Köyün Güzel Kızını Dilsiz Çobana Verdiler Ama Allah'ın Mucizesi Gerçekleşti

Описание: Hayattan alınmış,ibretlik ve manevi hikayeler. Her kelimede kalbinize dokunacak , ruhunuzu sakinleştirecek ve en önemlisi unuttuklarımızı hatırlatacak manevi hikayeler kimi zaman anadoludan kimi zaman başka memlekketlerden yüreğinize sıcaklık katacak. Burada dini hikayelerden kendinize ders çıkarabilir. ruhunuzu iyileştirebilirsiniz.
Allah'ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. Bu hikâye iki gencin yolunu anlatır. Birinin adı Harun, diğerinin Halime’dir. Yakın köylerde yaşarlar. Birbirlerinden habersizdirler. Hayatları sakin ve sıradandır. Fakat kader hiç ummadıkları bir anda yollarını kesiştirecektir.

Nasıl mı? İşte buna birlikte şahit olacağız. Önce Harun’u tanıyalım. Harun köyün kenarına yakın bir evde anne ve babasıyla yaşayan içine kapanık bir delikanlıydı. Gün daha ağarmadan uyanır, sessizce dağ yollarına düşer, uzun uzun gökyüzünü seyrederdi. Hayvanlarla arasında özel bir bağ vardı. Kuşlara ekmek ufalar, avucundan yem alan serçelere içten bir tebessümle bakardı.

Yüreği duruydu. Kalbi berraktı. Namazını aksatmaz, duasını eksik etmezdi. Ama konuşmazdı. Sanki kelimeler onun dilinde değil, içinde saklıydı. Köylüler ona “dilsiz Harun” diyorlardı. Bazıları dalga geçiyor, bazıları da meczup diyerek yanından kaçıyordu. Ama Harun kimseye aldırmıyordu. Sessizce yaşıyor, içinden Allah’a dua ediyordu:
“Ya Rabbi… Sen kulunun hâlini bilirsin.”

Şimdi de Halime’yi tanıyalım. Halime komşu köyde yaşayan Ahmet Ağa’nın tek kızıydı. Yüzünde sakin bir güzellik, davranışlarında ince bir edep vardı. Evde elinden iş düşmez, komşuların derdine koşar, ihtiyacı olana yardım ederdi. Babası köyün varlıklı insanlarından biriydi. Sözü geçen, malı mülkü yerinde bir adamdı. Bu yüzden Halime’ye çok talip gelmişti.

Ahmet Ağa hepsine aynı cevabı verirdi:
“Ben kızımı malına değil, kalbine bakana veririm. İmanı sağlam, ahlakı temiz biri olsun yeter.”

Harun’la Halime birbirlerinin varlığından bile habersizdi. Farklı köylerde, farklı hayatlar sürüyorlardı. Ama kader bazen en sessiz anlarda yolları kesiştirir.

Bir gün Ahmet Ağa’nın çobanı sürüyü yaylıma çıkarmıştı. Akşam döndüğünde hamile koyunlardan biri eksikti. Çoban korkuyla durumu anlattı. Ahmet Ağa öfkeyle dağa çıktı. Koyunu buldu ama tam o sırada karşısına kocaman siyah bir kurt çıktı. Boğuştular. Ahmet Ağa yere düştü. Son nefesini verir gibi kelime-i şehadet getirdi.

Tam o anda kurtun başına büyük bir taş geldi. Harun’un babası Veli Efendi yetişmişti. Köpeklerin gelmesiyle kurt kaçtı. Ahmet Ağa kurtuldu. Bu olay Ahmet Ağa’nın kaderini değiştirdi.

Veli Efendi’ye minnetle baktı ve dedi ki:
“Bir kızım var… Senin ailenden birine vermek isterim.”

Veli Efendi tereddüt etti. Oğlu Harun’un konuşamadığını anlattı. Ama Ahmet Ağa hiç duraksamadı:
“Kalbi imanlı olsun yeter.”

Böylece kaderin düğümü atıldı. Bir hafta sonra isteme oldu. Halime mutsuzdu. Annesi endişeliydi. Ama Ahmet Ağa sözünden dönmedi. Düğün yapıldı. Halime ağlayarak gelin oldu. Harun ise sessizce kaderine razıydı.

Aynı evdeydiler ama kalpleri çok uzaktı. Harun her gün dua ediyor, Halime ise her gün biraz daha içine kapanıyordu.
#dinihikayeler #manevihikayeler #huzurlusohbetler