The Boy - Το Ποτάμι Της (Official Audio)

Описание: The Boy - Το Ποτάμι Της
Από το album "Αυστραλία"
Buy/stream: https://orcd.co/theboy_australia

Μουσική-Στίχοι-Παραγωγή: The Boy
Ηχογράφηση: Γιώτης Παρασκευαϊδης, Κίμωνας Βλαχάκης
Μίξη: Γιώτης Παρασκευαϊδης
Μάστερινγκ: Νάσος Νομικός
Φωτογραφίες: Μυρτώ Τζίμα
Άρτγουωρκ: Νίκος Πάστρας

Φωνή-Πλήκτρα-Ρυθμοί: The Boy
Χορδές: Γιώτης Παρασκευαϊδης

Η ηχογράφηση και η μίξη έγινε στο studio Aux.
Tο mastering έγινε στο Vu Productions Mastering Studio.

Στίχοι:
Τα σπίτια μας κλειστά και το κλειδί χαμένο.
Ακούω γάβγισμα. Κλαδί που ραγίζει.
Το χέρι σου με αφήνει. Φλόγα που τρεμοσβήνει.
Να μην αδικώ και να μην ενοχλώ.

Όσοι έχετε ζεστά χέρια μπορείτε να είστε σίγουροι ότι είστε ζωντανοί.
Μα απ’ όλους εμάς τώρα που καθόμαστε αμίλητοι στο βαγόνι
κάποιος σκέφτεται το χώμα και κάποιος το νερό.
Τη δεκαετία που μας πέρασε νιώθω ότι μας έσωζε πάντα το καλοκαίρι.
Είχαμε όμορφα πρόσωπα και ας μη μας φαίνεται πια
τώρα που οι χορδές του πιάνου τυλίγονται σφιχτά γύρω απ’ τα κόκκαλα μας.

Από την Δραπετσώνα μέχρι την Ραφήνα
απλώνεται ένα σύννεφο και θα βρέξει μαύρο αίμα.
Δε με πειράζει όταν με φωνάζετε μπούμερ στον δρόμο.
Με πειράζει όταν δεν πεθαίνετε με βασανιστικό τρόπο.
Τελειώνει η μπομπίνα του φιλμ.
Κλείνουν οι αίθουσες των κινηματογράφων και γίνονται υπουργεία,
γήπεδα μίνι γκολφ, εκκλησίες νέων θρησκειών.

Και εγώ γέρνω στην βουκαμβίλια
ή στην κολώνα της ΔΕΗ
ή στο στήθος της μάνας μου
και χρησιμοποιώ μόνο φράσεις που χρησιμοποιούσαν οι ασπρόμαυροι.
Χορεύω λίγο, μιλάω λίγο, από παρέες λίγο.
Πηγαίνω κινηματογράφο στ’ αμερικάνικα.
Οικογένεια θα πει αυτό που δεν ολοκληρώνεται
και η ευτυχία είμαι σίγουρος ότι δεν βρίσκεται στην Αθήνα.
Όχι μόνο για μένα άλλα και για κανέναν.

Την επόμενη Κυριακή το μεσημέρι γύρω στις 12 και μισή.
Ελάτε να μαζευτούμε στο πιο ψηλό σημείο της Αθήνας, στον Λυκαβηττό.
Εμείς που φοβόμαστε ότι θα πεθάνουν οι γονείς μας.
Η Τέτη και η Κατερίνα είναι εκεί.
Η Κλειώ και η Μαρία.
Η Λουκία και η Ελευθερία.
Βλέπω την φίλη μου στον ουρανό.

Κάποτε η οδός Πανεπιστημίου ήτανε ποτάμι και έφτανε μέχρι την Ινδία.
Στις όχθες του Γάγγη έμενε μια οικογένεια.
Με πέντε κορίτσια και ένα αγόρι μικρό.
Το έτος ήταν 1951.
Και αν ζούσες τότε δεν θα το έβλεπες ασπρόμαυρο.
Και αν ήταν ταινία θα είχε την αφήγηση μικρού κοριτσιού.
Και αν οι ζωές μας ήταν στίχοι θα δίναν χάδια και δεν θα δίναν συμβουλές.

Δεν την ξαναείδα. Και μεγάλωσα.

Νόμιζα ότι μεγάλωσα ελεύθερος άλλα βλέπω να προεξέχουν δεσμά
και απ’ τους δικούς μου αστραγάλους.
Και αναρωτιέμαι αν είναι ακόμα όμορφη
ή αν αυτή η χώρα της έκλεψε την ομορφιά
όπως συνηθίζει να κάνει στα πιο όμορφα παιδιά της.
Μέσα μου θα θελα να χει ξεφύγει όπως θα θελα να ξεφύγω και εγώ...
άλλα το ξέρω πια ότι δεν γίνεται...αυτό...απλά δεν γίνεται.

Ιουλία Σταυρίδου. Ειρήνη Ιγγλέση. Αννέζα Παπαδοπούλου.
Ονόματα και επώνυμα φίλων.
Πόσα ονόματα θυμάσαι εσύ;
Υπάρχει ακόμα το νησί που πηγαίνατε μαζί διακοπές;
Υπάρχει το πηγάδι που σκαρώνατε ευχές;
Υπάρχει ακόμα η Αθήνα;
Υπάρχει ακόμα το ποτάμι της;