Cz.2 Święty Teodozy - pustelnik, ale szybko zgromadzili się wokół niego uczniowie

Описание: Teodozy Cenobiarcha (gr. Θεοδόσιος ὁ Μέγας, cs. Феодосий Киновиарх), także (w prawosławiu) Teodozy Wielki (cs. Преподобный Феодосий Великий; ur. w 424 r w Mogariassos, w Kapadocji, zm. 11 stycznia 529) – święty katolicki i prawosławny, święty mnich, pustelnik oraz cenobita.
Życie
Z czasem Teodozy założył wielki klasztor cenobicki, czyli wspólnotowy, który stał się wzorem życia monastycznego w Palestynie. W odróżnieniu od pustelników żyjących w odosobnieniu, cenobici mieszkali razem, modlili się wspólnie i dzielili obowiązki. Teodozy był nie tylko duchowym przewodnikiem, ale także organizatorem życia wspólnotowego, dbając o porządek, sprawiedliwość i wzajemną pomoc. Jego klasztor przyjmował ludzi różnych narodowości, a także chorych i ubogich, stając się miejscem miłosierdzia i pokoju.
Święty Teodozy był ceniony przez patriarchów i cesarzy, ale pozostał wierny prostocie i ewangelicznemu ubóstwu. Zmarł w 529 roku, mając ponad sto lat. Jego życie i dzieło miały ogromny wpływ na rozwój życia zakonnego w Kościele wschodnim, a jego wspomnienie obchodzone jest 11 stycznia.
Patron
Święty Teodozy Cenobiarcha jest patronem życia wspólnotowego w klasztorach oraz wszystkich, którzy pragną wzrastać w modlitwie, pokoju i posłuszeństwie. W tradycji duchowej wzywa się go jako orędownika jedności i harmonii we wspólnotach.
Ciekawostki
Jako dziecko miał piękny głos i służył jako psalmista, zanim w ogóle myślał o życiu monastycznym.
W drodze do Ziemi Świętej spotkał św. Symeona Słupnika, który przepowiedział mu, że zostanie "pasterzem duchowego stada".
Przez trzydzieści lat mieszkał w jaskini, żywiąc się głównie korzeniami roślin i prowadząc skrajnie surowe życie pustelnicze.
Jego sława była tak wielka, że nawet gdy przenosił się do kolejnych grot, ludzie odnajdywali go, prosząc o radę i modlitwę.
W jego klasztorze mieszkali mnisi różnych narodowości, a wspólnota prowadziła także domy dla pielgrzymów i warsztaty rzemieślnicze.
Urodził się w tej samej Kapadocji, co Ojcowie Kapadoccy
Teodozy urodził się w Kapadocji w Azji Mniejszej, skąd pochodzili także Ojcowie kapadoccy: św. Bazyli, św. Grzegorz z Nazjanzu i św. Grzegorz z Nyssy. W poszukiwaniu drogi do doskonałości chrześcijańskiej udał się do Syrii, gdzie spotkał się z św. Symeonem Słupnikiem. Odwiedził Palestynę i w jaskini położonej przy drodze wiodącej z Jerozolimy do Betlejem utworzył pustelnię. Gromadził wokół siebie uczniów, którzy sukcesywnie zajmowali okoliczne pieczary. Życie pustelnicze zaczęło się przekształcać w formułę życia cenobitycznego tj. zakonnego we wspólnocie braci.
W 494 roku patriarcha jerozolimski Sallustiusz powierzył mu opiekę nad wszystkimi klasztorami Ziemi Świętej. Jako przełożony klasztorów osobiście angażował się w zwalczanie herezji monofizytów. Cesarz Anastazjusz I, który był gorącym zwolennikiem monofizytyzmu, ukarał mnicha wygnaniem.
Teodozjusz powrócił do swojego monasteru po śmierci cesarza w 518 roku. Zmarł w wieku 105 lat i został pochowany w grocie Trzech Króli, gdzie według lokalnej tradycji miała przebywać Święta Rodzina przyjmując Mędrców ze Wschodu. Monaster przetrwał do XV wieku. W 1900 roku ruiny klasztoru przejął prawosławny patriarcha Jerozolimy i umieścił tam mnichów.
Teodozy otrzymał zaszczytny przydomek Cenobiarcha – „ojciec wielu klasztorów”.
Kult
Jego wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest w dies natalis (11 stycznia).
Kościół prawosławny wspomina wielkiego mnicha odpowiednio 11/24 stycznia.
W ikonografii święty przedstawiany jest jako stary mnich w szatach wielkiej schimy. Ma długą (w niektórych ujęciach sięgającą kolan), siwą brodę. Ręce ma w modlitwie złożone na piersi bądź oburącz trzyma zwój. Niekiedy, gdy jest rozwinięty, czytamy na nim: Troszczcie się o siebie i swoje stado.