz takich, którym schodzimy z drogi. Podróżujemy więc do ludzi? Konfrontujemy się z nimi, porównujemy. Chcemy wiedzieć, jakie miejsce pośród wszystkich nas zajmujemy my sami, tu i teraz?

I transfokacja ostatnia: nic nie możemy powiedzieć o przyszłości.
Za to historię traktujemy bardzo poważnie. Pochylamy się nad nią z przekonaniem, że uda nam się zrozumieć i ocenić poczynania innych. Tych, którzy budowali i burzyli, wyznaczali kierunki i urządzali piekło na ziemi – osądzamy ich lub bronimy. Bo przecież musimy samych siebie przypisać do którejś ze stron. Jesteśmy osobnikami społecznymi, stadnymi.

Kim był mój dziadek, a kim był jego ojciec i ojciec jego ojca? A ja? Co sprawiło, że jestem tu, a nie gdzieś indziej?

Wszystkie te rozważanie ujawniają się we właściwym momencie życia. Jak woda, która w czasie suszy odsłania koryto rzeki, tak my próbujemy objąć nasz los. Nic jednak z tą wiedzą zrobić już nie możemy.

Wybór – to magiczne słowo, które być może przemknęło przed okiem mojego Czytelnika niezauważone - jest kluczem tego felietonu. Jego sensem.

Wybór, świadomy wybór miejsca i chwili na podejmowanie ważnych życiowych decyzji jest jak strojenie fortepianu. Struna musi się napiąć, naciągnąć argumentami i przekonaniem, że teraz, tu i dokładnie w wyznaczonym czasie - wyda z siebie piękny dźwięk. Jak decyzja o naszym miejscu w życiu.

***

Ręka sama wstrzymała myśl, która poszybowała w stronę utopii i naiwności. Uśmiecham się, kiwam, głową…
Niech lecą, wrócą za chwilę albo nigdy. Takie ich prawo oraz natura. To przecież… marzenia. MY, choć słuchając poetę myślimy, że jesteśmy ptakom podobni – to jednak pozostajemy istotami przypisanymi do ściśle określonych miejsc.

p.s. chyba wrócę do starych lektur… Nautilus, Chłopcy z placu broni, Mały Książę, no, oczywiście, Lokomotywa, Abecadło, Rzepka…. Chociaż… z tymi ostatnimi tytułami warto może jeszcze chwilę zaczekać. Na prawnuki…