Dziewczynka z hotelu Excelsior

Описание: Może się uchowa i nie skasujo...

Arcydzieło ze stajni Antoniego Krauze na motywach opowiadania Eustachego Rylskiego. Tekst istnieje w dwóch wersjach, pierwsza z czasów normalności i druga, gdy autorowi zaczęto przypisywać niecne zamiary.
Nad fabułą filmu nie będę się rozwodził, każdy zainteresowany sobie obejrzy albo przeczyta recenzję. Skupię się na smaczkach, które powodują, że to kino staje się naprawdę wyjątkowe

Po pierwsze w obrazie Krauzego trochę jak w filmach Lyncha i audycjach Tomasza Beksińskiego w zasadzie nie ma przypadkowych wątków a to czy interpretacja przekazu będzie właściwa zależy wyłącznie od dociekliwości widza. Zresztą, co to znaczy “właściwa”? Może zbieżna z zamysłem autora? Zacznijmy od imienia tytułowej dziewczynki, świetnie zagranej przez młodziutką Natalię Kopczyńską, dla której ten debiut w roli głównej był jednocześnie ostatnią rolą filmową, którą zagrała, czyli Inte. Janek dziwi się kiedy dziewczynka mówi mu jak ma na imię, spodziewając się jakiejś Ani, Marty czy Małgosi, tymczasem In te znaczy po Łacinie “w sobie”. Hotel Excelsior, który naprawdę istnieje wyłącznie w wyobraźni zniszczonego życiem głównego bohatera znaczy “wyższy”. Wyższy sens, wyższy cel, wyższe horyzonty…

Po drugie, w filmie mamy “przemyconą” twórczość znakomitego polskiego malarza Henryka Wańka. Janek kiedy w marzeniach sennych odwiedza galerię w miasteczku, w którym wypoczywa podziwia właśnie obrazy wspomnianego artysty, który imho w pewnym stopniu może rywalizować z Beksińskim, choć pewnie znawcy sztuki nie zostawią na mnie suchej nitki bo Waniek idzie raczej w abstrakcję ale bez elementów grozy o tyle uważam, że okres “fantastyczny” u Beksińskiego można śmiało porównywać z jego twórczością, oczywiście jeśli pominiemy “warsztat”, bowiem na tym polu Mistrz jest niedościgniony. Gdyby dodać nieco “niemożliwego” to i Salvadore Dali by się odnalazł. xD Ale to tylko moja interpretacja, może być mylna, niezgodna z nurtem ale mam do niej prawo. Nie potrafię określić dlaczego określony obraz budzi we mnie emocje a inny nie, mimo że ten “inny” jest technicznie lepszy i bardziej uznany niż pierwszy. I nie zamierzam się z tego tłumaczyć.

Po trzecie, nie do końca wiem o co chodzi z wersjami opowiadania, bo czytałem wyłącznie Wyspę wydaną w 2007 roku, ale podobno wcześniej istniała inna interpretacja do której nie mam dostępu. Gdyby ktoś miał wydanie tej pozycji sprzed 2007 roku to chętnie odkupię, pożyczę itp. 🙂

Po czwarte w filmie rola playboya zagranego bardzo dobrze (znów moja subiektywna opinia wbrew krytykom albo ludziom nierozumiejącym przekazu) przez Jana Englerta nie jest przejaskrawiona i przaśna, tylko ma być dowodem na to, że przemijanie, refleksja i zmęczenie życiem nie dotyczy wyłącznie księgowego z zakładów skórzanych ale też myślącego człowieka sukcesu w rozumieniu stada i nawet miss świata nie sprawi, że seks będzie kipiał tak samo jak wtedy gdy mieliśmy po naście lat.

Po piąte, o ile mi zapał nie spadnie to pobawię się w montaż i spróbuję podmienić głos Dymnej na ten ze słuchowiska radiowego Teatrzyku Zielone Oko, gdzie rolę Inte czytała Krystyna Kozanecka, oczywiście przy zostawieniu partii granych przez Witolda Pyrkosza. Jak to wyjdzie? Nie wiem, jeśli uznam, że warto to wrzucę na Rumble albo Tubkę o ile nie skasują.