Cz.6: "Lato" ("Najpiękniej szumią brzozy") - SŁUCHOWISKO

Описание: Słuchowisko "Lato" z cyklu "Najpiękniej szumią brzozy" - Paweł Bartnik
POBIERZ LUB POSŁUCHAJ ONLINE: bartnik.bandcamp.com
  / pawelbartnik  

Zrealizowano w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Patronat: Fundacja SYNAPSIS

OBSADA
Szymon - Wojtek Orliński
Ala - Majka Lewandowska
Babcia - Grażyna Zielińska
Dziadek - Andrzej Bartnik
Pszczelarz - Marek Walczak
Tata - Piotr Kuśmirowski
Mama - Agnieszka Bartnik
Werka - Weronika Bartnik

Tematy muzyczne w “Błękicie” oraz w “Patrz!” - Michał Rzeczkowski
Oprawa graficzna - Marta Krzywicka
Animacja okładki - Paweł Brzozowski
Koncept, scenariusz, realizacja - Paweł Bartnik

Szymon chadza swoimi ścieżkami. Uwielbia wędrować przez rozgrzane łąki, pachnące błotem półcienie i szepczące brzeziny. Lecz jego droga, jak zresztą każdego z nas, wiedzie szlakami różnej trudności. Raz musi stawić czoła miejskiej kakofonii, kiedy indziej porozmawiać z kimś, kogo nie zna. No i w ogóle ciągle wydarza się coś, czego nie uwzględniają jego misterne plany!

Czasem Szymon ma dość i chce być sam. Ale hej! Każdy tak ma. Na szczęście jest Ala, potrafiąca dobrać się do najbardziej rozedrganego serca. Serdeczny pszczelarz, dbający o pszczoły jak o własne dzieci. Babcia gotowa w każdej chwili podać ciepłą herbatę i kanapki. Mama, która wie, kiedy i jak powinno się tulić. Tata, będący ostoją (choć miewa też gorsze dni). Werka, siostrzyczka z radością podejmująca pomysły starszego brata.

Mówi się, że każdy z nas jest wyjątkowy. Każdy ma swoją specyfikę. Zgoda. Paradoksalnie jesteśmy do siebie podobni w swojej unikalności. Dlatego różnorodność potrafi łączyć. Niedoskonałość też – bo przecież wszystkim nam trochę wychodzi i trochę nie wychodzi.

Starałem się stworzyć słuchowisko, które nie dokłada kolejnej cegiełki do kultury bodźcowania. Jak większość, mam dość dudniącego pędu codzienności. Bywa, że próbuję się zatrzymać i posłuchać, co dzieje się u mnie. Zasadniczo rzadko się udaje. I coś czuję, że Tobie, Drogi Słuchaczu, też niekoniecznie. Ogrom nas, którzy tęsknimy do chwil nieobciążonych niepokojem, chwil samych dla siebie. Fajnie, jakby udało się czasem stanąć i pozwolić oczom patrzeć, a uszom słuchać. Wysłuchać drzew, słońca, dzieci, dorosłych i siebie.