(103) 29.Mektup 2.Kısım/1 (Ramazan Risalesi) | Orucun çok hikmetlerinden dokuz nükte.

Описание: 103 Mektubat Okumaları 29. Mektup İkinci Risâle olan İkinci Kısım. 1-4. Nükteler sayfa 282, 283, 284 (Hayrat Neşriyat Osmanlıca Orijinal Nüsha)

MEKTUBAT DERSLERİ Av. Ali KURT
https://youtube.com/playlist?list=PLl...

instagram : www.instagram.com/mektubatokumalari

Ramazân-ı Şerîf’e dâirdir
Birinci kısmın âhirinde şeâir-i İslâmiyeden bir nebze bahsedildiğinden, şeâirin içinde en parlak ve muhteşem olan Ramazân-ı Şerîf’e dâir olan bu ikinci kısımda, bir kısım hik­metleri zikredilecektir. Bu İkinci Kısım, Ramazân-ı Şerîf’in pek çok hikmetlerinden “Dokuz Hikmet”i beyân eden “Dokuz Nükte”dir.
بِسْــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذ۪ٓي اُنْزِلَ ف۪يهِ الْقُرْاٰنُ هُدًي لِلنَّاسِ وَ بَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدٰي وَ الْفُرْقَانِ
Birinci Nükte: Ramazân-ı Şerîf’deki savm, İslâmiyet’in erkân-ı hamsesinin birincilerindendir. Hem şeâir-i İslâmiyenin a‘zamlarındandır. İşte Ramazân-ı Şerîf’deki orucun çok hikmetleri, hem Cenâb-ı Hakk’ın rubûbiyetine, hem insanın hayat-ı ictimâiyesine, hem hayat-ı şahsiyesine, hem nefsin terbiyesine, hem niam-ı İlâhiyenin şükrüne bakar hikmetleri var.
Cenâb-ı Hakk’ın rubûbiyeti noktasında orucun çok hik­metlerinden bir hikmeti şudur ki: Cenâb-ı Hakk zemin yüzünü bir sofra-i ni‘met sûretinde halkettiği ve bütün envâ‘-ı ni‘meti o sofrada مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ bir tarzda o sofraya dizdiği cihetle, kemâl-i rubûbiyetini ve rahmâniyet ve rahîmi­yetini o vaz‘iyetle ifade ediyor. İnsanlar gaflet perdesi altında ve esbâb dâiresinde o vaz‘iyetin ifade ettiği hakîkati tam göremiyor. Bazen unutuyor. Ramazân-ı Şerîf’de ise, ehl-i îmân birden muntazam bir ordu hükmüne geçer. Sultân-ı Ezelî’nin ziyafetine da‘vet edilmiş bir sûrette, akşama yakın “Buyurunuz” emrini bekliyorlar gibi bir tavr-ı ubûdiyet­kârâne göstermeleri, o şefkatli ve haşmetli ve külliyetli rahmâniyete karşı vüs‘atli ve azametli ve intizâmlı bir ubûdiyetle mukābele ediyorlar. Acaba böyle ulvî ubûdiyete ve şeref-i kerâmete iştirâk etmeyen insanlar, insan ismine lâyık mıdırlar?
İkinci Nükte: Ramazân-ı mübârekin savmı, Cenâb-ı Hakk’ın ni‘metle­rinin şükrüne baktığı cihetle, çok hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki: Birinci Söz’de denildiği gibi, bir padişahın matbahından bir tablacının getirdiği taâmlar bir fiyat ister. Tablacıya bahşiş verildiği halde, çok kıymetdar olan o ni‘metleri kıymetsiz zannedip onu in‘âm edeni tanımamak, nihâyet derecede bir belâhet olduğu gibi; Cenâb-ı Hakk, hadsiz envâ‘-ı ni‘metini nev‘-i beşere zemin yüzünde neşretmiş. Ona mukābil o ni‘metlerin fiyatı olarak şükür istiyor. O ni‘metlerin zâhirî esbâbı ve ashâbı, tablacı hükmündedirler. O tablacılara bir fiyat veriyoruz. Onlara minnetdâr oluyoruz. Hatta müstehak olmadıkları pek çok fazla hürmet ve teşekkürü ediyoruz. Halbuki Mün‘im-i Hakîkî, o esbâbdan hadsiz derecede o ni‘met vâsıtasıyla şükre lâyıktır. İşte ona teşekkür etmek, o ni‘metleri doğrudan doğruya ondan bilmek, o ni‘metlerin kıyme­tini takdîr etmek ve o ni‘metlere kendi ihtiyacını hissetmekle olur. İşte Ramazân-ı Şerîf’deki oruc, hakîkî ve hâlis, azametli ve umûmî bir şükrün anahtarıdır. Çünki sâir vakitlerde mecbûriyet tahtında olmayan insanların çoğu, hakîkî açlık hissetmedikleri zaman, çok ni‘metlerin kıymetini derk edemiyor. Kuru bir parça ekmek, tok olan adamlara, hususan zengin olsa, ondaki derece-i ni‘met anlaşılmıyor. Halbuki iftâr vaktinde o kuru ekmek, bir mü’minin nazarında çok kıymetdar bir ni‘met-i İlâhiye olduğuna kuvve-i zâikası şehâdet eder. Padişahtan tâ en fukarâya kadar herkes, Ramazân-ı Şerîf’de o ni‘metlerin kıymetlerini anlamakla bir şükr-ü ma‘nevîye mazhar olur. Hem gündüzdeki yemekten mem­nûiyeti cihetiyle, “O ni‘metler benim mülküm değil. Ben bunların tenâvülünde hür değilim. Demek başkasının malıdır ve in‘âmıdır. Onun emrini bekliyorum” diye, ni‘meti ni‘met bilir. Bir şükr-ü ma‘nevî eder. İşte bu sûretle oruc, çok cihetlerle hakîkî vazîfe-i insaniye olan şükrün anahtarı hükmüne geçer. Üçüncü Nükte: Oruc hayat-ı ictimâiye-i insaniyeye baktığı cihetle çok hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki: İnsanlar maîşet cihetinde muhtelif bir sûrette halk edilmişler. Cenâb-ı Hakk o ih­tilâfa binâen, zenginleri fukarâların muâvenetine da‘vet ediyor. Halbuki zenginler, fukarânın acınacak acı hâllerini ve açlıklarını oructaki açlıkla tam hissedebilirler. Eğer oruc olmazsa, nefisperest çok zenginler bulunabilir ki, .
.
.
Dördüncü Nükte: Ramazân-ı Şerîf’deki oruc, nefsin terbiyesi­ne baktığı cihetindeki çok hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki: Nefis, kendini hür ve serbest ister. Ve öyle telakkî eder. Hatta mevhûm bir rubûbiyet ve keyfemâyeşâ hareketi fıtrî olarak arzu eder. Hadsiz ni‘metlerle terbiye olunduğunu düşünmek istemiyor.