ه.ا.سایه، زندگی

Описание: محمد رضا لطفی - محمد قوی حلم - هوشنگ ابتهاج
Köln, 1998


چه فكر ميكني؟
كه بادبان شكسته زورق ِ به گل نشسته‌ای ست زندگي؟
در اين خراب ِ ريخته
كه رنگ ِعافيت ازو گريخته
به بُن رسيده راه ِ بسته اي ست زندگي؟

چه سهمناك بود سيل ِ حادثه
كه همچو اژدها دهان گشود
زمين و آسمان ز هم گسيخت
ستاره خوشه خوشه ريخت
و آفتاب در كبود ِ دره ‌های آب غرق شد.

هوا بد است
تو با كدام باد ميروی؟
چه ابر ِ تيره ای گرفته سينۀ تو را
كه با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم
.دل ِ تو وا نمي شود

تو از هزاره های ِ دور آمدي
در اين درازناي خون فشان
به هرقدم نشان ِ نقش ِ پاي توست
در اين دُرشتناک ِ ديو لاخ
زهر طرف طنين ِ گامهاي ره گشاي توست
بلند و پست ِ اين گشاده دامگاه ِ ننگ و نام
به خون نوشته نامۀ وفاي توست
به گوش ِ بيستون هنوز
صداي تيشه‌هاي توست.

چه تازيانه ها كه با تن ِ تو تاب ِعشق آزمود
چه دارها كه از تو گشت سربلند
زهي شُكوه ِ قامت ِ بلند ِ عشق
كه استوار ماند در هجوم ِ هر گزند.

نگاه كن
هنوز ان بلند ِ دور
آن سپيده، آن شكوفه زار ِ انفجار ِ نور
كهرباي آرزوست
سپيده اي كه جان ِ آدمي هماره در هواي اوست
به بوي يك نفس در ان زلال دم زدن
سزد اگر هزار باز
بيفتي از نشيب ِ راه و باز
.رو نهي بدان فراز

چه فكر ميكني؟
جهان چو ابگينۀ شكسته ای ست
كه سرو ِ راست هم در او شكسته مينمایدت.
چنان نشسته كوه در كمين ِ اين غروب ِ تنگ
.که راه بسته مينمايدت

زمان ِ بيكرانه را
تو با شمار ِ گام ِعمر ِ ما مسنج
.به پاي او دمي است اين درنگ ِ درد و رنج

به سان ِ رود
كه در نشيب ِ دره سر به سنگ ميزند،
رونده باش.
اميد هيچ معجزی ز مرده نيست
.زنده باش