Histori Tronditse: Vjera edhe vjeri me mallkonin pse lindja vetem vjaza, lotet e gruas nga Peja

Описание: Rrëfimi i një Gruaje nga Peja që u urrye nga familja e burrit pse lindi vetëm vajza

Unë jam një grua nga Peja, dhe jeta ime ka qenë një luftë e heshtur, një betejë e përditshme me njerëzit që duhej të më donin e të më respektonin. Hyra në këtë shtëpi si nuse e re, plot ëndrra e shpresa, por shpejt kuptova se këtu nuk kishte vend për ëndrra.

Ditën e dasmës sime, kur u ula për herë të parë në oborrin e asaj shtëpie, ndjeva një ftohtësi që s’mund ta shpjegoj. Njerëzit më buzëqeshnin, por buzëqeshjet e tyre nuk ishin të sinqerta. Ato ishin buzëqeshje që të thonë: “Hajde, eja, por mos prit dashuri nga ne”. Unë prapë e mbylla zemrën dhe i thashë vetes: do ta fitoj respektin e tyre, do të jem një nuse e mirë, një grua e denjë.

Kur lindi vajza ime e parë, zemra më shpërtheu nga gëzimi. E mora në krahë dhe i premtova se do ta doja më shumë se gjithçka në këtë botë. Por në atë dhomë, nuk kishte askush tjetër që gëzohej me mua. Vjehrra u kthye nga burri dhe i tha: “Mos u gëzo shumë, është vetëm vajzë”. Ai uli kokën dhe nuk tha asnjë fjalë. Ky ishte fillimi i ferrit tim.

Në vend që të më përqafonin e të më uronin, ata më shikonin si fajtore. Fajtore pse solla në jetë një vajzë, sikur kjo ishte diçka që unë mund ta kontrolloja. Çdo ditë, vjehrra më përmendte: “Nëse nuk i jep kësaj shtëpie djalë, kot që rri këtu. Ne nuk kemi nevojë për nuse që na mbush shtëpinë me vajza”.

Koha kaloi. Erdhi shtatzënia e dytë. Brenda vetes kisha një frikë të madhe, por edhe një shpresë të vogël. Shpresa që nëse lindja djalë, do të më donin më shumë, do të më respektonin. Por kur erdhi në jetë vajza e dytë, ndodhi e njëjta gjë. Vjehrra nuk e mori kurrë në krahë, madje as nuk e shikoi. Vetëm më tha me një zë të ashpër: “Tani po e shoh që ti je mallkim për këtë shtëpi”.

Burri im, që në fillim nuk foli, tani filloi të më shikonte me urrejtje. Çdo ditë më fliste më pak, çdo natë kthehej në shpinë dhe flinte pa më thënë asnjë fjalë. Në sytë e tij shihja vetëm ftohtësi. Kur vajza e dytë qante, ai më thoshte: “Mbylle se na çmende me këto vajza. A s’të mjaftuan dy?”.

Por dhimbja ime më e madhe erdhi me lindjen e vajzës së tretë. Kur e solla në jetë, m’u duk sikur askush nuk donte të dëgjonte për të. Asnjë vizitë, asnjë gëzim, vetëm heshtje dhe fjalë të hidhura. Vjehrra hyri në dhomë dhe më tha: “Mos ki mendjen të më sillësh më vajza, se herën tjetër nuk do të të falim”. Mendova se toka u hap nën këmbët e mia. Si mund të urresh një foshnje të pafajshme?

Unë i doja vajzat e mia më shumë se jetën. Ato ishin engjëjt e mi. Përpiqesha t’ua mbushja jetën me dashuri, me përkëdheli, me lojëra. Por në shtëpi, ato nuk gjenin asnjëherë përqafimin e gjyshes, as fjalët e ëmbla të gjyshit. Ishin të padukshme për ta. Në darka, kur uleshim të gjithë në tavolinë, vajzat e mia nuk merrnin kurrë një copë buke nga dora e tyre. I merrnin vetëm nga unë. Dhe kjo më therte zemrën.

Unë nisa të izolohesha. Nuk shkoja më as te fqinjët, as te familja ime. Sepse kisha turp. Turp që më përflisnin: “Pse nuk i lind burrit djalë? Pse nuk e bën krenar familjen e tij?”. Unë buzëqeshja me dhimbje dhe heshtja, por brenda meje shpërtheja.

Netët e mia ishin të mbushura me lot. Shpesh i mbaja vajzat në prehrin tim, u flisja, u këndoja ninulla vetëm që ato të mos ndjenin boshllëkun e dashurisë. Shumë herë i putha në ballë duke u thënë: “Mos kini frikë, nënën e keni gjithmonë”. Por brenda vetes e dija që s’mund t’i mbroja nga urrejtja që vinte nga shtëpia ku jetonim.

Burri im gjithnjë e më shpesh dilte nga shtëpia. Fjalët e vjehrrës e kishin helmuar: “Merre një grua tjetër, kjo nuk bën djalë”. Shumë netë nuk kthehej fare. Kur kthehej, vinte i ftohtë dhe i rëndë. Asnjëherë nuk pyeste për vajzat. Sikur ato nuk ishin fëmijët e tij.

Unë fillova ta urrej veten. Çdo ditë e pyesja: “Pse, o Zot? Pse unë? Pse vajzat e mia duhet të përjetojnë këtë urrejtje?”. Por pastaj shikoja sytë e tyre të pastër, dhe aty gjeja forcë. Sytë e tyre më thoshin: “Nënë, mos u dorëzo”.

Vite kaluan në këtë ferr. Vajzat e mia u rritën duke parë sesi nuk ishin të pranuara në shtëpinë e babait të tyre. Shpesh më pyesnin: “Nënë, pse gjyshja nuk na do? Pse babai nuk na përqafon?”. Dhe unë nuk dija ç’të thosha. Vetëm u thosha: “Ju jeni më të bukurat, ju jeni bekimi im. Mos u mërzitni”. Dhe pastaj qaja fshehurazi që ato të mos më shihnin.

E sot, kur ato janë rritur, unë jam krenare për to. Ato janë të zgjuara, të forta, të bukura. Janë dëshmia ime se edhe në mes të urrejtjes, mund të rritesh me dashuri. Unë nuk mora kurrë dashuri nga burri, as nga familja e tij, por mora dashurinë më të madhe që ekziston: dashurinë e vajzave të mia.

#viralvideo #news #shqiperi #kosova #albania #topchannel #lajme #lajmetefundit #kosovapress #trendingvideo #fakteinteresante #realstory #realstories #history #viralvideos #shorts