Bir Kamil Mürşide Varmayınca Olmaz? Hûzî İlâhî

Описание: İnsanın yaratılış gayesi, Hakk’ı tanımak ve O’na yaklaşmaktır. Bu yaklaşma, sadece sözle, bilgiyle veya niyetle değil; kalbin saflaşması, nefsin tezkiyesi ve ruhun terakkîsiyle mümkündür. İşte bu manevî yolculuğa seyr ü sülûk denir. Seyr ü sülûk, karanlık bir vadiden nurun ufkuna doğru yapılan uzun ve ince bir yolculuktur. Bu yolun inceliklerini bilmeyen bir kimse, kendi başına yürümeye kalkarsa çoğu zaman nefsin oyunlarına, vehimlerin tuzaklarına ve bâtınî karanlıklara düşer. Bu yüzden bu yolun olmazsa olmaz şartı, bir mürşid-i kâmilin rehberliğidir.

Mürşid-i kâmil, kalp âleminin tabibi, nefsin terbiyecisidir. O, önce kendisi bu yolu tamamlamış, perdeleri aşmış, nefsin hilelerinden kurtulmuş, Hakk’a vuslatın zevkini yaşamış bir zâttır. Onun terbiyesinde bulunan sâlik, hem zahirini hem de bâtınını dengede tutmayı öğrenir. Çünkü mürşid, sadece bilgi öğretmez; hâl aşılar, ruhu besler, kalpte Allah sevgisini uyandırır.

Seyr ü sülûkta mürşid, karanlıkta yol gösteren bir kandil gibidir. Onun irşadı olmadan yapılan yolculuk, pusulasız denizde seyretmeye benzer. Zira bu yolun incelikleri sadece kitapla öğrenilmez; hâl ehlinin sohbetinde, nazarında ve yönlendirmesinde açılır. Mürşid, sâliki kendi nefsine değil, Hakk’a çağırır. Onun gayesi müride bağ kurdurmak değil, onu Hakk’a bağlamaktır.

Sonunda sâlik, mürşidinin irşadıyla benliğinden sıyrılır; kalbi saflaşır, zikri huzura dönüşür, sevgisi hakikate yönelir. Böylece mürşid, bir ayna olur; sâlik o aynada Rabbini görür.

Kısacası seyr ü sülûkun ruhu, mürşid-i kâmilin rehberliğidir. O, bu yolda sâliki koruyan rahmet eli, kalbi dirilten nefes, nefsi terbiye eden nurdur. Mürşidsiz yol, yönsüz bir yürüyüştür; mürşidli yol ise, Hakk’a varan en emin ve en kısa yoldur.


Güftekâr: Yûnus Emre (k.s.)
Bestekâr: Meçhul
Makam: Hûzî

Gel ey kardeş, Hakk’ı bulayım dersen,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz,
Resulün cemalin göreyim dersen,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Niceler gittiler mürşid arayı,
Arayanlar buldu derde devayı,
Bin kez okur isen aktan karayı,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Gel şimdi kardeşler gidelim bile,
Nice âşıkların bağrını dele,
Cebrail delildir, Ahmet’e bile,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Kadılar mollalar cümle geldiler,
Kitapların hep bir yere koydular.
Sen bu ilmi kimden aldın dediler.
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Yûnus Emre bunda mana var dedi,
Bir kâmil mürşide sen de var şimdi,
Hazret Musa’ya Hızır’a var dedi,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.