Wszystek tu zostanę

Описание: Jerzy Tadeusz Harasymowicz urodził się 24 lipca 1933 r. w Puławach. Do 1939 r. rodzina poety mieszkała w Stryju, gdzie ojciec, Stanisław - zawodowy wojskowy - służył w stopniu majora w 53. Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. Wcześniej brał udział w obronie Lwowa w 1919 r. i wojnie polsko-bolszewickiej 1920-21. Matka - Irena Danuta z Grelewskich była z wykształcenia polonistką. Pochodzenie narodowościowe poety było dosyć złożone. Harasymowiczowie mieli korzenie ukraińskie, być może również ormiańskie. Zadebiutował w 1953 r. utworami "Bajka", "Rozmowa łóżek", "Dom" i "Wawel", zamieszczonymi w "Życiu Literackim". W tym samym roku przystąpił do Koła Młodych Pisarzy przy krakowskim oddziale Związku Literatów Polskich. Początki kariery artystycznej nie były jednak łatwe, trudno było mu publikować swoje wiersze. Dopiero w grudniu 1955 r. został zaprezentowany na łamach "Życia Literackiego" w doborowym towarzystwie innych debiutantów: Zbigniewa Herberta, Mirona Białoszewskiego, Stanisława Czycza i Bohdana Drozdowskiego. W roku następnym ukazał się w Warszawie nakładem PIW-u pierwszy tom wierszy poety - "Cuda". Wiersze i artykuły drukował w licznych czasopismach, przede wszystkim w "Życiu Literackim", "Nowej Kulturze", "Dzienniku Polskim", "Twórczości", "Tygodniku Powszechnym", "Współczesności", "Znaku", "Kulturze", "Poezji".Regularnie wydawał zbiorki i wybory poezji, Za najważniejsze uznawane są: "Cuda" (1956), "Powrót do Kraju Łagodności" (1957), "Wieża melancholii" (1958), "Mit o świętym Jerzym" (1960), "Ma się pod jesień" (1962), "Podsumowanie zieleni" (1964), "Budowanie lasu" (1965), "Pastorałki polskie" (1966), "Wybór wierszy" (1967), "Madonny polskie" (1969), "Zielony majerz" (1969), "Bar Na Stawach" (1972), "Zielnik" (1972), "Polska weranda" (1973), "Barokowe czasy" (1975), "Wybór wierszy 1955-1973" (1976), "Polowanie z sokołem" (1977), "Cudnów" (1979), "Wiersze miłosne" (1979), "Cała góra barwinków" (1983), "Wiersze sarmackie" (1983), "Klękajcie narody" (1984), "Wybór wierszy" (1986), "Lichtarz ruski" (1987), "Ubrana tylko w trawy połonin" (1988), "Kozackie buńczuki" (1991), "Samotny jastrząb" (1995), "Miłość w górach" (1997).
Wiersze Harasymowicza śpiewane są przez wielu wykonawców piosenki poetyckiej i turystycznej, od tych najbardziej znanych (Elżbieta Adamiak, Wolna Grupa Bukowina), po tych, którzy grają jedynie dla bliskich znajomych i własnej przyjemności.
Ci, którzy znali poetę, wspominają go jako człowieka odznaczającego się trudnym charakterem, apodyktycznego, konfliktowego, zarazem jednak bardzo dowcipnego. Harasymowicz był samotnikiem, indywidualistą, przez niektórych uważany był wręcz za dziwaka. Chadzał własnymi drogami; samotnie wędrował po górach i po ulicach Krakowa. Wychował się w tradycji greckokatolickiej, co znalazło w jego twórczości wyraz niezwykły. Był poetą dwóch kultur: polskiej - poprzez język, ukraińskiej - przez wiarę i pochodzenie. W dorosłym życiu zmienił wyznanie - jak sam to określił - na panteizm. Był zafascynowany przyrodą we wszelkich jej przejawach, uwielbiał zwierzęta. Za najważniejsze w życiu uważał kobietę, wolność i naturę. Ukochanym, magicznym miejscem poety były Bieszczady. W swym poetyckim testamencie - wierszu zamykającym ostatni jego zbiór "Miłość w górach" - napisał: "Kiedy jak buki na mróz serce mi pęknie / połóżcie mnie na wóz z widokiem na Bieszczady / (...) Niech tam na wieki zostanie". Rodzina potraktowała to jako wyznanie przez twórcę pragnienia, by pozostać w Bieszczadach na zawsze, jako jego ostatnią wolę, której należy uczynić zadość.
Jerzy Harasymowicz zmarł 21 sierpnia 1999 r. w Krakowie. Jego prochy rozsypano 19 września 1999 r. nad bieszczadzkimi Połoninami.
Oprac. za Biografia J.Harasymowicz – republika.pl