Yahudilerin Gazze’deki zulmü, ölüm korkuları ve hayat hırsları ile açıklanabilir mi?

Описание: Konu:
Yirmi Beşinci Söz
Mu’cizât-ı Kur’âniye Risalesi

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ اْلاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰۤى اَنْ يَاْتوُا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لاَ يَاْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً
(Rahmân ve Rahîm olan Allah’ın adıyla.)
(“De ki: ‘And olsun, eğer bu Kur’ân’ın benzerini getirmek için insanlar ve cinler bir araya toplanıp da hepsi birbirine yardımcı olsalar, yine de onun benzerini getiremezler.’ ” İsrâ Suresi: 88.)
…
İkinci misal: Kur’ân’da çok tekrar edilen kıssa-i Mûsâ Aleyhisselâmın cümleleri ve cüzleridir ki, herbir cümlesi, hatta herbir cüzü, bir düstur-u küllînin ucu olarak gösterilmiş ve o düsturu ifade ediyor. 
Meselâ, يَا هَامَانُ ابْنِ لِى صَرْحًا (“Ey Hâmân, bana bir kule yap!” Mü’min Suresi: 36.)
Firavun vezirine emreder ki, “Bana yüksek bir kule yap; semavatın halini rasat edip bakacağım: Semanın gidişatından, acaba Mûsâ’nın dava ettiği gibi semada tasarruf eden bir ilâh var mıdır?”
İşte, صَرْحًا (kule) kelimesiyle ve şu cüzî hadiseyle, dağsız bir çölde olduğundan dağları arzulayan ve Halıkı tanımadığından tabiatperest olup rububiyet dava eden ve asar-ı ceberutlarını göstermekle ibka-i nam eden, şöhretperest olup dağ-misal meşhur ehramları bina eden ve sihir ve tenasuha kail olup cenazelerini mumya edip dağ misillü mezarlarda muhafaza eden Mısır Firavunlarının ananesinde hükümferma bir düstur-u acibi ifade eder.
Meselâ, فَالْيَوْمَ نُنَجِّيكَ بِبَدَنِكَ  (Bugün senin cesedini kurtaracağız.” Yunus Suresi: 92.) gark olan Firavuna der: “Bugün senin gark olan cesedine necat vereceğim” unvanıyla, umum Firavunların, tenasuh fikrine binaen, cenazelerini mumyalamakla maziden alıp müstakbeldeki ensal-i atiyenin temaşagâhına göndermek olan mevt-alût, ibretnüma bir düstur-u hayatiyelerini ifade etmekle beraber, şu asr-ı ahirde, o gark olan Firavunun aynı cesedi olarak keşfolunan bir beden, o mahall-i gark denizinden sahile atıldığı gibi, zamanın denizinden asırların mevceleri üstünde şu asır sahiline atılacağını, mucizane bir işaret-i gaybiyyeyi bir lema-i i’cazı ve bu tek kelime bir mucize olduğunu ifade eder.
Meselâ, يُذَبِّحُونَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاۤءَكُمْ (“Kızlarınızı sağ bırakıp yeni doğan erkek çocuklarınızı kesiyorlardı.” Bakara Suresi: 49.)
Beni İsrail’in oğullarının kesilip kadın ve kızlarını hayatta bırakmak, bir Firavun zamanında yapılan bir hadise unvanıyla, Yahudi milletinin ekser memleketlerde her asırda maruz olduğu müteaddit katliamları, kadın ve kızları hayat-ı beşeriye-i sefihanede oynadıkları rolü ifade eder.
وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ (“Sen Yahudîleri, hayata karşı insanların en hırslısı olarak bulursun.” Bakara Suresi: 96.)
وَتَرَى كَثِيرًا مِنْهُمْ يُسَارِعُونَ فِى اْلاِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ (“Onların çoğunun günaha, zulme ve haram yemeye koşuştuklarını görürsün. Ne kötü bir şeydir o yaptıkları!” Maide Suresi: 62.)
وَيَسْعَوْنَ فِى اْلاَرْضِ فَسَادًا وَاللّٰهُ لاَ يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ (“Onlar yeryüzünde hep bozgunculuğa koşarlar. Allah ise bozguncuları sevmez.” Maide Suresi: 64.)
وَقَضَيْنَاۤ اِلٰى بَنِۤى اِسْرَاۤئِيلَ فِى الْكِتَابِ لَتُفْسِدُنَّ فِى اْلاَرْضِ مَرَّتَيْنِ (“İsrâiloğullarına Tevrat’ta şöyle bildirdik: ‘Siz yeryüzünde iki kere fesad çıkaracaksınız.’ ” İsra Suresi: 4.)
وَلاَتَعْثَوْا فِى اْلاَرْضِ مُفْسِدِينَ (“Bozgunculuk yaparak yeryüzünü fesada vermeyin.” Bakara Suresi: 60; A’raf uûresi: 7.)
Yahudilere müteveccih şu iki hükm-ü Kur’ânî, o milletin hayat-ı içtimaiye-i insaniyede dolap hilesiyle çevirdikleri şu iki müthiş düstur-u umumiyi tazammun eder ki, hayat-ı içtimaiye-i beşeriyeyi sarsan ve sa’y-u ameli, sermaye ile mübareze ettirip fukarayı zenginlerle çarpıştıran muzaaf riba yapıp bankaları tesise sebebiyet veren ve hile ve hud’a ile cem-i mal eden o millet olduğu gibi; mahrum kaldıkları ve daima zulmünü gördükleri hükümetlerden ve galiplerden intikamlarını almak için her çeşit fesat komitelerine karışan ve her nevi ihtilâle parmak karıştıran yine o millet olduğunu ifade ediyor.
Meselâ, فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ  (Bakara Suresi: 94.) “Eğer doğru iseniz mevti isteyiniz. Hiç istemeyeceksiniz.” İşte, meclis-i Nebevîde, küçük bir cemaatin, cüzî bir hadise ünvanıyla, milel-i insaniye içinde hırs-ı hayat ve havf-ı mematla en meşhur olan millet-i Yehudun tâ kıyamete kadar lisan-ı halleri mevti istemeyeceğini ve hayat hırsını bırakmayacağını ifade eder.
Bediüzzaman Said Nursi, Sözler, Yeni Asya Neşriyat: İstanbul, Şubat 2004, s.648-651.