𝑩𝒂𝒏𝒈 𝑪𝒉𝒂𝒏 𝒊𝒍𝒆 𝑯𝒂𝒚𝒂𝒍 𝑬𝒕 ~ 𝑲𝑹𝑨𝑳𝑳𝑰𝑮̆𝑰𝑵 𝒀𝑨𝑺𝑨𝑲𝑳𝑨𝑫𝑰𝑮̆𝑰 𝑲𝑨𝑳𝑷 ~ 𝟐. 𝐁𝐨̈𝐥𝐮̈𝐦

Описание: 𝟐. 𝐁𝐨̈𝐥𝐮̈𝐦

Sabah Ha-eun yanıma gelince ona yalvarmaya başladım

𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Bu saçmalık!
𝐌𝐢𝐫𝐚: Nolurrrr
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Kral böyle birşey yaptığımı öğrenirse yaşatmaz beni
𝐌𝐢𝐫𝐚: Öğrenmez ki, hem öğrensede beni önemsemiyor
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Risk alamam prensesim
𝐌𝐢𝐫𝐚: Sadece beni o katil ile konuştur, başka birşey istemiyorum
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Bu çok riskli o seri katil sizi riske atamam
𝐌𝐢𝐫𝐚: Ama çok istiyorum, neden bunları yaptığını öğrenmek istiyorum, sadece konuşacam beni zindanların olduğu yere sok sadece... Sadece tek seferlik
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Size zarar verirse kral ölürdürür beni
𝐌𝐢𝐫𝐚: Nolur Ha-eun ya
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Of
𝐌𝐢𝐫𝐚: Zaten parmaklıklar ardında olacak ve yakın durmayacam ona
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Ah tamam ben hallederim

Heyecanla konuştum

𝐌𝐢𝐫𝐚: Teşekkür ederim Ha-eun
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Kendimi de riske atıyorum ama neyse
𝐌𝐢𝐫𝐚: Mükemmel bir arkadaşsın!
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Bu akşam için ayarlamaya çalışırım

Heyecanla akşamı bekledim. Gelmek bilmedi resmen. Akşam olunca Ha-eun beni oraya gizliden götürmeye başladı. Gizli gizli merdivenlerden indik. Zindana gelince konuştu

𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Ben kapıda nöbet tutacam biri gelirse haber verecem ve sende birşey olursa seslen
𝐌𝐢𝐫𝐚: Nasıl burada muhafızlar olmaz?
𝐇𝐚-𝐞𝐮𝐧: Onları ben hallettim

Güldü. Kapıyı açtım ve içeride birkaç zindan vardı boştu. Birinde biri oturuyordu. Oraya gittim. Olabildiğince duvara yakın ona uzak yürüdüm. Karşısında durdum. Kaşlarını çatıp ayağa kalktı

𝐌𝐢𝐫𝐚: Sen... O musun?
𝐊𝐚𝐭𝐢𝐥: Sen kimsin?
𝐌𝐢𝐫𝐚: Ben prenses Mira
𝐊𝐚𝐭𝐢𝐥: Bir prensesin buraya girmesinin doğru olduğunu düşünmüyorum, nasıl izin verdiler
𝐌𝐢𝐫𝐚: Seni bu ilgilendirmiyor, senle konuşmam gerek
𝐊𝐚𝐭𝐢𝐥: İstemiyorum

Yerine gitti ve oturdu

𝐌𝐢𝐫𝐚: Neden böyle bir şey yaptın? İnsanlara… acı vermek zorunda mıydın?

Bana baktı

𝐌𝐢𝐫𝐚: Soruma yanıt ver katil
𝐊𝐚𝐭𝐢𝐥: Katil denilmesindense Chan denilmesini tercih ederim
𝐌𝐢𝐫𝐚: Tamam Chan öyle olsun ama soruma cevap ver
𝐂𝐡𝐚𝐧: Bazen insanlar… yaptıkları şeyin ağırlığını anlamadan önce, çok geç olduğunu fark eder
𝐌𝐢𝐫𝐚: Ama sen… buna mecbur muydın? Yoksa… gerçekten istedin mi?
𝐂𝐡𝐚𝐧: İstemek ve yapmak… çoğu zaman farklı şeylerdir. Bazen seçimler bize sunulmaz, sadece yaptırılır
𝐌𝐢𝐫𝐚: Kim yaptırdı? Kral mı? Yoksa başka biri mi?

Chan sessiz kaldı, derin bir nefes daha aldı ve sonunda konuştu

𝐂𝐡𝐚𝐧: Sadece kurallar… ve onları uygulayanlar. İnsanlar kendi seçimleriyle hareket ettiğini sanır ama çoğu zaman… neyse
𝐌𝐢𝐫𝐚: Ve sen… sen farkındaydın bunu, değil mi?
𝐂𝐡𝐚𝐧: Evet... Ama farkında olmak, neyi değiştirdi ki?

Bir süre sessizce birbirimize baktık. Mum ışığı yüzüne vurduğunda, gözlerindeki acı ve pişmanlık daha belirgin hale geldi.

𝐌𝐢𝐫𝐚: Peki ya… pişmanlık? Bunu hissettin mi?
𝐂𝐡𝐚𝐧: Her gün. Ama bazı pişmanlıklar… sessizdir. Söylemek kelimelerden daha zor gelir

İçim ürperdi, ama merakım daha da arttı

𝐌𝐢𝐫𝐚: Beni korkutuyor musun? Yoksa… denemek mi istiyorsun? İnsanları… anlamamı mı?
𝐂𝐡𝐚𝐧: Seni korkutmak istemem. Sadece… gerçeği görmek zorunda olduğunu düşünüyorum. İnsanların içindeki karanlığı ve… kendi seçimlerinin ağırlığını
𝐌𝐢𝐫𝐚: Ve sen… kendi seçimlerinden kaçamayacak mısın?
𝐂𝐡𝐚𝐧: Bazen insan, kendi zincirini görmeden özgür olduğunu sanır. Ben… fark ettim

Bir an sessizlik oldu. İçimde hem korku hem merak vardı. Ama garip bir şekilde, onu anlamak istiyordum

𝐌𝐢𝐫𝐚: Belki de… ben de görmek istiyorum. Sadece… ne olduğunu anlamak için

Chan gözlerini bana dikti. Sessizliği bir kez daha ağırlaştı, sonra başını hafifçe salladı.

𝐂𝐡𝐚𝐧: O zaman hazır ol. Çünkü gördüğünde… geri dönmek istemeyebilirsin

İçim iyice ürperiyordu

𝐌𝐢𝐫𝐚: Peki… dışarıdaki hayat… insanları gördün mü? Gerçekten mutlu olan var mı?

Chan başını hafifçe yana çevirdi, gözleri uzaklara dalmış gibiydi

𝐂𝐡𝐚𝐧: Mutlular… belki. Ama mutluluk çoğu zaman yüzeyde. İnsanlar çoğu zaman acılarını saklar, sır gibi taşırlar. Sen onları sadece görmekle yetinemezsin, hissetmen gerekir
𝐌𝐢𝐫𝐚: Hissetmek mi? Ama ben… saraydan dışarı çıkmadım. Dışarıda yürüyüp özgür olanları görmedim. Kim olurdum ki ben onların yanında? Belki de onların dünyasına ait değilim. Aslında hiçbir yere ait değilim

Chan sadece gözlerindeki anlamlı bakış, söylediklerimi onaylar gibiydi

𝐌𝐢𝐫𝐚: Peki… insanlar… neden kötü oluyor? Dışarıda alan, özgürlük var. Neden bazıları başkalarına zarar vermeyi seçiyor?

Chan başını hafifçe eğdi. Sesi derin ve yavaş çıktı

𝐂𝐡𝐚𝐧: Özgürlük... Sandığın kadar masum değil. İnsanlar seçim yapar… ama seçimlerinin bedelini çoğu zaman başkaları öder. Kimi zaman insanlar, kendi acılarını başkalarına yansıtır. Kimi zaman… sadece kaos isterler
𝐌𝐢𝐫𝐚: Kaos mu? Ama… bazıları gerçekten iyi de olmalı… değil mi?

Chan gözlerini bana dikti, bu sefer biraz daha yakın, biraz daha sıcak bir bakış

𝐂𝐡𝐚𝐧: Evet. İyi olanlar var. Ama iyilik sessizdir. Kötülük ise… çoğu zaman yüksek sesle bağırır. İnsanlar, iyiliği fark etmeden geçip gider

𝐃𝐞𝐯𝐚𝐦ı 𝐒𝐚𝐛𝐢𝐭𝐭𝐞...

#skz #stay #straykids #kpop #keşfet #keşfetbeniöneçıkar #viral #anasayfa #fanfic #chan #bangchan #keşfetteyiz #keşfetedüş