Are mou rindineddha

Описание: Οι Encardia στο σχολείο μας(1ο Δ.Σχ. Βέροιας)
Are mou rindineddha με τους μαθητές της Δ1 τάξης (2013-14)

"Καλώς ήρτετε" με αυτή τη φράση στα χείλη και με χαρούμενα πρόσωπα μας υποδέχονται σε μια Ελλάδα που η καρδιά της χτυπά έξω από τα δικά της όρια. Η Ελληνόφωνη Καλαβρία σαν τραγούδι φερμένο μέσα από τους αιώνες, ταξιδεμένο στις θάλασσες της Μεσογείου επιβιώνει χάρη στους κατοίκους της. Το μαγευτικό οδοιπορικό στα πιο απομονωμένα και φτωχικά σπλάχνα της Ιταλίας, όπου οι άνθρωποι μιλούν μια αρχαία δωρική γλώσσα, τα γκρεκάνικα, και σύσσωμοι καρδιοχτυπούν για να μη σβήσει η Μεγάλη Ελλάδα, είναι κάτι παραπάνω από συγκινητικό
Τον 8ο αιώνα π.χ. ξεκίνησαν όλα
Παράδοση που ξεκινάει από το δεύτερο αποικισμό των Ελλήνων, τον 8ο πΧ αιώνα και που φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Μια παράδοση που μέχρι τον περασμένο αιώνα ήτανε ζωντανή όχι μόνο στη μουσική και στο χορό, αλλά σε όλες τις εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής, από τη γλώσσα Γκρίκο που ήτανε μία καθαρή διάλεκτος, μέχρι τη μαγειρική και τα μνημεία, την τέχνη και τον πολιτισμό της. Όλοι μιλούσανε Γκρίκο, αλλά με την εμφάνιση της τηλεόρασης και μια σειρά από σαρωτικές αλλαγές, εμφανίστηκαν πάρα πολύ μεγάλα προβλήματα. Ο χρόνος, αδυσώπητος πια σύμμαχος με τις τεράστιες αλλαγές, δουλεύει ενάντια στα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ελληνικό πολιτισμό. Στοιχεία που προσδιορίζουν την ιστορική ταυτότητα των κατοίκων. Όμως η ιδέα της Ελλάδας είναι σταθερό σημείο αναφοράς, με ρίζες που αν και χάνονται στο χρόνο παραμένουν σταθερές. Η αγάπη και κυρίως η νοσταλγία για την Ελλάδα που έχουν όλοι όσοι ζουν μακριά της, διατηρούν ακόμα ζωντανή την παρουσία του ελληνισμού στη Νότια Ιταλία.
Οι Encardia κατά κύριο λόγο, τραγουδούν και χορεύουν τραγούδια και χορούς της Μεγάλης Ελλάδας ή Magna Graecia ή Grande Ellade. Το τραγούδι, είναι αυτό το πολιτιστικό στοιχείο που αντιστέκεται περισσότερο στο χρόνο και κρατάει τις ελληνικές ρίζες του. Είναι ένας από τους ισχυρότερους συνδετικούς κρίκους των ελληνόφωνων περιοχών της Κάτω Ιταλίας με τη μητέρα πατρίδα. Μέσα από τις νότες και τους στίχους οι κάτοικοι της Magna Graecia εκφράζουν όχι μόνο τη νοσταλγία αλλά και τη θέληση να διατηρήσουν την ελληνική συνείδησή τους.
Και ενώ μόλις είχαμε ξεκινήσει, με τη Δ1 στα πλαίσια της Ευέλικτης Ζώνης, να ερευνούμε όλα αυτά τα θέματα τα σχετικά με τη Μεγάλη Ελλάδα και επίσης μάθαμε να τραγουδάμε ένα πολύ όμορφο ελληνόφωνο τραγούδι, το Are mou rindineddha, μάθαμε ότι έρχονται στη Βέροια για μία παράσταση οι Encardia. Έπεσε συναγερμός να τους φέρουμε στο σχολείο μας και τις ενέργειές μας, με τη βοήθεια της ΚΕΠΑ, είχαμε την τύχη να τις δούμε να ευοδώνονται. Οι Encardia ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας και επισκέφτηκαν το σχολείο μας. Είχαμε τη χαρά να τους τραγουδήσουμε το τραγούδι που μάθαμε, με τη συμβολή μιας προπέρσινης μαθήτριάς μας, της Μαρίας Γεωργίου, σε μια δεύτερη φωνή που είναι πολύ δύσκολη να τη μάθουν μαθητές της Τετάρτης, όπως επίσης και να χορέψουν ταραντέλα δυο μαθήτριες της Δ1, που κατόρθωσαν μέσα σε δυο μέρες, με τη βοήθεια της γυμνάστριάς τους, κυρίας Μαρίας Τερζούδη, να μάθουν να τη χορεύουν.
Οι Encardia με τη σειρά τους απάντησαν σε ερωτήσεις που δέχτηκαν από τις τρεις τάξεις (Δ, Ε και ΣΤ) που παρακολούθησαν την εκδήλωση, έπαιξαν, τραγούδησαν και χόρεψαν δημιουργώντας μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Με την παρακίνησή τους και στην αρχή πολύ συνεσταλμένα, χόρεψαν μαζί τους και οι δυο μαθήτριές μας, αλλά ξεθαρρεύοντας κατόπιν είχαν τόση επιτυχία που τις κάλεσαν να συμμετέχουν μαζί τους στη βραδινή παράστασή τους στη Στέγη Γραμμάτων.
Τους ευχαριστούμε από καρδιάς για την τιμή που μας έκαναν. Η μεγάλη μας ικανοποίησή ήταν που τους είδαμε να «μπλέκονται» με τους μαθητές μας τραγουδώντας και χορεύοντας λάμποντας από ικανοποίηση, όχι μόνο οι μαθητές μας αλλά και αυτοί οι ίδιοι.
Θα μας μείνει αξέχαστο το πέρασμά τους από το σχολείο μας.

Ο δάσκαλος της Δ1
Κ.Ν.Γεωργίου

Ποιος ξέρει χελιδόνι μου,
ποια θάλασσα σε φέρνει,
και ποιος σε περιμένει,
μ' αυτόν τον καλό καιρό.
Άσπρο είναι το στήθος σου,
μαύρες οι φτερούγες σου,
η ράχη σου στο χρώμα της θάλασσας,
κι η ουρά σου χωρισμένη στα δυο.
Καθισμένος μπρος στη θάλασσα,
σε παρατηρώ,
λίγο γέρνεις, λίγο ανεβαίνεις,
λίγο αγγίζεις το νερό.
Μα εσύ τίποτα δε μου λες,
για όσα σε ρωτώ,
λίγο γέρνεις, λίγο ανεβαίνεις,
λίγο αγγίζεις το νερό.