Για την τραγωδία στη Χίο. Ομιλία στη Βουλή 040226

Описание: Σήμερα είναι μέρα πένθους αλλά και μέρα αγανάκτησης για τους 15 νεκρούς συνανθρώπους μας, για τους δεκάδες τραυματίες, για τα 11 παιδιά που κόντεψαν χθες το βράδυ να πνιγούν. Για τις δύο μητέρες που δεν θα γεννήσουν τα παιδιά τους. Όχι τους λάθρο, όχι τα Πακιστάνια, όχι τα ζωύφια. Πένθος και αγανάκτηση για τους συνανθρώπους μας.

Η κυβέρνηση έβγαλε βέβαια ήδη πόρισμα. Δώσατε και συγχαρητήρια. Επαναλαμβάνοντας κατά λέξη το δελτίο Τύπου του Λιμενικού Σώματος. Χωρίς ανεξάρτητη έρευνα, χωρίς διασταύρωση, χωρίς κανένα στοιχείο, χωρίς μαρτυρικές καταθέσεις, χωρίς τίποτα. Αλλά θα δούμε τι θα πει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το πρόβλημα ξέρετε ποιο είναι; Ότι τότε σχεδόν κανείς δεν θα θυμάται. Θα θυμόμαστε όμως εμείς. Λίγοι; Λίγοι. Μπορεί και εκτός Βουλής; Μπορεί και εκτός Βουλής! Αλλά θα θυμόμαστε!

Νιώθω ντροπή για την κοινωνία που φτιάχνετε, την κοινωνία που οικοδομείτε. Νιώθω τρόμο για τα παιδιά μου και για όλα τα παιδιά του κόσμου. Για τα παιδιά που θα μεγαλώσουν σε αυτήν την κοινωνία του μίσους.. Που σήμερα δεν θρηνεί. Που σήμερα πανηγυρίζει. Γιορτάζει. Βρίζει. Μια κοινωνία τεράτων. Κι αναρωτιέμαι τι μπορεί κανείς να κάνει μπροστά σε τόσο μίσος;

Σας προκαλώ. Ρίξτε μια ματιά κάτω από την ανάρτηση του Αλέξη Χαρίτση που ζητά διερεύνηση, που εκφράζει τη θλίψη του, τον πόνο του. Ρίξτε μια ματιά τι γίνεται στα σχόλια: «Να τους πάρετε σπίτι σας» «Καλά τους κάνανε.» « Είσαι ανθέλληνας.»
«Σκάσε προδότη!» «Στον απόπατο της ιστορίας θα πάτε.» Διαβάστε τα. Δεν είναι απλώς εμετικά. Είναι ανατριχιαστικά είναι τρομακτικά. Είναι προάγγελος καταστροφής. Είναι προάγγελος κοινωνικού ολέθρου. Και δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα της δικής σας πολιτικής. Αλλά το μίσος γίνεται ανεξέλεγκτο. Και στο τέλος θα καταπιεί κι εσάς. Να το ξέρετε.