Μαντινάδες! Αυθεντική παρέα - Παλμός στο Λασίθι

Описание: Mια αξέχαστη βραδιά στην Ελούντα στο Casa Elia του Αλέξανδρου Δρακωνάκη. Στη λύρα Ζαχαρίας Επιτροπάκης και στο λαγούτο Χαραλάμπης Παρασκάκης.


Στη μέσα μπάντα της καρδιάς γροικώ ένα ποναλάκι
και φταις εσύ και φταις εσύ μικρό μελαχρινάκι.

Στα σωθικά μου εμπήκενε κρυφά και κατοικούσε
και δεν εκάτεχα και εγώ ηντά ‘χε και πονούσε.

Καρδιά ναι εκείνη και πονεί ψυχή είναι και λυπάται
και μην τις κάνεις πείσματα γιατί παραπονάται.

Επέρασα καλούς καιρούς στους παιδικούς μου χρόνους
μα ποιο δεντρί ραβδίζεται και δεν του σπούνε κλώνους.

Πάρε με φαμεγιούρη σου να κάνω τη δουλειά σου
να πλέκω κάθε ταχινή μικρή μου τα μαλλιά σου.

Εικοσι-έξι μηχανές να σε φωτογραφίζουν
τα κάλλη και την ομορφιά πίσω θα τα αφήσουν.

Πάρε με φαμεγιούρη σου εσύ να με προστάσεις
κι αν δεν σου κάμω τη δουλειά αργά να με σχολάσεις.

Ανάθεμα σε ως με έκαμες κι αν θέσω δεν κοιμούμαι
κι αν κάθομαι κι αν περπατώ εσένα συλλογούμαι.

Κλειστό το παραθύρι μου και πόρτα κλειδωμένη
που βρίσκει τρόπο και περνά και στο όνειρό μου μπαίνει.

Όνειρο που δεν θα σε δω ποτέ δεν το θυμούμαι
κι αν ζω μίαν ώρα ξυπνητός για να σε δω κοιμούμαι.

Μόνο τη νύχτα χαίρομαι που θέτω και κοιμούμαι
και το κορμί αναπαύεται και δεν σου συλλογούμαι.

Μόνο του ονείρου τη χαρά στον κόσμο δοκιμάζω
κι ανε κοιμούμαι από νωρίς δεν είναι που νυστάζω.

Στο όνειρο βρίσκω τη χαρά που ξυπνητός στερούμαι
μα δεν μπορώ και μία ζωή για σένα να κοιμούμαι.

Κοιμούμαι περιφέρεσαι στα βλέφαρα μου απάνω
τα χω κλειστά και σε θωρώ τα ανοίγω και σε χάνω.

Άμα προβάλλεις και σε ειδώ στο παραθύρι απάνω
θαρρώ πως είσαι η Παναγιά και το σταυρό μου κάνω.

Σταυρό δεν έκαμα ποτέ δόξα Θεό δεν είπα
μόνο όταν εύρηκα ανοιχτές τα’ αγκάλες σου και μπήκα.

Η αγάπη σου χαλά εκκλησές και τα τζάμια γκρεμίζει
τα βάνει και με το Θεό τους Αγίους φοβερίζει!