Najbardziej brutalna inwazja XXI wieku: Irak 2003

Описание: Po atakach z 11 września 2001 roku Stany Zjednoczone zostały ogarnięte poczuciem zagrożenia, jakiego nie czuły od czasów Pearl Harbor. Administracja George’a W. Busha zdefiniowała globalne zagrożenie na nowo, pod pojęciem „wojny z terroryzmem”, i zaczęła wskazywać reżimy uważane za niebezpieczne ze względu na możliwe powiązania z organizacjami terrorystycznymi oraz podejrzenie posiadania broni masowego rażenia. W tym kontekście Irak, rządzony od dziesięcioleci przez Saddama Husajna, został przedstawiony opinii publicznej jako bezpośredni wróg: nieprzewidywalny dyktator, który używał broni chemicznej i który — jak twierdzono — prowadził tajne programy zdolne zdestabilizować Bliski Wschód i zagrozić Zachodowi.
Przez wiele miesięcy scena międzynarodowa stawała się coraz bardziej napięta. W ONZ trwały debaty, raporty inspektorów, niejednoznaczne rezolucje i intensywne naciski dyplomatyczne. Podczas gdy niektórzy sojusznicy — tacy jak Wielka Brytania — popierali Waszyngton, inne państwa europejskie, zwłaszcza Francja i Niemcy, kwestionowały solidność dowodów dotyczących broni masowego rażenia i ostrzegały przed regionalnymi konsekwencjami inwazji. Pomimo braku międzynarodowego konsensusu i masowych protestów na całym świecie decyzja została podjęta: koalicja kierowana przez USA i Wielką Brytanię przygotowywała się do użycia przytłaczającej siły militarnej przeciwko Irakowi.
W marcu 2003 roku rozpoczęła się operacja znana jako „shock and awe” — masowa kampania bombardowań mająca na celu zniszczenie irackiego dowództwa, komunikacji i morale w ciągu kilku dni. Bagdad, Basra i inne kluczowe miasta stały się celami precyzyjnych uderzeń, a jednocześnie scenami destrukcji transmitowanej na cały świat. Kolumny czołgów, pojazdów opancerzonych i żołnierzy posuwających się przez pustynię symbolizowały technologiczną przewagę koalicji, ale także początek okupacji, której skutki dla ludności cywilnej okazały się znacznie głębsze i trwalsze niż przewidywano.
Upadek reżimu Saddama Husajna nastąpił szybko. W ciągu kilku tygodni obalano pomniki dyktatora na symbolicznych placach, podczas gdy media mówiły o „wyzwoleniu”. Jednak dzień po zwycięstwie militarnym ujawnił znacznie bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Rozwiązanie irackiej armii, próżnia władzy, grabieże instytucji państwowych i brak solidnego planu odbudowy państwa stworzyły chaos, który otworzył drogę dla milicji, grup powstańczych, a ostatecznie także organizacji ekstremistycznych karmionych resentymentem, przemocą sekciarską i upadkiem struktur bezpieczeństwa.
Inwazja Iraku w 2003 roku nie była jedynie błyskawiczną operacją przeciwko krajowi oskarżonemu o ukrywanie broni, których nigdy nie odnaleziono; była punktem zwrotnym w geopolityce XXI wieku. Przedefiniowała sojusze, podważyła zaufanie do zachodnich służb wywiadowczych, pozostawiła setki tysięcy zabitych, rannych i przesiedlonych oraz trwale zmieniła układ sił na Bliskim Wschodzie. Dla jednych była nieudaną próbą narzucenia nowego porządku; dla innych strategiczną decyzją opartą na błędnych kalkulacjach i przesadzonych uzasadnieniach. W każdym razie stała się jedną z najbardziej kontrowersyjnych, badanych i dyskutowanych inwazji współczesnej historii.
Film analizuje szczegółowo i chronologicznie, jak podjęto decyzję o inwazji, jak wyglądała kampania wojskowa w terenie i jakie realne konsekwencje przyniosła ona Irakowi, regionowi i całemu światu. Od pierwszych oświadczeń w Waszyngtonie po obrazy kraju pogrążającego się w chaosie — celem jest zrozumienie, dlaczego Irak 2003 jest do dziś pamiętany jako najbardziej brutalna inwazja XXI wieku i jakie pytania nadal rodzi w kontekście użycia siły militarnej pod pretekstem globalnego bezpieczeństwa.