Histori Trondtise: E mora gruan ne qafe ja shkaterova jeten nga nje mesazh qe me erdhi per te na nda

Описание: #historijete #albania #kosova #lajmetefundit #fakteinteresante #shqiperi #shqip #kosovapresslive #kosovo #viralvideo #fakteinteresante #trend #viralvideo #shqiperi
Titulli: “E humba dashurinë nga gjelozia… dhe sot vetëm pendimi më ka mbetur”
Një rrëfim zemre nga Ruci, për të vetmen që e deshi pa masë

Unë quhem Ruci, dhe historia ime është historia e një zemre që deshi, por humbi gjithçka nga një ndjenjë që shpesh e shkatërron dashurinë më të madhe: gjelozia. Nuk jam këtu të fajësoj askënd, përveç vetes. Jam këtu të tregoj atë që më rëndon përditë shpirtin dhe më robëron kujtimet.

Ishte viti 2023, kur njoha një vajzë që më ndryshoi jetën. Një vajzë nga Kosova, ndërsa unë jetoja në Gjermani. Kishim njohur njëri-tjetrin përmes rrjeteve sociale, dhe bisedat tona kaluan në telefonata që zgjatnin me orë të tëra. Ishte sikur fjalët e saj më ngjallnin diçka që kurrë nuk e kisha ndier më parë. Dashuri. Ajo lloj dashurie që të bën të besosh se Zoti të ka sjellë dikë të veçantë.

Edhe pse ishim larg, çdo ditë ishte si të jetonim bashkë. Zemrat tona ishin lidhur fort. Por me kalimin e muajve, ndonëse e donim njëri-tjetrin shumë, filluan edhe problemet. Ajo ishte xheloze. Mbase shumë më shumë se ç’duhej. Dyshonte për çdo vajzë që kisha në listën e miqve, për çdo herë që dilja jashtë pa e njoftuar menjëherë. Këto gjëra filluan të na largonin, por dashuria ishte më e madhe se çdo mosmarrëveshje.

Në gusht të vitit 2024 vendosëm të fejoheshim. Ajo erdhi në Gjermani dhe filluam të jetojmë bashkë. Ishte periudha më e bukur e jetës sime. Të zgjohesha pranë saj, të ndaja ditët, bisedat, shpresat… më dukej si një ëndërr që po bëhej realitet. Ajo ishte gjithçka për mua.

Por një natë… një natë e mallkuar ndryshoi gjithçka.

Një person më shkroi në Snapchat. Ishim në moshë të njëjtë dhe biseda filloi pa qëllim të keq. Vetëm një përshëndetje, një ndërrim fjalësh. Pastaj ajo më tha: “Ma dërgo një foto se spo di a je ti vërtet”. Dhe unë, pa menduar, ia dërgova. Ishte thjesht një foto, por mjaftoi që ajo që kisha ndërtuar me gruan që doja, të fillonte të lëkundej.

Nuk e di se si, por ajo mori vesh për këtë bisedë. Dhe më e dhimbshmja nuk ishte vetëm fakti që më kapi, por se ajo më kishte thënë gjithmonë: “Unë nuk kam pas kurrë punë me askënd, jam e pastër për ty.” Dhe atëherë më mbërtheu një gjë që nuk e kisha përjetuar kurrë: gjelozia.

Gjelozia më qerroi sytë. U bëra tjetër njeri. Nuk shihja më dashurinë që ajo më jepte, por dyshoja. Nuk e dëgjoja më kur më thoshte se më donte, por kërkoja provat që më kishin munguar në mendjen time të trazuar. I thoja fjalë që nuk duhet t’ia thoja kurrë. Nuk isha më ai njeri që kishte premtuar ta donte përgjithmonë. Ishte si të më kishte pushtuar një hije që vetëm shkatërronte.

Ajo u thye. Lotët i binin çdo natë. Filloi të mbyllej në vete. Nuk më fliste si më parë. Dhe pastaj… ndodhi ajo që nuk e kisha menduar kurrë. Familja e saj vendosi ta kthente në Kosovë. Nuk ishte dëshira e saj, por nuk kishte më forcë të luftonte. Iku. Vetëm më la. Me sytë e mbushur me lot e me zemrën time në duar. S’tha asgjë. Vetëm u largua.

Që nga ajo ditë, nuk ka kaluar as edhe një natë që të mos e kem parë në ëndërr. Aroma e saj më përndjek në çdo qoshe të banesës. Zëri i saj më del kur zgjohem i lagur në djersë. Shikimi i saj më ndjek kur i hedh sytë nga celulari, shpresoj të kem një mesazh prej saj. Por jo. Heshtje. Vetëm kujtime.

Kam mësuar se ajo ende më do. Por ka frikë. Ka frikë se historia do përsëritet. Ka frikë se gjelozia ime do e shkatërrojë përsëri. Dhe ajo ka të drejtë.

Nëse do mundja ta ktheja kohën pas… nuk do kisha shkruar kurrë në atë Snap. Nuk do e kisha ngritur zërin. Nuk do e kisha bërë të qante. Do e kisha dashur më fort, më pa kushte. Ashtu siç ajo më deshi mua.

Këtë mesazh e kam për të. Nëse më dëgjon, nëse dikur të ka rrahur zemra për mua, dije: unë të dua ende. Të dua pa fund. Të dua më shumë se kurrë. Nuk të kam harruar asnjë çast. Edhe pse ti ike, edhe pse the se nuk do ta lesh dorën time kurrë – ti ike.

Por unë jam ende këtu.

Të pres.

Të dua.

Të kërkoj çdo ditë mes kujtimeve dhe mallkimeve të vetes sime.

Mos bëni si unë, djem. Mos e lini gjelozinë të ju marrë sytë. Mos e humbni atë që doni për shkak të frikës. Sepse kur ajo të ikë, e kupton çfarë ke humbur. E kupton sa e çmuar ishte ajo dashuri… dhe sa e vështirë është ta gjesh sërish.

Me mall,
Ish-shpirti yt, Ruci.