Su Kavuklu'nun Gözünden: Bir İsmin, Bir Hayalin, Bir Mirasın Hikâyesi - Ünal Çağıner

Описание: Bu röportajda Ünal Çağıner, torunu Su Kavuklu’nun sesiyle; bir iş insanı kimliğinden öte, bir nesli ayakta tutan değerlerin taşıyıcısı olarak anlatılıyor.

Su Kavuklu, Çağıner Ailesi’nin ilk torunu olarak, isminin dahi bir mücadeleden doğduğunu söylüyor. “Su” ismi; yoklukla, dirençle ve hayatta kalma iradesiyle özdeşleşen bir dönemin hatırası. Ailenin savaş sonrası yaşadığı göç, adanın kuzeyine tutunuşu ve yeni bir hayat kurma çabası, Ünal Çağıner’in hayallerini şekillendiren temel kırılma noktaları oluyor.

Bu hayallerin merkezinde ise Acapulco yer alıyor. Su Kavuklu’ya göre dedesi ve anneannesi, yoktan var ettikleri bu yapı ile yalnızca bir işletme değil, bir miras ve bir gelecek bıraktılar. Üçüncü nesil olarak bu mirası devralmanın hem onur hem de büyük bir sorumluluk olduğunu açıkça dile getiriyor.

Dedesiyle ilişkisi, çocukluk anılarından çok usta–çırak bağı üzerinden şekilleniyor. Üniversite sonrası pandemi gibi belirsiz bir dönemde aile işine adım atan Su Kavuklu, Ünal Çağıner’in kendisine duyduğu güveni hayatındaki dönüm noktalarından biri olarak anlatıyor. Henüz ilk aylarda büyük sorumluluklar verilmesi; kontrol eden ama boğmayan, güvenen ama hesabını bilen bir liderlik anlayışının somut bir göstergesi.

Ünal Çağıner’in Su Kavuklu’ya bıraktığı en güçlü miraslardan biri itibar kavramı. Para, yatırım ya da büyüklükten önce; sözünün ağırlığı, duruşun sağlamlığı ve kriz anlarında sergilenen sükûnet… Dedesi, panik yapmayan, soğukkanlı ve çözüm odaklı tavrıyla onun için gerçek bir lider figürü.

Röportajın en dokunaklı bölümlerinden biri ise Su Kavuklu’nun, yaklaşan annelik süreciyle birlikte, dedesine bugün hayatta olsaydı neler sormak isteyeceğini anlattığı anlar. Bu yeni dönemde dedesinin rehberliğini özlediğini; karar alırken hâlâ “Dedem bu durumda ne yapardı?” sorusunu kendine sorduğunu ifade ediyor.

Kıbrıs, Ünal Çağıner için yalnızca bir coğrafya değil; bir çatı, bir mabed, bir vatan. Su Kavuklu, dedesinin memlekete duyduğu bağlılığı, yaptığı her işte topluma faydayı öncelemesini ve gençlere üretmeyi öğütleyen yaklaşımını özellikle vurguluyor.

Röportaj, güçlü bir sözle kapanıyor: Su Kavuklu, dedesine seslenerek şunu söylüyor:
“Rahat uyu dedeciğim. İşler bize emanet. Bu mirası koruyacak, büyütecek ve ileri taşıyacağız.”

Bu anlatı; Ünal Çağıner’in başarı hikâyesini değil sadece, bir duruşun, bir ahlakın ve bir vizyonun nesilden nesile nasıl aktarıldığını gösteren samimi ve derinlikli bir tanıklık sunuyor.