พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ

Описание: ชีวิตดูคล้ายการเดินทาง
ฉันเดินผ่านวันเวลา
เหมือนเดินผ่านห้องโถงยาว
ที่เต็มไปด้วยของจัดแสดง

ตั๋วใบเดิม ที่เคยพาไปไกล
วันนี้ไม่พาไปไหนอีกแล้ว
มันกลายเป็นเพียงกระดาษ
ในพิพิธภัณฑ์
ที่ฉันเดินผ่าน…แต่ไม่หยุดดู

ทุกก้าวเหมือนมีเสียงสะท้อน
ชื่อเธอกระทบผนังความคิด
บางความจำไม่เคยหาย
แค่มันถูกเก็บไว้
หลังเชือกกั้นสีแดง

มีบางอย่างหายไป ระหว่างทาง
ไม่ใช่เพราะฉันลืม
แต่เพราะฉันจำ
จนไม่รู้จะวางมันตรงไหน

พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ
ยังเปิดไฟไว้ทุกคืน
แต่ฉันเดินวนอยู่ข้างนอก
ไม่กล้าเข้าไป
ไม่กล้าแตะต้องมัน


รูปถ่ายยังอยู่ที่เดิม
รอยยิ้มยังไม่ซีดจาง
แต่คนในภาพ
ไม่เคยเดินออกมาหาฉัน

ฉันเดินต่อ เหมือนนักท่องเที่ยว
ที่หลงเข้ามาในเมืองเก่า
อ่านป้ายอธิบายความหลัง
ทั้งที่รู้ดี
มันไม่ใช่ปัจจุบันอีกแล้ว

ฉันรู้ว่าบางห้อง
ไม่ควรถูกเปิดซ้ำ
เพราะทุกครั้งที่มอง
หัวใจจะจำ
ได้ชัดเกินไป

มีบางอย่างหายไป ระหว่างทาง
ไม่ใช่เพราะฉันลืม
แต่เพราะฉันจำ
จนไม่รู้จะวางมันตรงไหน

พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ
ยังเปิดไฟไว้ทุกคืน
มีเธออยู่ทุกมุม
แต่ไม่มีที่ไหน
ให้ฉันยืนข้างเธออีก

บางทีความทรงจำ
ไม่ต้องการคำอธิบาย
แค่อยากถูกเก็บไว้
โดยไม่ถูกเรียกชื่อ

บางอย่างไม่หายไป
มันแค่ไม่กลับมา
เหมือนของจัดแสดง
ที่ไม่มีวันถูกใช้อีก

ชีวิตดูคล้ายการเดินทาง
ที่พาฉันมาถึงที่นี่
พิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ
ที่เต็มไปด้วยเธอ

และฉัน…
ยังเดินผ่านมันทุกวัน
ทั้งที่รู้ดี
ว่าข้างในนั้น
คือสิ่งที่ฉัน
ไม่อาจเอากลับมาได้เลย