Կար տպավորություն, որ դավաճանում եմ որդուս․ Անահիտ Պատատյան․ «Կյանքին ասել այո՛»

Описание: Կարոն ծնվեց 2002-ի մարտի երեսունին՝ Սուրբ Զատկի  նախօրեին։  Բուռնազյանների ու Պատատյանների ընտանիքում ճրագալույցի տոնին գումարվել էր սպասված առաջնեկի ծննդյան ուրախությունը։ Կարոն ընդամենը տասն ամսական էր, երբ հանկարծամահ եղավ հայրը՝ որդու  և՛ հոգսը, և՛ նրան վայելելու երջանկությունը թողնելով միայն մորը՝ Անահիտին։ Դեռ մանկապարտեզից Կարոն առանձնացավ, հինգ ու կես տարեկան էր, երբ խորհուրդ տվեցին փոքրիկին դպրոց տանել, քանի որ  շատ խելացի էր  ու մանկապարտեզում անելիք չուներ։ Դպրոցական տարիներին բացահայտվեցին տղայի բացառիկ ունակությունները հատկապես մաթեմատիկա և ֆիզիկա առարկաներից։ 8-րդ դասարանից Կարոյին  տեղափոխեցին ՌԴ պաշտպանության նախարարությանը կից դպրոց, որն էլ  տասնվեց տարեկանում գերազանցությամբ ավարտելուց հետո 2018-ին ընդունվեց  Երևանի Սլավոնական համալսարան։ 2020-ի հուլիսի երկուսին  Կարապետ Բուռնազյանը զորակոչվեց բանակ։ Ծառայում էր Ջրականում, հետո տեղափոխեցին Վարանդայի հակատանկային  զորամաս, որտեղ էլ դիմավորեց 44-օրյա պատերազմը։ Կարոն զոհվեց հոկտեմբերի տասնչորսին՝ չլքելով իրեն վստահված մարտական դիրքը։  Ծանր ու երկարատև որոնումներից հետո Կարոյի մարմինը դեպի Եռաբլուր ճանապարհվեց 2021-ի մարտի քսանին։

«Եթե ասեմ՝ Կարոյից հետո ապրել եմ, սուտ կլինի ու զավեշտ։ Եռաբլուրում օրեր էի սպանում։ Էկո տարբերակով երեխա ունենալու քայլին գնալը ծանր էր, ներքին պայքարի մեջ էի, կար տպավորություն, որ դավաճանում եմ որդուս»,-պատմում է Անահիտը։ Որոշման կայացմանը Կարո՛ն օգնեց, երբ հայտնվեց երազում ու վստահեցրեց մորը՝ ամեն ինչ շատ լավ է։ Մաքսը ծնվեց 2025-ի ապրիլի տասնհինգին՝ վերադարձնելով Անահիտի կորած ժպիտը։ Մկրտությունից հետո փոքրիկը կկրի նաև եղբոր՝ Կարապետի անունը։