Mantar Yetiştirme Ortamı ve Yaşam Döngüsü

Описание: ► TÜM VİDEOLAR: https://goo.gl/h3CiJR
►EVCİL SÜS HAYVANLARI: https://goo.gl/tRLj9Z
►MANTAR YEİŞTİRİCİLİĞİ: https://goo.gl/13M93h
►AKVARYUM CANLILARI: https://goo.gl/r8AiZP
►SÜS BİTKİLERİ: https://goo.gl/6GDmNL
Mantar Nedir Tanıyalım
Bir bitki mi, yoksa hayvan mı? Yoksa ikisi de değil de kendi başına bir varlık mı?
Mantarlar, hayvanlar ve bitkiler alemi arasında yer alan canlılar olarak kabul edilmektedir.
Hareket etme yeteneklerinin olmayışı, hücrelerinin çevresinde bir çeperin varlığı, sporla çoğalmaları nedeni ile bitki olarak kabul edilirken,
Klorofil içermemeleri, kök, gövde, yaprak gibi organlarının bulunmayışıyla bitkilerden farklılık gösterdiği ileri sürülmektedir.
Mantarlar kök, gövde, yaprak, tohum gibi organlara sahip değildir. Üremeleri sporlar ile ya da tomurcuklanma ile gerçekleşir.
Beyaz Şapkalı Mantar (Agaricus Bisporus)’un sporlar ile üremesi şematize olarak görülen Sporlar, mantarlar için yüksek yapılı bitkilerdeki tohum gibidir.
Mantarlar bu yapıdan meydana gelirler. Şapkalı mantarların şapkalarının hemen altında Lamel denilen bir yapı bulunmaktadır.
Sporlar lamel denilen yapı içinde oluşurlar. Olgunlaştıktan sonra rüzgar gibi çevre faktörlerinin etkisi ile etrafa yayılırlar.
Uygun ortam bulduklarında çimlenerek “Primer misel” adı verilen yapıyı oluştururlar. Bu yapıdan ise “Sekonder misel” adı verilen yapılar meydana gelir.
Üstün yapılı bitkiler denilen kök, gövde yaprak gibi yapılara sahip olan bitkilerdeki toprak altı organları, mantarlardaki miseller olarak düşünülebilir.
Misellerin toprak altında yayılımının ardından mantarın toprak üstü organları olarak kabul edebileceğimiz yapılar oluşmaya başlar.
Toprak üzerinde ilk meydana gelen yapıya “Primordium” adı verilir. Bu yapı olgun mantarın taslağı şeklindedir.
Primordiumun gelişmesi ile genç ve olgun mantar meydana gelir. Çok basit olarak anlatılan bu oluşum her mantar için geçerli olmasa da
En çok bilinen türleri barındıran ve mantarların sistematikte alt bölümü olan “basidiomycotina” için aşağı-yukarı aynıdır.
Mantarların beslenme şekli de bitkilerden çok farklıdır. Üstün bitkiler gibi klorofil barındırmadıklarından kendi besinlerini kendileri elde edemezler.
Bu nedenle besinlerini başka canlılar üzerinde parazit ve çürükçül olarak sağlayabilirler. Kültür mantarlarının yetiştirilmesi için farklı ortamların sağlanmasının nedeni budur.
Mantarların bu özelliklerinin biyolojik denge açısından büyük önemi vardır. Büyük yapılar bu şekilde parçalanarak küçülmekte ve bitkiler tarafından tekrar kullanılmaktadır. Ancak mantarların bu özelliklerinin büyük zararları da vardır:
Misel Üretiminin Önemi ve Gelişmesi

Mantarlar çiçeksiz bitkilerdir. Dolayısıyla tohumları yoktur. Üretimleri sporları sayesinde gerçekleştirilir.
Mantar yetiştiriciliğinde, genelde değişik maddeler üzerine (Buğday, Arpa gibi hububat) sardırılarak geliştirilen sekonder miseller kullanılır.

Bu biçimde hazırlanmış misellere spawn veya tohumluk misel adı verilmektedir.
Zira tohumluk, tohumdan farklı bir kavram olup üretimde kullanılan generatif veya vegetatif bitki parçalarını kapsar.
Böylece tohumluk misel çoğaltma amacıyla hazırlanan ve üretimde kullanılacak olan, hububat daneleri veya bazı organik maddelere sardırılmış sekonder miselleri ifade etmektedir.

Mantarın tanınmasının ve değerlendirilmesinin hayli eski olmasına karşın; mantar miseli üretimi, ancak Mantarın özel koşullarda yetiştirilmeye başlamasından sonra gerçekleşebilmiştir.
İlk aşamada mantar yıkama suyunun gübre üzerine serpilmesi ve mantar oluşturması ile yetiştirilmiştir.
Kuşkusuz bu uygulamanın anlamı bilinmeden yapıldığı bir gerçektir. 19. Yüzyılın ikinci yarısından itibaren mantar sporlarının çimlendirilmesi yolluyla misel elde edilmesi ve bu misellerin üretimde kullanılması gerçekleşmiştir.
1894 yılında Paris’te Pasteur Enstitüsünde ilk kez steril koşullarda tohumluk mantar miseli üretilmiş, bunu ABD’de doku kültürü yöntemleri ile tohumluk misel elde edilmesi izlemiştir.
Doku kültürü ile misel üretilmesinde, sterilize edilen ahir gübresi üzerine mantar dokusu parçaları bulaştırılmış, parçalardaki miseller ahir gübresi içinde geliştikten sonra normal aşılamada kullanılmıştır.
İlk kez 1931 yılında Amerikalı Sinden, mantar misellerini buğday ve çavdar tohumları üzerine sardırarak geliştirmiştir.
Bu biçimde hazırlanan tohumluk miselin en önemli iki yararlı yani, aşlamada kolaylık sağlayarak el emeğini azaltması,
Ayrıca misellerin komposton her yanına eşit miktarda yayılması olanak vermesidir.
O nedenle hububat danelerine sardırılmış misel günümüzde dünyanın her yerinde yaygın olarak kullanılan tohumluk misel haline gelmiştir.