245 Kalasza z Hindukuszu: potomkowie wojsk Aleksandra, czystej krwi Ariów, dawnych mieszkańców Azji

Описание: https://buycoffee.to/podcastinterpret...

W 1888 r. ukazało się opowiadanie zatytułowane O człowieku, który chciał być królem (The Man Who Would Be King). Jego autorem był 23-letni podówczas, urodzony w Bombaju brytyjski pisarz Joseph Rudyard Kipling, w przyszłości zdobywca nagrody Nobla w zakresie literatury znany głównie z opowiadań zawartych w dwóch tomach o nazwie „Księga Dżungli”, głównie cyklu o wychowywanym przez wilki chłopcu imieniem Mowgli. Opowiadanie The Man Who Would Be King przedstawia przygody dwóch brytyjskich awanturników Daniela Dravota i Peacheya Tollivera Carnehana z Indii Brytyjskich, z których jeden stał się królem w Kafiristanie, tajemnicznej krainie położonej w wysokich górach.

W 1895 roku Kafiristan przestał istnieć podbity przez emira Afganistanu Abd ur-Rahmana Khana. Kraj został podporządkowany władzy emira, jego mieszkańców zmuszono do konwersji na islam, a nazwę kraju zmieniono z Kafiristan (Kraj Niewiernych) na Nuristan (Kraj Światła). Po brytyjskiej, a dziś pakistańskiej stronie granicy, przetrwali Kalasza (Kalaszowie) – niezależny etnos o odrębnej kulturze, języku i politeistycznej religii, zamieszkujący dystrykt Chitral. Wysoki odsetek osób o jasnej skórze, niebieskich oczach i blond włosach wśród Kafirów (Nuristańczyków), jak i Kalaszów sprawiał, że widziano w nich potomków żołnierzy Aleksandra Macedońskiego, albo prawdziwych Ariów, podobnych z wyglądu do swoich przodków z Europy Wschodniej, albo nawet potomków Mahometa lub Cyrusa Wielkiego, gdyż jeden odłam Kafirów zwał się Koresh.


Nic więc dziwnego, że aby rozwiązać tę zagadkę od początku XXI w. przeprowadza się badania genetyczne nad Kalaszami, nad Nuristańczykami znacznie rzadziej, gdyż realia polityczne Afganistanu nie sprzyjają badaniom naukowym. Ta 23-letnia tradycja badań genetycznych wykazuje, jak zmieniały się metodologie i standardy tego typu badań, jak pochopnie wyciągano wnioski, które już po roku trzeba było weryfikować i rewidować. 24 maja br. ukazał się w Scientific Reports kolejny artykuł zatytułowany: Phylogenetic analysis of the enigmatic Kalash population in Pakistan
[Fylogenetyczna analiza enigmatycznej populacji Kalaszy w Pakistanie], autorstwa 6 badaczy z Uniwersytetu Pendżabskiego w Lahore https://doi[.]org/10.1038/s41598-025-94986-z

Jego wnioski potwierdzają, dotychczasowe hipotezy niektórych badaczy, że Kalaszowie stanowią unikalną genetycznie populację związaną jeszcze z przed-indoirańską populacją neolityczną, a może i zachodnioazjatycką populacją paleolityczną. Udział typowo indoirańskiej haplogrupy R1a wśród ich męskich przedstawicieli wynosi ledwie 2% mimo że dziś posługują się językiem indoeuropejskim. Nie mają żadnych związków z Grekami i Macedończykami, z sąsiednią ludnością Pakistanu tylko minimalne.

Genetycy szacują, że oddzielili się od innych populacji 10.000-8.000 lat temu. Mimo takiej starodawności pochodzenia i braku jakichkolwiek kontaktów genetycznych z Europą i bardzo minimalnymi relacjami z ludami indo-irańskimi, Kalaszowie są fenotypicznie europoidalni. Ich istnienie jest zaprzeczeniem modnych obecnie trendów w genetyce europejskiej przypisującej powstanie populacji o jasnej skórze, włosach i niebieskich oczach przypadkowym mutacjom w bardzo nieodległej epoce. I tak w styczniu br. udostępniono badania zespołu Silvii Ghirotto i Guido Barbujaniego z Uniwersytetu w Ferrarze, z którego płyną wnioski, że dopiero 3000 lat temu, a więc ok. 1000 r. p.n.e. w Europie zaczęli dominować ludzie o jasnym odcieniu skóry [https://www[.]biorxiv.org/content/10.1101/2025.01.29.635495v2].

Jeżeli podoba Ci się podcast INTERPRETACJE możesz go wesprzeć w serwisie Patronite.pl: 👉 https://patronite.pl/podcastinterpret... https://suppi.pl/interpretacje Albo postawić symboliczną kawę w serwisie Buycoffee.to: 👉 https://buycoffee.to/podcastinterpret...