گلهای رنگارنگ 501 سه گاه

Описание: گلهای رنگارنگ 501 سه گاه



این برنامه باهمکاری عبادی، قوامی، سیمابینا، همایون خُرٌم وجهانگیرملک تنظیم گردیده.
آهنگ سه گاه ازجواد معروفی،
ترانه ازسیمین بهبهانی، اشعارمتن برنامه ازسالک کاشانی، رفیق اصفهانی، سالک یزدی، زرگراصفهانی، سایرمشهدی . غزل آواز ازرهی مُعیری،
گوینده آذرپژوهش.


گوینده: آذرپژوهش

بی روی تو ای مردم كاشانۀ چشم
پر بادۀ حسرت است پیمانه چشم
تو جای دگر گرفته ای خانه و من
بهر تو سفید كرده ام خانۀ چشم

سالک کاشانی- غزل

گوینده: آذرپژوهش

از خرابی می گذشتم منزلم آمد به یاد
دست و پا گم كرده ای دیدم دلم آمد به یاد
سر به هم آورده دیدم برگ های غنچه را
اجتماع دوستان یك دلم آمد به یاد

سالک یزدی - غزل


گوینده: آذرپژوهش

هم می توانم از سر دل هم ز جان گذشت
اما نمی توانم از آن دل ستان گذشت
تنها تویی كه از تو گذشتن نمی توان
چو از تو بگذرد ز جهان می توان گذشت

رفیق اصفهانی- غزل


گوینده: آذرپژوهش

من كه داد از تو به غیر از تو نبردم به كسی
شرط انصاف نباشد كه به دادم نرسی
جان به لب دیده به ره منتظر مقدم یار
آه اگر ناید از این قافله بانگ جرسی

سالک یزدی- غزل

گوینده: آذرپژوهش

دوستان در بوستان چون عزم گل چیدن كنید
اول از یاران دور افتاده یاد من كنید

زرگر اصفهانی- غزل


خواننده آواز: حسین قوامی - فاخته‌ای

دگر ز جان من ای سیم بر چه می خواهی
ربوده ای دل زارم دگر چه می خواهی
مریز دانه كه ما خود اسیر دام تو ایم
ز صید طایر بی بال و پر چه می خواهی
به گریه بر سر راهش فتاده بودم دوش
به خنده گفت از این رهگذر چه می خواهی
چه پرسی از من مدهوش راز هستی را
ز مست بی خبر از خود خبر چه می خواهی

رهی معیری - غزل

گوینده: آذرپژوهش

رستخیز فتنه را با خاك ساران كار نیست
سیل هر جا دید همواری به همواری گذشت
چون نسوزم در سیه بختی كه عمرم چون چراغ
روز در خاموشی و شب ها به بیداری گذشت

سایر مشهدی- غزل


خواننده ترانه: سیما بینا

خدا را بیآرا بزم صفا را بگو با ساقی كز می پر سازد مینا را
با نگهی امشب صفا ده آینۀ دل های ما را خدا را لبهایت هستی می بخشند
چشمانت مستی می بخشند بر می پرستان
از شادی می در جوش آمد فریاد نوشانوش آمد از بزم مستان
لاله می خندد به صحرا شد جهان چون رویت خوب و زیبا
با صبا می آید از گلستان ها موج عطر گل سوی ما
بنشین در بر من در گلشن ها بر فرشی از لادن ها سوسن ها یاسمن ها
عالم چون رویت در چشمم زیبا شد سیمای هستی شادی از تو شد
از تو شوری برپا شد غوغا شد غوغا شد قلب من با شادی آشنا شد

سیمین بهبهانی - ترانه



سالک یزدی
سالک یزدی، سالک‌الدین محمد بن نجم‌الدین محمد بن اسحاق بن موفق (تو ۸۴۷ ق) صوفی و شاعری که متخلص به «سالک» بود. از آثارش می‌توان کنزالسالکین مشتمل بر اجازات بسیاری از علما و دیوان اشعار را نام برد.

سالک یزدی، ملاسالک یزدی (قرن یازدهم هجری) شاعری که در شیراز به دنیا آمد و در همان شهر مدتی به امر شانه‌زنی مشغول بود، سپس به اصفهان و از آنجا به هند رفت و در گلکنده دکن به خدمت عبدالله بن قطب شاه درآمد و بعد از آن به شاه‌جهان‌آباد رفت و مورد توجه همشهری خود دانشمندخان واقع شد. این دانشمندخان یعنی ملاشفیعای یزدی از عالمان عهد خود در ایران بود و در عهد شاه‌جهان به هند رفته و از سال ۱۰۶۰ ق به درگاه آن پادشاه رفته و مورد توجه او قرار گرفت و در سال ۱۰۶۵ ق خطاب دانشمندخان یافته بود و سپس در عهد پادشاهی اورنگ زیب به مرتبۀ بخشیگری و منصب پنج هزاری رسید. وفاتش در ۱۰۸۱ ق اتفاق افتاد. دانشمندخان ملاسالک را در پایان سال سی‌ام پادشاهی شاه‌جهان به خدمت او معرفی کرد و در آن هنگام در سلک ملازمان پادشاه درآمد و در شاه‌جهان‌آباد ساکن بود تا چشم از جهان فرو بست. از دیوان وی اثری نیست، اما در تذکره‌ها و در برخی جنگ‌ها اشعاری از او باقی مانده است. وی شاگرد حکیم رکنای مسیح کاشانی بود. از آثارش می‌توان دیوان شعر و مثنوی خسرو و شیرین را نام برد.

زرگر اصفهانی

محمدحسن اصفهانی در سالی نامعلوم در اصفهان زاده شد. زرگری بود در بازار اصفهان که در فراغت به غزل‌سرایی می‌پرداخت و آوازه گرفت. او را پیروی سبک سعدی دانسته‌اند و اکثر غزلیات خود را با استقبال از سروده‌های سعدی آغاز نموده‌است.
زرگر اصفهانی در طول شعرگویی، بیش از ۶۰ غزل نسرود، اما به شهرت رسید. او را «مردی بسیار خوش‌صحبت و گشاده‌روی» توصیف نموده‌اند که شاعران اصفهان به همنشینی او رغبت داشتند. محمدحسین زرگر اصفهانی در سال ۱۲۷۰ق در زادگاهش درگذشت؛ ماده‌تاریخ آن از نظمی تبریزی:

به عصر خویش در شهر صفاهان
ز خیل نکته‌سنجان بود زرگر
به میدان فصاحت، گوی سبقت
ز ابنای زمان بربود زرگر
دریغا، باچنان شیرین‌زبانی
بجز چندین غزل نسرود زرگر
به تقدیر قضای آسمانی
جهان را گفت چون بدرورد زرگر
یکی گفت از پی سال وفاتش
به راه عاقبت پیمود زرگر