Kay - Ongeneeselijk!

Описание: #newmusic #foryou #music #lyrics #ai #selfwritten #selfwriting


Ze zeiden het voorzichtig, maar de waarheid was hard,
Een woord zonder toekomst, recht door mijn hart.
Ongeneeslijk… alsof hoop ineens fout was,
Alsof dromen verboden werden vanaf die dag pas.
Ik knik, ik luister, ik doe alsof ik sterk ben,
Maar vanbinnen breekt alles wat ik nog ken.
De klok tikt luider sinds jij het weet,
Elke seconde voelt als iets wat ons wordt afgenomen, steeds.

Je kamer ruikt nog naar wie je altijd was,
Maar elke adem herinnert me: dit is niet voor altijd vast.
Je lacht soms nog, maar je ogen verraden pijn,
En ik haat mezelf omdat ik niets kan zijn
Behalve iemand die toekijkt hoe jij langzaam verdwijnt,
Terwijl de wereld doet alsof alles gewoon doorgaat

Ik bid tot dingen waar ik niet in geloof,
Smeek om wonderen die niemand belooft.
Ik zou alles geven, echt alles hier,
Voor één toekomst waarin jij nog leeft, nog hier.

En het breekt me, elke dag een beetje meer,
Dat liefde niet genoeg is om je te genezen deze keer.
Ze zeggen: “Maak herinneringen zolang het kan,”
Maar wat als herinneringen pijn doen zodra je ze niet meer delen kan?
Ongeneeslijk is de ziekte, zeggen ze zacht,
Maar niemand praat over hoe ongeneeslijk het verdriet me raakt.

Ik leer afscheid nemen terwijl je nog ademt,
Elke knuffel voelt alsof ik iets verlies dat nog leeft.
Ik sla je stem op, je woorden, je lach,
Bang voor de stilte die hierna komt, elke nacht, elke dag.
Je zegt dat ik verder moet, dat ik sterk moet zijn,
Maar hoe leef ik verder in een wereld zonder jouw “wij”?

De mensen vragen hoe het gaat, ik zeg: “Het gaat wel,”
Omdat de waarheid te zwaar is om telkens te vertellen.
Ze zien niet hoe ik ’s nachts wakker lig,
Onderhandel met de tijd, met God, met het lot, met het niets.
Ik tel je ademhalingen alsof dat je hier houdt,
Alsof liefde je kan redden van iets wat niemand tegenhoudt.

En het sloopt me, elke dag opnieuw,
Dat ik je vasthoud terwijl ik weet dat ik je ooit loslaten moet.
Ze zeggen: “Koester elk moment dat je nog hebt,”
Maar niemand vertelt hoe het voelt als elk moment je breekt.
Ongeneeslijk is de ziekte, maar dit gemis begint al hier,
Lang voordat je weg bent, ben ik je al een beetje kwijt, keer op keer.

En als die dag komt waar niemand over praat,
Waar jouw naam verandert in verleden tijd, in “was”.
Zal de wereld stilvallen en toch doorgaan,
En blijf ik achter met alles wat we nooit meer samen kunnen doen, nooit meer samen kunnen gaan.
Ik zal boos zijn, leeg, verdwaald en moe,
Omdat niemand me heeft voorbereid op een leven zonder jou.

Ik wil schreeuwen dat het oneerlijk is,
Dat liefde dit niet verdient.
Dat jij dit niet verdient.
Maar pijn luistert niet.

En nu blijf ik hier met jouw plek naast mij,
Met herinneringen die tegelijk troosten en snijden.
Je bent weg, maar je leeft in elk gebaar,
In alles wat ik doe, in wie ik ben, elk jaar.
Ongeneeslijk was jouw ziekte, ja, dat is waar,
Maar ook deze liefde die gaat nooit, nooit klaar.

Dus als je me hoort, waar je ook bent,
Weet dat ik je draag tot het einde van mijn tijd.
Niet alles wat sterft, verdwijnt echt,
Sommige mensen worden eeuwig
In het verdriet van wie ze achterlaten.