Turnieje Rycerskie w Średniowieczu - Film Dokumentalny

Описание: Turnieje rycerskie to średniowieczne i renesansowe zawody, w których rycerze rywalizowali w pojedynkach i walkach na broń białą. Były to zarówno formy sportowe, jak i rozrywkowe, a także służyły do prezentacji umiejętności rycerskich i promowania etosu rycerskiego.
Turnieje rycerskie były to zawody organizowane przez monarchów bądź wpływowych możnych, w czasie których dochodziło do licznych pojedynków rycerskich. Sformułowanie „kruszyć kopie” odnosi się właśnie do jednego z takich pojedynków. Polegał on na zrzuceniu przeciwnika z siodła za pomocą specjalnych, tępo zakończonych kopii.

Geneza turniejów rycerskich
Początki turniejów rycerskich nie są znane. Prawdopodobnie ich organizacja wiąże się z czasami starożytnymi, choć popularność tych zawodów przypadła na czasy średniowiecza. Wówczas razem z rozwojem etosu rycerskiego turnieje stały się jedną z podstawowych rozrywek wojowników. Pierwszym krajem, w którym organizowano walki, była Francja. Nastąpiło to w II połowie XI w.

Szukając przyczyn organizacji turniejów, nie sposób nie odnieść się do czasów współczesnych. Po co obecnie organizuje się wszelkie mistrzostwa, olimpiady czy zawody? Podobnie jak teraz, w średniowieczu turnieje były formą spędzania czasu. W okresach pokoju rycerze nie mieli zbyt wielu obowiązków, a udział w zawodach był jedyną okazją, aby wykazać się swoimi umiejętnościami. Ponadto uczestnictwo wiązało się z wielkimi korzyściami materialnymi i sławą. Turnieje stanowiły również tło dla miłosnych podbojów.

Turnieje rycerskie były jedną z głównych rozrywek średniowiecznego społeczeństwa. Organizowano je z okazji zaślubin, koronacji czy przybycia króla w dany region kraju.

Oprócz dość indywidualnych powodów uczestnictwa w turniejach istnieją również przesłanki związane z prawodawstwem. Turnieje rycerskie miały być alternatywą dla prywatnych wojen, prowadzonych między panami feudalnymi, które oficjalnie były zakazane przez władców i Kościół. Udział pozwalał na wyładowanie agresji oraz rozwiązanie sporów pomiędzy rycerzami. Co prawda Kościół potępiał organizowanie turniejów i zabraniał pochówków poległych na ich skutek, lecz nie powstrzymało to przed rozwojem rycerskiej rozrywki.

Przebieg turnieju
Inicjatorem turniejów najczęściej był możnowładca. W dziejach zdarzały się przypadki, kiedy to sami królowie je organizowali, a nawet walczyli. W tym kontekście wspomnieć można o Henryku II Plantagenecie królu Anglii, królu czeskim Janie Luksemburskim czy polskim księciu Henryku IV Probusie. Przeważnie jednak zajmowali się tym bogaci wasale królewscy.

Turnieje rycerskie były organizowane od lutego do listopada co 2 tygodnie. Wyjątek stanowiły okresy wielkiego postu oraz adwentu. Miejscem zawodów prawie zawsze było otwarte pole lub łąka, na którym stawiano namioty dla uczestników oraz trybuny dla widzów.

Udział w turnieju mogli wziąć wyłącznie rycerze. Przed rozpoczęciem rywalizacji każdy musiał przedstawić swój herb, aby udowodnić swoje szlacheckie pochodzenie. Dużą rolę w tym procederze odgrywał herold, który musiał wykazać się znajomością heraldyki i genealogii niektórych rodów rycerskich. Dochodziło bowiem do nadużyć – osoby nieposiadające szlacheckiego pochodzenia próbowały wziąć udział w turnieju.

Rozgrywki trwały co najmniej trzy dni. Rozpoczynały się o świcie po mszy świętej i ciągnęły się aż do wieczora. Herold był mistrzem ceremonii, który zarówno prowadził, jak i sędziował zawody. Do jego zadań należało m.in. dbanie o porządek i bezpieczeństwo uczestników zawodów oraz wywoływanie rycerzy na plac boju.