Life - Poem by Sayeh (Houshang Ebtehaj) - سايه‌خوانی - شعر زندگی از سایه با صدای داریوش محمدپور

Описание: چه فکر می کنی؟
که بادبان شکسته زورق به گل نشسته‌ای‌ست زندگی؟
در این خراب ریخته
که رنگ عافیت ازو گریخته
به بن رسیده راه بسته ای‌ست زندگی؟

چه سهمناک بود سیل حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب در کبود دره‌های آب غرق شد.

هوا بد است
تو با کدام باد می‌روی؟

چه ابر تیره ای گرفته سینه تو را
که با هزار سال بارش شبانه روز هم
دل تو وا نمی‌شود.

تو از هزاره‌های دور آمدی
در این درازنای خون‌فشان
به هر قدم نشان نقش پای توست
در این درشتناک دیولاخ
ز هر طرف طنین گام‌های رهگشای توست
بلند و پست این گشاده‌دامگاه ننگ و نام
به خون نوشته نامه‌ی وفای توست
به گوش بیستون هنوز
صدای تیشه های توست.

چه تازیانه‌ها که با تن تو تاب عشق آزمود
چه دارها که از تو گذشت سربلند
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند.

نگاه کن
هنوز آن بلند دور
آن سپیده آن شکوفه‌زار انفجار نور
کهربای آرزوست
سپیده‌ای که جان آدمی هماره در هوای اوست
به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار
بیفتی از نشیب راه و باز
رو نهی بدان فراز.

چه فکر می‌کنی؟
جهان چو آبگینه شکسته‌ای‌ست
که سرو راست هم در او شکسته می‌نمایدت
چنان نشسته کوه در کمین دره‌های این غروب تنگ
که راه بسته می‌نمايدت.

زمان بی‌کرانه را
تو با شمار گام عمر ما مسنج
به پای او دمی‌ست این درنگ درد و رنج.

به سان رود
که در نشیب دره سر به سنگ می‌‌زند
رونده باش.

امید هیچ معجزی ز مرده نیست
زنده باش.

موسیقی: پيش درآمد سه‌گاه از کنسرت محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی در پاریس - تير ماه ۱۳۷۲ - تنبک مجيد خلج.
Life
What do you reckon?
That life is a wrecked grounded boat with a shattered sail?
That in this devastated and derelict place
Which has no sign of health in it
Life is no more than a dead end?

How formidable was the flood of calamities!
It opened its mouth like a dragon from heaven
Heaven and earth were torn asunder
Stars were all scattered in clusters
And the sun drowned in the dark valleys of water.

The weather is bad
Which wind are you going with?
What dark cloud has covered your chest
That your heart doesn’t become lighter even with a thousand years of weeping?

You have come from distant millennia
In this long blood-stained road
In each step, your footprint is there!
In this coarse rocky path of demons
From each direction the echo of your liberating footsteps can be heard.
The high and low of this trap of reputation and scandal
Bears the script of your loyalty in blood
In the ears of the Bīstūn
The sound of your axe can still be heard.

How often was it that the endurance of love tested your body against the lashing of whips!
How many heads brought fame to the gallows!
How majestic is the height of love!
It remained staunch in the onslaught of all harms!

My gaze is still set upon that distant lofty one
That dawn blooming with the explosion of light
Which is the magnet of all hopes.
That dawn is the one for which the soul of every human bein yearns
Hoping to breathe in that pure air
It is worth falling a thousand times on the steep road and yet again move towards it.


What do you think?
The world is like a broken glass in which even the straight cypress looks broken to you.
The mountain is sitting in ambush so formidably in the valleys of this narrow dusk
That the road seems closed to you.

Do not measure the infinite time
With the measure of the footsteps of our lives
With time’s strides, this endurance of pain and grief is none other than a moment!

Like a river which rages deep down in the valley lashing the rocks
Keep moving!
You cannot expect any miracle from the dead, stay alive!

Poem by Houshang Ebtehaj (Sayeh); English translation and recitation: Daryoush Mohammad Poor

Images of Sayeh courtesy of: Sepideh Meskoob (first image); Elahe Kianpoor (last image) ©