2026 01 10 Қасқыр, Аю, Құну мен Адам Тайгадағы ертегісі Қаз

Описание: Қасқыр, Аю, Құну мен Адам. Тайгадағы ертегісі.
Баяғыда орманда қасқыр мен аю өмір сүріпті. Олардың мекендері іргелес тұрды. Аю оның апанында, қасқыр өзің ініне тұрды. Бір бірінің қасында іргелесіп, олар жақсы көршілері болған. Аю жидектерді, балды және тамырларды жақсы көріпті. Қасқыр аңға шығып, өзің қорегін таба алатын. Олардың арасында ешқашан жан-жалы болмады.
Аю: «Мен орманда ең мықтымын», - деп есептеді.
Қасқыр: «Мен орманда ең мықтымын», - деп есептеді.
Олар: «Біз тек мылтықты аңшы адамнан ғана қорқамыз», - деп сезініп жатты.
Ондағы орманда, төбенің бауырында жауыз жыртқыш аң - құну, яғни росомаха, деген атты да мекендепті. Ол: «Мен ең мықтымын», - ешқашан айтпады. Ол тек әрқашан аш ғана сезініп, қоректі іздеп, орманды аралап, ешқашан тынбады.
Аю жаз мен күз бойы құнарлы азық іздеп жеді. Қыс келді. Семіз айналғаннан кейін аю ұйықтауға апанын дайындап, табанын ауызына салып, ұйықтап қалды.
Бір қыс күні адам үйінің есігін жапқанын ұмытып, көлдің айлағына балық аулауға кетті. Сол кезде құну үйдің ішіне кіріп, барлық нәрді жеп қойып қашты.
Адам үйге келіп, жағдайды көріп: «Мен енді не істеймін?», - деп ойлады. «Менің небәрі мылтығым әрі бірнеше патрондарым ғана қалды». Бірақ, адам орманға жалғыз барудан қаймықты. Ол қасқырмен патроны таусылған жағдайда кездесуінен қорқады.
"Амал жоқ!" - ауызын айтып, аштықтан өлгісі келмеп, адам ормандағы соқпағын алып, аңға шықты.
Ең жақын адам бар мекеніне дейін 20 шақырым болды. "Саған адамдарға жету үшін күші сақтау керек, ұқтың ба?" - аңшы өзіне айтты.
Оның артынан іздері бойынша қасқыр еріп жүгірді.
Қысқы түні күрт түсіп кетті. "Жолымда осыдан бір шақырым қашықта, шипалы бұлақта қарағай ағашынан жасалған үйшігі тұр. Оны уақытта жетсем, құтқарыламын" – аңшы ойлады.


Волк, Медведь, Росомаха и Человек. Таёжная сказка.
Давным-давно в лесу жили волк и медведь. Их жилища находились по соседству. Медведь — в своей берлоге, волк — в своей норе. Живя бок о бок, они были хорошими соседями. Медведь любил ягоды, мёд и корешки. Волк выходил на охоту и добывал себе пропитание. Между ними никогда не было вражды.
Медведь считал: «Я самый сильный в лесу».
Волк считал: «Я самый сильный в лесу».
Оба они говорили: «Мы боимся только человека-охотника с ружьём».
Тем временем в том же лесу, у подножия горы, обитал коварный хищный зверь — росомаха. Она никогда не говорила: «Я самая сильная». Она лишь всегда чувствовала голод, искала добычу, рыскала по лесу и никогда не знала покоя.
Медведь всё лето и осень ел, находя обильную пищу. Пришла зима. Разжирев, медведь приготовил свою берлогу для спячки, положил лапу в рот и заснул.
В один из зимних дней, человек, забыв закрыть дверь своего дома, ушёл на озеро ловить рыбу с причала. В это время росомаха забралась в дом, съела всё, что было, и убежала.
Вернувшись, человек увидел ситуацию и подумал: «Что же мне теперь делать? У меня осталось лишь ружьё да несколько патронов». Но человек боялся идти в лес один. Он боялся встречи с волком, если у него вдруг кончатся патроны.
"Выхода нет!" — произнес он и, не желая умирать с голоду, человек выбрался на лесную тропу и отправился на охоту.
До ближайшего места, где жили люди, было 20 километров. "Чтобы добраться до людей, тебе нужно беречь силы, понял?" — сказал охотник сам себе.
А по его следам, следом за ним, бежал волк.
Резко опустилась зимняя ночь. "В километре отсюда по моей пути, у целебного источника, стоит избушка, срубленная из сосны. Если я вовремя до неё доберусь, буду спасён", — подумал охотник.