គម្ពីរទសជាតក - ​រឿង ព្រះតេមិយ - Temiya Jataka | A Prince, a Throne, and the Path of Renunciation

Описание: ​គម្ពីរទសជាតកI ​រឿង ព្រះតេមិយកុមារ ការបំពេញនូវនេក្ខមបារមី គឺការចេញសាងផ្នួស

កាលគ្រាដែលព្រះពុទ្ធិជាម្ចាស់ នៅជាព្រះពោធិសត្វ មុនពេលព្រះពុទ្ធត្រាស់ដឹង ក្នុងវដ្តសង្សារ ដែលជីវិតមនុស្សនៅតែវិលវល់ ក្នុងកំណើត កើត ចាស់ ឈឺ និងស្លាប់ មាននគរមួយធំ សម្បូរទៅដោយប្រជាជន មានឈ្មោះថានគរ ពារាណសី នគរនេះ មានព្រះមហាក្សត្រមួយអង្គ ព្រះនាមថា ព្រះបាទកាសិករាជ ព្រះអង្គគ្រប់គ្រងនគរ ដោយច្បាប់ ដោយអំណាច ដោយទ័ព និងដោយការកាត់ក្ដីដ៏តឹងរឹង ដូចព្រះមហាក្សត្រទាំងឡាយ ក្នុងសម័យព្រះពោធិសត្វនោះដែរ (ដកដង្ហើម) ព្រះបាទកាសិករាជ មានព្រះរាជបុត្រមួយអង្គ ព្រះនាមថា តេមីយកុមារ ព្រះកុមារនេះ មិនមែនជាកុមារធម្មតាទេ ព្រះអង្គជាព្រះពោធិសត្វ ដែលបានសន្សំបារមី មកពីអតីតជាតិជាច្រើន ដើម្បីបន្តដំណើរ ទៅរកការត្រាស់ដឹង តេមីយកុមារ មានសម្រស់ស្អាត មានអាកប្បកិរិយាស្ងប់ ភ្នែកពោរពេញដោយសេចក្តីស្ងប់ ដូចជាមនុស្ស ដែលមានអ្វីមួយ លាក់នៅក្នុងចិត្ត ថ្ងៃមួយ នៅពេលតេមីយកុមារ នៅវ័យក្មេងណាស់ ព្រះអង្គត្រូវបាននាំ ទៅអង្គុយជិតព្រះបិតា លើព្រះអាសនៈ ដើម្បីឲ្យឃើញ ព្រះរាជកិច្ច ដើម្បីរៀន ពីការគ្រប់គ្រងនគរ និងអំណាច នៅថ្ងៃនោះ មានអ្នកល្មើសម្នាក់ ត្រូវបាននាំមក ឈរនៅមុខព្រះរាជអាសនៈ បន្ទាប់ពីការសួរនាំ ការកាត់ក្ដី និងការពិចារណា ព្រះបាទកាសិករាជ បានចេញព្រះបញ្ជា ដោយសម្លេងខ្លាំងៗឲ្យប្រហារជីវិតអ្នកទោសម្នាក់នោះ (ឈប់បន្តិច) នៅវិនាទីនោះផ្ទាល់ ចិត្តរបស់តេមីយកុមារ ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់ ព្រះអង្គ បានរំលឹកឃើញ អតីតជាតិរបស់ខ្លួន អតីតជាតិ ដែលព្រះអង្គ ធ្លាប់កើតជាព្រះមហាក្សត្រ ប្រើអំណាច កាត់ក្ដី បញ្ជាឲ្យសម្លាប់ បង្ខំប្រជាជន និងធ្វើអំពើ ដែលបង្កបាប ដោយមិនអាចជៀសវាងបាន បន្ទាប់ពីស្លាប់ ពីជាតិនោះ ព្រះអង្គ បានទៅទទួលទុក្ខវេទនា នៅថានរកអស់ពេល ៨៤០០០ឆ្នាំ ទុក្ខនោះ មិនអាចពិពណ៌នា ដោយពាក្យបានឡើយ ការចងចាំនោះ នៅតែច្បាស់ នៅក្នុងចិត្ត ដូចជាអគ្គីភ័យ ដែលមិនរលត់ តេមីយកុមារ គិតក្នុងចិត្តថា… “អំណាច មិនមែនជាសុភមង្គល ការគ្រប់គ្រង មិនអាចគេចផុតពីបាប បើខ្ញុំឡើងគ្រងរាជ្យ ខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវ បញ្ជាឲ្យសម្លាប់ ឬធ្វើអំពើអាក្រក់ ដូចអតីតជាតិ” “ផ្លូវតែមួយ ដែលអាចការពារខ្លួន ពីបាប គឺមិនឡើងគ្រងរាជ្យ” ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក តេមិយកុមារ បានសម្រេចចិត្ត ធ្វើពុតជាមនុស្សគថ្លង់ ជាមនុស្សពិការភាព មិននិយាយ មិនដើរ មិនបង្ហាញប្រាជ្ញា មិនមែនព្រោះព្រះអង្គ ខ្វះសមត្ថភាព ប៉ុន្តែព្រោះ ព្រះអង្គ មានប្រាជ្ញា លើសមនុស្សធម្មតា ព្រះបាទកាសិករាជ និងព្រះមហេសី ព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង គ្រូពេទ្យ ព្រះគ្រូ អ្នកមានវិជ្ជាជីវៈ ត្រូវបានអញ្ជើញមក ពិនិត្យ និងព្យាបាល មានអ្នក បន្លាច បញ្ឆោត សាកល្បង ស្តីបន្ទោស ទាំងខឹង ទាំងស្រឡាញ់ ប៉ុន្តែ តេមីយកុមារ នៅតែស្ងៀម នៅតែអត់ធ្មត់ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ បន្តទៅដប់ប្រាំមួយឆ្នាំពេញ ១៦ ឆ្នាំ នៃការមិននិយាយ នៃការមិនបង្ហាញ នៃការទ្រាំទ្រការឈឺចាប់ ដោយចិត្តស្ងប់ ចុងក្រោយ ព្រះបាទកាសិករាជ សម្រេចចិត្ត ដោយចិត្តព្រួយថា “ព្រះរាជបុត្រនេះ មិនអាចគ្រប់គ្រងនគរបានទេ” ព្រះអង្គ បានបញ្ជាឲ្យ អ្នកបើករថសេះ នាំតេមិយកុមារ ចេញទៅកប់ចោលទាំងរស់ក្នុងព្រៃតាមការទស្សន៍ទាយរបស់ហោរា នៅពេលទៅដល់ព្រៃ ខណៈអ្នកបើករថសេះ កំពុងជីករណ្តៅ តេមីយកុមារ បានឈរឡើង ដើរបាន និយាយបាន និងមានកម្លាំងខ្លាំង ព្រះអង្គ បានប្រាប់ការពិតទាំងអស់ អំពីអតីតជាតិ អំពីការភ័យខ្លាចបាប និងអំពីការអត់ធ្មត់ អស់ដប់ប្រាំមួយឆ្នាំ និងសុំសាងផ្នួសនៅក្នុងព្រៃនោះតែម្តង និងសុំអោយនាយសារថីនាំដំណឹងនេះទៅប្រាប់បិតា និងមាតាទ្រង់ផង (ដកដង្ហើម) ខណៈពេលនោះព្រះអិនបានបានបញ្ជាអោយព្រះវិស្សុកម្មទេពបុត្រនិមិតអាស្រម និងបរិក្ខាសម្រាប់បួសជាតាបសអោយតេមីយកុមារ នៅពេលព្រះតេមីយកុមារបួសរួចរាល់ហើយ ទ្រង់បុះពេញព្រហ្មវិហ៊ារធម៍ (ណេខាកកាំបារ៉ាម៊ី) រហូតបានសម្រេចឈានសមាបត្តិ នៅក្នុងថ្ងៃបួសនោះឯង អ្នកបើករថសេះ ស្ញប់ស្ញែង មានជំនឿ និងគោរព បាននាំដំណឹងនេះប្រាប់ព្រះអង្គកាសិករាជ និងមហេសី ព្រះបាទកាសិករាជ និងព្រះមហេសីបានដឹងដំណឹងនេះហើយមានសេចក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ពេលយាងមកដល់អាស្រម ព្រះតេមីយកុមារបានទេសនាអោស្តាប់ ធ្វើអោយព្រះបិតា និង​ព្រះមាតា មានសទ្ធាជ្រះថ្លា សុំបួសជាតាបសដែរ និងបានសម្រេចឈានសាមបត្តិយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ 🌿 សារធម៌ (សម្រាប់បញ្ចប់វីដេអូ) អំណាច មិនមែនជាសុភមង្គលជានិច្ច ការឈ្នះអ្នកដទៃ មិនស្មើនឹង ការឈ្នះចិត្តខ្លួនឯង ការអត់ធ្មត់ គឺជាកម្លាំង ដែលមើលមិនឃើញ តែអាចការពារ មនុស្សម្នាក់ ពីទុក្ខធំៗ