Die Wind van Tye

Описание: DIE WIND VAN TYE – AJ du Toit ©

Aan die Suidpunt van Afrika staan ek nog,
waar twee oseane my naam fluister.
Hier klop ’n Afrikanerhart in rooi stof,
onder ’n son wat brand maar nooit fluister.
Hier het my voorvaders klip gebreek,
met sweet wat sout in die aarde lê.
Hier het bloed en gebed gemeng geraak —
en ’n volk het besluit om nie te swig nie.

Die grond is rooi van arbeid en offer,
van hande wat toekoms uit stof gekerf het.
Hulle stemme leef in my are,
hulle moed brand nog in my bors.

Maar die wind van tye het begin draai!
Hy roep my naam oor oseane heen.
My horlosie skuif nou nege ure vorentoe —
’n Nuwe son oor onbekende terrein.
Boer bly die ritme van my hart,
Ingenieur maak die hekke wyd.
Ek dra my land in elke tree —
en die wind sê: dit is nou jou tyd.

Ná donker nagte van sirenes en slotte,
ná vrae oor môre se veiligheid,
het die wind begin praat van verandering —
van hoop wat sterker is as spyt.
Ek sal altyd veld se reuk onthou,
die stofpad ná ’n somerreën.
Maar my kinders se toekoms roep vorentoe,
en ek kan nie langer hier bly staan nie.

Nege ure tussen my en my verlede,
maar geen afstand tussen my en my taal.
Want waar ek ook al wortel skiet,
bly Afrika in my verhaal.

Ja, die wind van tye het begin draai!
Hy vat my drome oor berge en see.
Nege ure na ’n nuwe tydsone,
maar my erfenis loop saam met my.
Boer bly my hande se geheue,
Ingenieur bou brûe van hoop.
Ek stap vorentoe met oop oë —
want die wind het nou begin loop.

Suid-Afrika… ek gaan jou mis.
Jou berge, jou vlaktes, jou mense se trots.
Maar emigrasie is nie verraad nie —
dis ’n vader wat vir sy kinders bou.
Dis nie vlug nie —
dis voortgaan.
Dis nie vergeet nie —
dis verplant.

Die wind van tye waai nou sterk!
Hy lig my seile na ’n nuwe kus.
Ek dra rooi grond aan my skoene,
ek dra my taal in elke rus.
Boer bly die vuur in my are,
Ingenieur die lig in my hand.
En waar ek ook al huis toe bou —
sal my Afrikanerhart bly brand!

Aan die Suidpunt van Afrika het ek begin…
maar die wind van tye het my laat gaan.
Nie om te vergeet waar ek vandaan kom nie —
maar om ’n groter môre te bou,
vir my kinders…
en vir die naam wat ek dra.