Yirtiq kamzul. Marhabo Karimova.

Описание: Yirtiq kamzul. Marhabo Karimova.
Йиртиқ камзул - Мархабо Каримова.
Bir kamzulim bor edi,
Kiysa, odam uyalar,
Chunki olmadek joyin
Yeb qo'yishgan kuyalar.

Qishda uni ehson deb,
Berdim mujtoj qo'shnimga.
O'sha kuni shu kamzul,
Kirib chiqdi tushimga.

O'tganmishman olamdan,
Chorshnbaning tongida.
Turganmishman do'zaxning
Shundoqqina yonida.

Emishman shir yalang'och,
Na molim bor va na pul,
Ko'zlarimda daxshat-u
Q'o'limda yirtiq kamzul.

Oh, u olov, u azob,
Qovrilarmish odamlar.
Qayta-qayta yonishib
Sovrilarmish odamlar.

O't mengayam urarmish,
Yoqay deb yuz, ko'zimni.
Shu teshik kamzul bilan
To'sarmishman o'zimni.

Faqat yirtiq joyidan
Har gal jonim kuyganda,
Der emishman: "Eh, Qaniydi,
Kamzul butun bo'lganda".

Essizgina tiriklik,
Qursin kiyib, yeganim.
Shumi yorug' dunyodan,
O'zimga obkelganim.

Oh qo'shnim-a, shungayam
Suyunib "Raxmat" dedan.
Olgani-chun rahmatni-
Men aytsam bolar ekan.

Kiyimlarim javonga,
Sig'ib turardi arang,
Sandiqda qanchalari-
Qolib ketdi, eh, attang.

Qarindoshlar ichra ham,
Qiynalganlar bor edi,
Chehrasidan bilardim,
Kim nimaga zor edi.

Gadoy so'rasa yuz so'm,
Javrardim ensam qotib,
Tabassum bilan emas,
Berdim yuziga otib.

Bilsam, muhtoj qo'liga
Tutqazganim bir tillo.
Oxirat sandig'imga-
Tusharkan bo'b ming tillo.

Eh, yig'ib merosxo'rlarga-
Qolib ketar molimni,
O'ylamabman o'zim-la-
Olib ketar molimni.

Yoshligimda har neni,
Deyaversam "meniki",
Bobom derdi: "Ey bolam,
Bergan narsang seniki.

Kiyintirgan kiyinar,
Yedirganlar yeydilar.
Birini kiysang, birin-
Ehson qilgin", derdilar.

"Shosh",-derdilar,"Yaqinda
Muhtoj odam qolmaydi,
Sadaqa qilay desang,
Hech bir odam olmaydi.

Xoh yashirin, xoh oshkor,
Ehson qilgin ko'pmi, oz.
Hatto tabassuming ham-
Jannatga bir imtiyoz.

Qarashib qol, ey inson,
Miskinning osh, noniga.
O'lmay turib, kirib ol
Jannatning ayvoniga."

Yirtiq kamzulni ushlab,
Bir narsani o'ylardim:
Bilganimda to'nimni
Ehson qilgan bo'lardim.