Νταβός: «Τα πάντα εκτός από έδαφος» για τον Τραμπ στη Γροιλανδία, & η ιστορική ομιλία του Καναδού ΠΘ

Описание: Νταβός: «Τα πάντα εκτός από έδαφος» για τον Τραμπ στη Γροιλανδία, & η ιστορική, μετα-δυτική ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ. Ο Σωτήρης Μητραλέξης, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, σχολιάζει στην τηλεόραση της «Ναυτεμπορικής», Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026.

Ευρύτερο σχόλιο για το Νταβός: το ‘οικοσύστημα’ στο οποίο λειτουργούσε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός ήταν το οικοσύστημα της κανονικότητας της παγκοσμιοποίησης — δηλαδή, ακριβώς ο κόσμος που δεν υπάρχει πλέον και δεν πρόκειται να επιστρέψει ξανά. Χρηματοδοτούμενο κυρίως από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, η λογική του ήταν ο μεσο-μακροπρόθεσμος σχεδιασμός από μεγάλους και διεθνείς οικονομικούς παράγοντες σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον κυριαρχούμενο από τη ‘μονοπολική στιγμή’ των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα, σε ένα κατακερματισμένο, πολυπολικό και στην παρούσα φάση χαοτικό διεθνές σύστημα, ένας τέτοιος σχεδιασμός μοιάζει ανέφικτος: έχουμε άνοδο της σημασίας των κρατών ως υποκειμένων του διεθνούς συστήματος, συχνά και ιδίως προσεχώς σε τριβή με τη βούληση γιγαντιαίων πολυεθνικών, ενώ το πολιτικό προσωπικό των κρατών που κυρίως αφορά το Νταβός βρίσκεται σε ολοένα και κλιμακούμενες αντιθετικές πολώσεις. Δεν είναι τυχαίο πως, πέντε χρόνια μετά, η ‘Μεγάλη Επανεκκίνηση’ (The Great Reset) που ο Klaus Schwab ανακοίνωσε το 2021, καθώς και οι προβολές του Νταβός για το 2030, μοιάζουν μάλλον με κακό αστείο. Σε έναν κόσμο με πρώτιστη προτεραιότητα τα ζητήματα ασφαλείας (securitisation), δηλαδή πολέμου και ειρήνης, όπου παράλληλα οι ΗΠΑ αποχωρούν από κάθε κλιματική δέσμευση, πώς μπορείς να μιλήσεις πειστικά για μεσο-μακροπρόθεσμο σχεδιασμό βιωσιμότητας; Σε μια συνθήκη που ό,τι συζητείς την Τετάρτη το πρωί μπορεί να έχει αναιρεθεί το βράδυ της ίδιας ημέρας από κάποιο προεδρικό tweet, πόση δεσμευτικότητα μπορούν να έχουν οι συζητήσεις στο Νταβός για ενεργειακά ζητήματα; Σε μια κατάσταση όπου η εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης αποτελεί και πεδίο ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, και εν προκειμένω ΗΠΑ-Κίνας, πώς μπορεί να έχει κανονιστικότητα μια συζήτηση για την ‘υπευθυνότητα της καινοτομίας στην τεχνητή νοημοσύνη’ όταν λαμβάνει χώρα σε ένα Νταβός και όχι στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών όπου εκπροσωπούνται θεσμικά τα κράτη; Εκ σχεδιασμού, το Νταβός δεν είναι χώρος κρατικής κυριαρχίας αλλά υβριδικός χώρος συναίνεσης μεταξύ ελίτ, και αυτό το μειονέκτημα γίνεται εντονότερο όταν η γεωπολιτική σύγκρουση υπερισχύει των οικονομικών προτεραιοτήτων —όπως σήμερα— και η εσωτερική πολιτική πόλωση εντός των κρατών περιορίζει τη συνέχεια των πολιτικών. Να το πούμε αλλιώς, το Νταβός δεν είναι (πια) ο τόπος όπου εν μέρει συναποφασίζεται η πορεία του κόσμου, αλλά ένας τόπος όπου φανερώνεται ότι δεν υπάρχει σήμερα ένας κόσμος για να αποφασιστεί από κοινού…