ALLAH GÖRELİM NEYLER

Описание: Bu eser, Anadolu irfanının en berrak kaynaklarından biri olan Yunus Emre’nin sözleri etrafında şekillenen bir zikr-i daim hâlidir. “Allah görelim neyler” sözü, bir temenni değil; teslimiyetin, sabrın ve ilahi hikmete rızanın dile gelişidir. Kulun kendi iradesini terk edip Hakk’ın takdirine yönelmesi, bu sözlerde sade ama derin bir şekilde yankılanır.


Tasavvuf yolunda yürümek, doğrusal bir ilerleyiş değil; inişlerle, çıkışlarla, perdelerin ansızın aralandığı anlarla dolu bir seyr ü sülûktur. Bu eser de dinleyeni tam olarak bu yolculuğa davet eder. Nefesle başlayan “HU” zikri, varlığın özüne yapılan bir çağrıdır. Neyin sesi, kamışlıktan koparılmış insanın feryadını taşır; ayrılığın ve vuslat arzusunun sembolüdür. Her tekrar, kalbin pasını silmek için atılan bir adım gibidir.


“Görelim görelim neyler” denirken bekleyiş değil, bilinçli bir tevekkül vardır. Açlığın ardından tokluğun, tokluğun ardından yokluğun gelmesi; dünyanın geçiciliğini, hâllerin faniliğini hatırlatır. Bu yol korkuludur, çünkü nefs burada tutunacak dal bulamaz. Fakat korkunun ardında, dermanın derde eriştiği o ince rahmet anı gizlidir.


Eserdeki ritüel tekrarlar, dinleyeni düşünceden hâle, kelimeden sessizliğe taşır. Zikir, burada sadece bir söz değil; kalbin atışı, nefesin ritmi, zamanın yavaşlayışıdır. Hafif Anadolu rock dokunuşları ise modern insanın yürüdüğü yola bir köprü kurar; geçmiş ile şimdi, gelenek ile çağdaş duyum arasında ince bir bağ oluşturur.


Yunus’un “Mecnûn gibi âvâre” hâli, bu eserde yeniden hayat bulur. Aşk, dışarıdan gelen bir yük değil; insanın özünden doğan bir sır olarak işlenir. Kul, fakrını kabul ettikçe zenginleşir; bıraktıkça varır. Bu dinleti, bir şarkıdan ziyade bir hatırlayıştır: Aslını unutan insana, aslını fısıldayan bir çağrı.

Dinleyen her gönül için niyazımız odur ki; bu sözler bir anlık duygudan öteye geçsin, kalpte yankı bulsun ve sessizce şunu söylesin:

Allah görelim neyler…


Sözler:


Allah diyelim dâim

Allah görelim neyler

Yolda duralım kâim 

Allah görelim neyler


Allah diye kıl zârı 

Oldur kamunun varı

Andan umalım yarı 

Allah görelim neyler


Çıkarmayalım dilden 

Ayrılmayalım yârdan

Irılmayalım yoldan 

Allah görelim neyler


Açlık sonu toklukdur 

Tokluk sonu yoklukdur

Bu yollar korkulukdur 

Allah görelim neyler



Sen sanmadığın yerde 

Nâgâh açıla perde

Dermân erişe derde 

Allah görelim neyler



Gündüz olalım sâim 

Gece olalım kâim

Allah diyelim dâim 

Allah görelim neyler


Adı sanı dillerde 

Sevgisi gönüllerde

Şol korkulu yollarda 

Allah görelim neyler


Adı sanı uşatdım 

Küfrümü suya atdım

Miskînliğe el katdım 

Allah görelim neyler


Her dem dalalım bahre 

Aldanmayalım dehre

Sabr eyleyelim kahra 

Allah görelim neyler



Âr nâmûsu bırakdım 

Külümü suya atdım

Dervîşliğe el katdım 

Allah görelim neyler


Mecnûn gibi âvâre 

Âşık oluban yâre 

De Yûnus sen bî-çâre 

Allah görelim neyler


Yûnus sen anı sanma 

Bu aşk sana sendendir

Cân kamuya andandır 

Allah görelim neyler


N’etdi bu Yûnus n’etdi 

Bir doğru yola gitdi 

Pîrler eteğin tutdu 

Allah görelim neyler


Söz: Yunus Emre 

Müzik: Suno V5 



Telif ve işbirliği ile ilgili olarak lütfen [email protected] adresinden iletişime geçiniz. 


This work takes the form of a continuous remembrance (dhikr-i dā’im) shaped around the words of Yunus Emre, one of the purest voices of Anatolian wisdom. The phrase “Let us see what God will do” is not a wish, but an expression of surrender, patience, and consent to divine wisdom. In these simple yet profound lines, the servant relinquishes personal will and turns toward the decree of the Truth.


The Sufi path is not a straight line; it is a journey of ascents and descents, moments when veils are suddenly lifted, and meanings unfold unexpectedly. This piece invites the listener into precisely such a journey. The opening “HU”, carried on the breath, is a call to the essence of existence itself. The sound of the ney bears the lament of the human being cut from the reed bed — a symbol of separation and the longing for reunion. Each repetition becomes a step taken to cleanse the rust from the heart.


When we say “Let us see what God will do,” there is no passive waiting, but conscious trust. Hunger giving way to fullness, fullness dissolving into emptiness — all remind us of the transience of the world and the impermanence of states. This path is fearful, for the ego finds nothing to cling to. Yet within that fear lies a subtle mercy, where the cure reaches the wound.


The ritual repetitions in this work carry the listener from thought into state, from word into silence. Here, remembrance is not merely spoken; it becomes the rhythm of the breath, the pulse of the heart, and the slowing of time itself. Subtle Anatolian rock textures gently bridge the modern ear to ancient devotion, forming a delicate link between tradition and the present moment.