​រឿង ព្រះមហាជនកជាតក

Описание: តើបងប្អូនទាំងអស់គ្នាមានដឹងទេថា
ក្នុងជាតិទាំងដប់របស់ព្រះសម្មាសម្ពុធនៃយើង
មានជាតិមួយដែលទ្រង់បានហែលឆ្លងសមុទ្រអស់រយៈពេលប្រាំពីរយប់ប្រាំពីរថ្ងៃដោយដៃទទេ?
តើក្នុងជាតិនោះព្រះអង្គបានបំពេញបារមីអ្វីមុនត្រាស់ដឹងជាព្រះពុទ្ធ?
តស់សូមបងប្អូនសណ្តាប់ពីដំណើររឿងសង្ខេបរបស់ព្រះពោធិសត្វក្នុងរឿង មហាជនកទាំអស់គ្នា។

ក្នុងកាលកន្លងយូរលង់មកហើយ
មានព្រះរាជាមួយព្រះអង្គ
ព្រះនាមថា ព្រះបាទមហាជនក
ទ្រង់សោយរាជ្យសម្បត្តិ
នៅក្រុងបេថេសដា ដែនដីវិញទេហើយ

ព្រះបាទមហាជនក
មានព្រះរាជបុត្រពីរអង្គ
ព្រះរាជបុត្រច្បង មួយអង្គ
និងព្រះរាជបុត្រអនុជ មួយអង្គទៀត

លុះចំណេរកាលតមក
ព្រះបាទមហាជនក
ទ្រង់សោយព្រះទិវង្គត
ព្រះរាជវង្សានុវង្ស
និងក្រុមមន្ត្រីសព្វមុខ
បានរៀបចំពិធីថ្វាយព្រះភ្លើងបូជា
ធ្វើបុណ្យតាមព្រះរាជបវេណី

ក្រោយព្រះបិតាសោយព្រះទិវង្គត
ព្រះរាជបុត្រច្បង
បានឡើងគ្រងរាជ្យ
ជាព្រះមហាក្សត្រស្នងរាជសម្បត្តិ
ហើយទ្រង់បានប្រទានឋានៈ
ដល់ព្រះអនុជ
ជាព្រះឧបរាជ

ប៉ុន្តែ…
មានមនុស្សអាក្រក់ម្នាក់
ពូកែអែបអប
បានចូលទៅគាល់ព្រះមហាក្សត្រ
ហើយក្រាបទូលញុះញង់ថា
ព្រះឧបរាជ
មានបំណងធ្វើឃាត
ព្រះមហាក្សត្រ

ព្រះមហាក្សត្រ
ទ្រង់បានស្តាប់ពាក្យញុះញង់នោះ
ហើយព្រះហរទ័យ
លែងទុកចិត្តចំពោះព្រះអនុជ
ទ្រង់បានបញ្ជា
ឲ្យកងទាហានទៅចាប់ព្រះឧបរាជ
ដាក់ខ្នោះ ច្រវាក់
នាំទៅឃុំឃាំង
ក្នុងដំណាក់មួយ
ក្បែរព្រែកនេវ៉េស

ព្រះឧបរាជ
បានធ្វើសច្ចាលេខឋានថា៖

«ប្រសិនបើខ្ញុំមានគំនិតអាក្រក់
ចង់ធ្វើឃាតព្រះមហាក្សត្រ
សូមឲ្យខ្នោះ និងច្រវាក់
កុំដោះចេញពីខ្ញុំឡើយ
ប៉ុន្តែបើខ្ញុំគ្មានគំនិតក្បត់
សូមឲ្យខ្នោះ និងច្រវាក់
បែកខ្ចាត់ខ្ចាយ
ហើយទ្វារឃុំឃាំង
សូមឲ្យបើកចំហរ»

រំពេចនោះឯង…
ខ្នោះ និងច្រវាក់
បែកខ្ចាត់ខ្ចាយ
ទ្វារឃុំឃាំង
ក៏បើកចំហរ

ព្រះឧបរាជ
បានរត់គេចខ្លួន
ធ្វើដំណើរទៅដល់ស្រុកជាយដែន
រស់នៅតាមបែបប្រជារាស្ត្រសាមញ្ញ

អ្នកស្រុក
ដែលស្គាល់ព្រះឧបរាជ
នាំគ្នាជួយលាក់បាំង
និងការពារ
មិនឲ្យទាហានចាប់បាន
ព្រះឧបរាជ
បានបញ្ចុះបញ្ចូលប្រជាជន
ឲ្យរួមកម្លាំងជាមួយខ្លួន
រហូតមានបរិវារច្រើន

ព្រះឧបរាជ
យល់ថា
ដើមឡើយខ្លួន
ត្រូវបានចោទប្រកាន់ដោយអយុត្តិធម៌
ហើយឥឡូវនេះ
មិនអាចជៀសវាងសង្គ្រាមបានទៀត

ទ្រង់បាននាំកងកម្លាំង
ទៅដល់ក្រុងមេនដេឡា
បោះបន្ទាយស្នាក់នៅខាងក្រៅ
ទាហានជាច្រើន
បានបោះបង់ព្រះមហាក្សត្រ
ហើយចូលរួមជាមួយព្រះឧបរាជ

ព្រះឧបរាជ
បានផ្ញើសារលិខិត
ទៅកាន់ព្រះមហាក្សត្រ
សូមឲ្យប្រគល់ដី
បើមិនព្រម
សង្គ្រាមនឹងកើតឡើង

ព្រះមហាក្សត្រ
ទ្រង់មិនព្រមប្រគល់ដីឡើយ
ទ្រង់សម្រេច
ធ្វើសង្គ្រាម

មុនចេញសមរភូមិ
ទ្រង់បានផ្ដាំព្រះអគ្គមហេសីថា
បើព្រះអង្គមានគ្រោះថ្នាក់
សូមថែរក្សាបុត្រ
ក្នុងផ្ទៃឲ្យបានគង់វង្ស

បន្ទាប់មក
កងទ័ពធំ
បានចេញដំណើរ
ចាកចេញពីព្រះនគរ

ហើយនៅក្នុងសមរភូមិនោះ
ព្រះមហាក្សត្រ
ត្រូវបានសម្លាប់
សោយព្រះទិវង្គត
បញ្ចប់សង្គ្រាម
ដោយការបាត់បង់ដ៏ធំធេង…
មិនយូរប៉ុន្មានព្រះមហេសីក៏បានសម្រាលបានបុត្រាមួយអង្គហើយដាក់ព្រះនាមដូចទៅនឹងជីតារបស់គេដែរគឺព្រះបាទមហាជនក។ កុមារាជនកតែងតែរត់លេងជាមួយក្មេងដ៏ទៃ ក្មេងៗទាំងនោះតែងតែងធ្វើបាប និងដៀលកុមារាជនកថាជាកូនគ្មានឪពុក។ កុមារាតែងទទូចសួរម្តាយ និងបានដឺងរឿងសព្វគ្រប់ហើយ កុមារាជនកតាំងចិត្តរៀនសូត្រមានចំណេះជមនាញយ៉ាងស្ទាត់។ លុះចម្រើនវ័យព្រះបាទជនកបានធ្វើជំនួញនិងសន្សំប្រាក់បានយ៉ាងច្រើនក៏សម្រេចចិត្តបបួលអ្នកជំនួញរាប់រយនាក់ចុះសំពៅធ្វើដំណើរទៅកាន់នគរមិថិលាដើម្បីសងសឹកជូនព្រះបិតា។ នៅតាមផ្លូវព្រះអង្គបានចួបនឹងព្យុះយ៉ាងធំបណ្តាលអោយសំពៅលិចចូលសមុទ្យ តែទ្រង់មិនមានការភិតភ័យក៏ទ្បើងតាមដកក្តោងហើយបោះពួយផុតហ្នូងឆ្លាម សត្វសាហាវនានាហែលទឹកបន្តទៅមុខទៀត។
ចំណែកឯនាងមណីមេក្ខលាដែលជាទេវតារក្សាសមុទ្ររវល់តែសប្បាយលេងនិងកែវមកតភ្លេចមើលថែរក្សាសមុទ្រអស់ពេលប្រាំពីរថ្ងៃទុកអោយព្រះបាទជនកហែលទឹកម្នាក់ឯងអស់ពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ ឃើញដូច្នេះនាងមណីមេក្ខលាកឺបានស្រោចស្រង់ព្រះអង្គ និងបានដាក់ព្រះអង្គសម្រាកនៅក្រោមម្លប់ឈើមួយលើកំពូលភ្នំក្បែរក្រុងមិថិលា។
ស្របពេលនោះព្រះមហាក្សត្រនៃនគរមិថិលាក៏បានសោយទីវង្គត់ បន្សល់ទុកនូវបុត្រីមួយព្រះអង្គដ៏ស្រស់ស្អាតព្រះនាមថា សីវលី។ មុនសោយទីវង្គតព្រះមហាក្សត្របានបានផ្តាំថាអ្នកដែលស្នងរាជបានទាល់តែអាចធ្វើអោយ ព្រះនាងរំភើប ស្គាល់ពីក្បាលដំណេករបស់គ្រែព្រះនាងផ្ទុំ អាចលើកធ្នូជ័យបាន និងអាចដោះស្រាយផែនទីកំណព្វទាំងដប់ប្រាំមួយបាន។

ព្រះបាទជនកបានយាងចូលនគរធ្វើអោយព្រះនាងសីវលីរំភើបតាំងពីឃើញទ្រង់ដំបូង បន្ទាប់មកព្របាទជនកក៏បានទាយត្រូវពីក្បាលដំណេកគ្រែដោយសារព្រះនាងសីវលីបានដាក់ស្នៀតសក់សម្គាល់ ព្រះអង្គក៏បានលើកធ្នូទេពបានយ៉ាងងាយ និងបានដោះប្រស្នាពីផែនទីកំណព្វទាំងដប់ប្រាំមួយបានដោយជោគជ័យ។ អ្នកទាំងពីរក៏បានរៀបអភិសេកក្នុងគ្រានោះទៅ និងរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត។

ថ្ងៃមួយព្រះអង្គបានកម្សាន្តក្នុងឧទ្យានមួយ និងបានប្រទះឃើញដើមស្វាយពីរដើម ដើមមួយមានផ្លែទុំលឿងពេញដើម និងមួយដើមទៀតមានតែស្លឹកមិនមានផ្លែមួយសោះ។ ព្រះអង្គក៏បានបេះផ្លែស្វាយភ្លក់ដឹងថាមានរសជាតិផ្អែមត្រជាក់ចិត្ត។ អាមាត្រដឹងដូច្នេះក៏នាំគ្នាបេះដណ្តើមគ្នាកាច់មែកស្វាយបាក់ ប្រជារាស្ត្រក៏នាំគ្នាមកដណ្តើមគ្នាបេះ កាច់មែកស្វាយបាក់រហូតរលំដើមដល់ដី។ ព្រះអង្គក៏បានព្រះតម្រិះឃើញថា មានទ្រព្យ មានផលានុផលជាទីឈ្នានីសរបស់អ្នកដ៏ទៃមានតែវិនាសខ្លួនដូចដើមស្វាយមួយដើមនេះឯងវិនាសដោយសារផ្លែរបស់វា ឯដើមដែលមិនមានផ្លែបែរជានៅឈរទ្រឹងយ៉ាងស្រស់ស្អាតដ៏ដែល។ ត្រិះតំរិះរួចព្រះអង្គក៏សម្រេចចិត្តសង្ងំតាំងសីលតែម្នាក់ឯងក្នុងប្រាសាទលើកំពូលភ្នំដោយអោយតែអ្នកបម្រើម្នាក់លើកបាយម្ហូបអោយតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គក៏បានកោសក់ចេញសាងផ្នួស ។ ចំណែកឯព្រះនាងសីវលីបាននាំស្រីស្នំរាប់រយនាក់មកសុំអង្វរព្រះអង្គអោយត្រលប់ទៅនគរវិញ តែព្រះអង្គបានបដិសេដ និងបានចេញសាងផ្នួសក្នុងព្រៃជ្រៅ និងនៅតាមផ្លូវព្រះអង្គបានចួបនឹងសាវាក់ដែលណែនាំពីបុណ្យកុសល និងជម្រុញទឹកចិត្តរបស់ព្រះអង្គអោយកាន់តែចងសាងផ្នួស រហូតព្រះអង្គបានតាំងសីលក្រោមដើមឈើធំមួយ និងបានសម្រេចឈានក្នុងគ្រានោះទៅ។

រឿងមហាជនកនេះបានបង្ហាញអោយយើងឃើញថាព្រះអង្គបានបំពេញនូវ វីរយបារមីគឹសេចក្តីព្រយាមដែលទ្រង់ខំហែលទឹកសមុទ្ររយៈពេលប្រាំពិរថ្ងៃដោយមិនបោះបង់ រហូតទ្រង់បានសម្រេចនូវឈានដោយការចេញសាងផ្នួសនេះឯង។