Uśpiona - poetycka podróż przez krainę snów Edgara Allana Poe | Mroczna Poezja Śpiewana

Описание: Zapraszamy na kolejną podróż przez krainę snów z Edgarem Allanem Poe. Tym razem "Uśpiona" – utwór pełen melancholii, tajemnicy i poetyckiego piękna. Zanurz się w atmosferze ciszy, w której sen i wieczność splatają się w jedną harmonię. Niech muzyka prowadzi nas przez mgły pamięci i spokój nieśmiertelnego odpoczynku.

#poezjaśpiewana #GothicVibes #DarkArt #Beksiński #poezja #MusicAndPoetry #SłowoDźwiękObraz

🔥 Subskrybuj: @bajerosfera⁩
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Jeżeli chcesz, żeby nasze poetyckie pieśni częściej zakradały się do Twoich uszu, możesz symbolicznie wesprzeć działalność kanału:
https://patronite.pl/poezja-na-nowo
https://suppi.pl/bajerosfera
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

W gorącą północ lśni czerwcową,
Mistyczny księżyc nad mą głową,
Usypiających mgieł wilgocie,
Świat w widziadlanym kąpią złocie,
Co destylując się kroplami,
Spływa nad cichych gór szczytami,
Ślizga się sennie falą siną,
Nad tą powszechną łez doliną.

Bluszcz wokół grobu się obwija,
Wśród fal kołysze się lilija,
Mgłą otuliwszy senne ciemię,
Ruina w ukojeniu drzemie,
Właśnie jak Lete, patrz, jezioro,
Świadomie śpi północną porą,
I za nic w świecie się nie zbudzi,
Śpi wszystko piękno wśród ludzi.

Rozwarłszy okno na niebiosy,
Tu śpi Irena z swymi losy,
O pani, jakaż tobie moc,
Otwierać każe okno w noc?

Swawolne wiatry z drzew i krzaków,
Lecą tu – niby stada ptaków,
Magiczny, bezcielesny rój,
Napełnia szmerem pokój twój,
I strasznie wokół ciebie pląsa,
I białą twą kotarą wstrząsa,
Gdzie pod zwartymi już powiekami,
Twa dusza śpi – ach, śpi na wieki.

Patrz, cienie drżą jak sen cmentarza,
Nic cię to, pani, nie przeraża?
Czyś ty daleko stąd? Ach, czyż,
Pojmujesz, jak i czemu śpisz?
Tyś pewnie gdzieś w dalekich krajach,
Za sennym morzem, w złotych rajach,
Dziwna twa bladość, dziwny strój,
Przedziwny długi warkocz twój.

O, pani śpi! Obyż jej spanie,
Co trwa, głębokie było! Panie,
Ty przyjmij ją pod swe czuwanie,
Gdy świętszym stało się to posłanie,
Ściany tej izby bardziej boże,
Spraw, Panie, niechaj śpi przez wieki,
Z nierozwartymi wciąż powiekami.

Wśród widm schodzących z mgły dalekiej.
Śpi droga moja, ach, jej spanie,
Co trwa, wieczystym niech się stanie,
Niech sen jej zawsze będzie taki,
Niech cicho pełzną w niej robaki,
Daleko w ciemnym, starym lesie,
Niech świat jej grób wysoki wzniesie.

Grób, co już nieraz czarne swoje,
Zamykał drzwi żelaznych dwoje,
Z tryumfem kryjąc w swe żałoby,
Rodzinnych herbów jej ozdoby,
Jaki samotny grób milczący,
W którego drzwiach kamień drżący,
Rzucała niegdyś niechcący,
Grób, który z czarnej swej czeluści,
Jej głosu nigdy nie przepuści,
Bo strach ogarnąłby dziecinę,
Że jęczą w grobach mary sine.

Tekst: Edgar Allan Poe, tłum. Antoni Lange
Muzyka i grafika: bajerosfera.pl
© 2025 | Projekt: Słowo, Dźwięk, Obraz