Echoes from the Living Room, 1976 by Jan Loenders

Описание: #electronicmusic #synthesizermusic

It began in 1976, without me knowing it was a beginning. Fifty years ago…
A second-hand Philicorda organ that had already been there since 1968, a few simple Korg synths from 1977, set up in my parents’ living room. No grand plan, no roadmap. Only sound. Only wonder. Only that elusive feeling that behind every key there might be a world waiting to be discovered.

When I look at the photo now, I don’t just see a younger version of myself—I also see the strange faces I’m making. But above all, I see a traveler at the edge of a galaxy of possibilities. The background today is a cosmic poster, but honestly: it was already there back then. Not on the wall, but in my mind. Because synthesizers have always had something extraterrestrial about them. They breathe stardust. They speak a language that feels older than words, beyond silence.

More than forty years later, those sounds are still there. Sometimes whispering, sometimes insistent, sometimes silent for years. Life intervened, as it does: work, responsibilities, detours. But time and again I returned to the keys, as if they had been patiently waiting for me. As if they knew: he’ll come back.

The instruments changed, evolved. The heavy cabinets were joined by invisible machines inside a computer. Soft synths, virtual worlds, endless possibilities behind glass and pixels. And yet the essence remains the same: a human being, an idea, a sound that wants to be born.

Together—my instruments and I, tangible and digital—we try to capture something that cannot truly be held. Thoughts. Feelings. Moods. Sometimes a vague concept, sometimes a sharp emotion, sometimes simply a color that longs to become music.

This new piece is not a retrospective in the nostalgic sense. It is more of a gentle nod to the past. An acknowledgment of the path. Of the little boy with the organ. To the man who is still listening.

I may be in the autumn of my life. Or is it already winter? But even winters have starry nights. And as long as there is sound, as long as a finger rests on a key, as long as a heartbeat pulses beneath a melody, there is movement. There is journey.

It began in a simple living room.
It does not end.
It travels on.
As music always does.

Somewhere in the cosmos.

In 1976 begon het, zonder dat ik wist dat het een begin was. Vijftig jaar geleden...
Een tweedehands Philicorda-orgeltje dat er al stond vanaf 1968, een paar eenvoudige Korg-synths vanaf 1977, neergezet in de living van mijn ouders. Geen groot plan, geen routekaart. Alleen klank. Alleen verwondering. Alleen dat ongrijpbare gevoel dat er achter elke toets een wereld kon schuilgaan die nog ontdekt moest worden.
Als ik nu naar de foto kijk, zie ik niet alleen een jongere versie van mezelf, ik zie ook dat ik rare gezichten trek. Ik zie vooral een reiziger aan de rand van een melkweg van mogelijkheden. De achtergrond is vandaag een kosmische poster, maar eerlijk gezegd: die was er toen al. Niet aan de muur, wel in mijn hoofd. Want synthesizers hebben altijd iets buitenaards gehad. Ze ademen sterrenstof. Ze spreken een taal die ouder lijkt dan woorden, de stilte voorbij.
Meer dan veertig jaar later zijn die klanken er nog. Soms fluisterend, soms dwingend, soms jarenlang zwijgend. Het leven kwam ertussen, zoals het dat doet: werk, verantwoordelijkheden, omwegen. Maar telkens weer keerde ik terug naar de toetsen, alsof ze me geduldig hadden opgewacht. Alsof ze wisten: hij komt wel terug.
De instrumenten veranderden, wisselden. De zware kasten kregen gezelschap van onzichtbare machines in een computer. Softsynths, virtuele werelden, eindeloze mogelijkheden achter glas en pixels. En toch blijft de essentie dezelfde: een mens, een idee, een klank die geboren wil worden.
Samen - ik en mijn instrumenten, tastbaar en digitaal - proberen we iets te vangen wat eigenlijk niet vast te houden is. Gedachten. Gevoelens. Stemmingen. Soms een vaag concept, soms een scherpe emotie, soms gewoon een kleur die in muziek wil veranderen.
Dit nieuwe nummer is geen terugblik in de zin van nostalgie. Het is eerder een zacht knikje naar het verleden. Een erkenning van het pad. Van het jongetje met het orgeltje. Tot de man die nog altijd luistert.
Ik bevind me misschien in de herfst van mijn leven. Of is het al winter? Maar zelfs winters kennen sterrennachten. En zolang er klank is, zolang er een vinger op een toets rust, zolang er een hartslag onder een melodie klopt, is er beweging. Is er reis.
Het begon in een simpele woonkamer.
Het eindigt niet.
Het reist verder.
Zoals muziek altijd doet.
Ergens in de kosmos.