Zniesławienie (art. 212 k.k )

Описание: Zniesławienie opisano w art. 212 k.k.: Kto pomawia inną osobę (lub instytucję, grupę osób etc.), o takie postępowanie lub właściwości, które mogą ją poniżyć w opinii publicznej lub narazić ją na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Jeżeli czyn ten popełniony jest za pomocą środków masowego komunikowania, sprawca może podlegać grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

W razie skazania, sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego
Ściganie tego przestępstwa odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Pomawianie oznacza przypisywanie komuś pewnych właściwości lub zachowań, które mogą zaszkodzić jego reputacji.

Zniesławienie należy odróżnić od znieważenie, które opisano w art. 216 k.k: Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo chociażby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do tej osoby dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Zniewaga to obrażenie godności innej osoby, np. poprzez wyzwiska, publiczne poniżanie. Może być popełniona bezpośrednio (np. w twarz) lub publicznie/zaocznie, jeśli obraźliwe słowa mają dotrzeć do pokrzywdzonego, nawet przez SMS’a

Inicjować takie postępowanie może oskarżyciel prywatny poprzez:
bezpośrednie wniesienie prywatnego aktu oskarżenia do Sądu (opłata zryczałtowana 1000zł),
lub poprzez złożenie zawiadomienia do protokołu na Policji, która przesyła takie zawiadomienie do Sądu, a Sąd wówczas wzywa oskarżyciela prywatnego do uiszczenia opłaty zryczałtowanej w wysokości 1000zł

Można przekonywać Prokuratora, by ten objął ściganiem z urzędu za taki czyn, gdy Prokurator widział będzie interes publiczny w oskarżaniu z urzędu. Zwykle omawia on wszczęcia postępowania, co pozwala oskarżycielowi prywatnemu na prywatne wniesienie aktu oskarżenia do Sądu.

Karalność przestępstwa ściganego z osk. prywatnego ustaje z upływem 1 roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia (art.101 par. 2 k.k.)