Son Işık

Описание: Oğuzhan Uçak I Son Işık

Bir peronun son ışığı, cebimde eski bir bilet
Her gidiş bir "keşke"ye dönüştü yavaş yavaş
Hatırlıyor musun, o çay bahçesindeki saksıda tek kalan menekşeyi?
Şimdi sadece bir fotoğraf, solmuş, unutulmuş

Ve ben, rüzgarın kırık tarafında durdum
Söylenecek her söz havada asılı kaldı
Şehrin tüm ışıkları titrek birer yalandı
Sen gidince, her mevsim tek renge büründü

Ben külleri savuran adam oldum artık
Sen her şeyi siyah-beyaz gören
Zamanın ördüğü duvar gibi yükseldi aramızda
Gözlerin sonbaharın derin sularıydı
Şimdi hepsi birer hayal perdesi

Ve ben, rüzgarın kırık tarafında durdum
Söylenecek her söz havada asılı kaldı
Şehrin tüm ışıkları titrek birer yalandı
Sen gidince, her mevsim tek renge büründü

Belki de aradığımız...
Sadece kendimizdik, tüm bu yol boyunca
Ve belki de tamamlanmamış olmak...
En güzel melodiyi taşır içinde

Ve ben, rüzgarın kırık tarafında DURUYORUM artık
Söylenecek söz kalmadı, hepsi havada eridi
Şehrin tüm ışıkları sadece birer yıldız artık
Sen gidince... ben, yola kaldığım yerden devam ediyorum

Ve geriye, sadece yolların tozu kaldı...
Sadece yolların tozu...

Söz/Müzik: Oğuzhan Uçak