Ballada o Pustym Miejscu przy stole

Описание: Zwrotka
Zasiądźcie do stołu, przyjaciele,
pierwsza gwiazda lśni nad rzeką.
W izbie pachnie sianem i makiem,
ogień mruga pamięcią przodków.

Spójrzcie — jeden talerz bez imienia,
biały obrus, cicha ława.
Mówimy dzieciom: „dla wędrowca”,
lecz wiemy — to brama, nie zabawa.

Refren
Puste miejsce nie jest puste,
to próg, gdzie Sacrum siada cicho.
Kto pamięta, ten zaprasza —
dziada, Boga, ludzkie licho.
Nie pytaj, kto wejdzie pierwszy,
otwórz serce, zanim drzwi.

Zwrotka
Dla dawnych Słowian to krzesło czekało
na Dziadów z Nawii, z mgły.
W tę najdłuższą noc wracali,
by ogrzać dłonie, posilić sny.

„Pamiętamy” — mówił stół bez słów,
a przodek siadał jak u siebie.
Gość z zaświatów dawał w zamian
opiekę, plon i spokój w chlebie.

Refren
Puste miejsce nie jest puste,
to próg, gdzie światła są dwa.
Gdy granica staje się cienka,
cisza wie, kto siada tam.
Nie spłosz kroku, nie wstawaj gwałtownie —
oddech wystarczy i znak.

Zwrotka
Dmuchnij w ławę, przeproś szeptem,
nim ciężar ciała złoży się.
Nie siadaj na duszy dziadka,
niech odpocznie, nim odejdzie w cień.

Nie trzaskaj stołem, nie rwij kręgu,
bo goście są z tchnienia i snu.
A gdy zwierzę przemówi nocą —
to nie ono mówi, to ród.

Zwrotka
Z czasem strach ustąpił czci dla żywych,
lecz magia została ta sama.
Radogost czuwa nad progiem,
gościnność to honor i brama.

Bo w łachmanach bywa sam Bóg,
sprawdzający twardość serca.
Piast ugościł — królestwo wzrosło,
Popiel odmówił — noc go pożarła.

Zwrotka
Dziad-żebrak, granica dróg i światów,
jadł za przodków przy świętym stole.
To, co zjadł, karmiło Nawie,
jak ofiara z chleba i soli.

Puste miejsce było ołtarzem,
nie gestem, lecz gotowością.
Na spotkanie z Tajemnicą —
czy w twarzy ducha, czy w twarzy gościa.

Refren
Puste miejsce nie jest puste,
to próg, gdzie cnota mówi „tak”.
Nie pytaj, kogo los przyniesie —
bądź gotów podać chleb i znak.
Gdzie człowiek — tam miejsce na dobroć,
resztę dopowie noc.

Kto zostawia miejsce przy stole,
ten zostawia miejsce w sercu.
A los, gdy mówi „sprawdzam”,
siada najpierw — po cichu.