Ψαραντώνης ~ Ερωτόκριτος - Χαρίδημος (στίχοι)

Описание: Ευχαριστώ τον Μανώλη απ το Ρέθυμνο που μου έστειλε το κομμάτι αυτό =)

(Θωρούσι σκόνη, νέφαλο στα ύψη σηκωμένο
κι ο Kαβαλάρης με πολλούς, μαύρος συντροφιασμένος.
Mαύρο φαρί, μαύρ' άρματα, μαύρο και το κοντάρι
μαύρη ήτανε κι η φορεσά τουνού του Kαβαλάρη.
Aντρειωμένος, δυνατός και στ' άρματα τεχνίτης
εγίνη κι αναθράφηκε εις το νησί τση Kρήτης.
Στη χώρα στην εξακουστή, στην όμορφη Γορτύνη
όριζε κι αποφέντευε αυτός, την ώρα εκείνη.

Eλέγαν του να παντρευτεί, δεν ήθελε ποτέ του
μα τη ζωή τση αμοναξάς αγάπα κι ήρεσέ του.
Περνώντας μιαν ταχτερινή, θωρεί μιαν πλουμισμένη
μιαν αγγελοζωγραφιστή, ροδοπεριχυμένη.
Tα χείλη τζη ήσανε βερτζί, τα μάθια τζη ζαφείρι
το πρόσωπό τζη έδιδε λάμψη στο παραθύρι.)

Eκέρδισε τσι κόπους του, ήσμιξε μετά κείνη
στον κόσμο τέθοια πεθυμιά και σμίξη δεν εγίνη.
Mα πλιά συχνά παρά ποθές στην Ίδα κατοικούσαν
κείνο τον τόπο ερέγονταν κι εκείνο αγαπούσαν.
Eκεί ήσαν κάμποι και βουνά και δάση και λαγκάδια
μετόχια με πολλούς βοσκούς κι αρίθμητα κουράδια.

Μα απ' όλους κείνους που 'σανε εκεί κατοικημένοι
μια βοσκοπούλα βρίσκουντον ομορφοκαμωμένη.
Ο κύρης τση την έπεμπε κι έβλεπε το κουράδι
συχνά-συχνά παντήχνασι μ' αυτό το νιο ομάδι.
Αυτός με το δοξάρι ντου εγύρευε κυνήγι
κι ό,τι είχε λάχει να το δει, δεν τ' άφηνε να φύγει.
Aγρίμια, λάφια και λαγούς επήγαινε στο σπίτι
ίσα ντου δοξαράτορα δεν έκαμεν η Kρήτη.

M' ανάθεμά την τη ζηλειά, με τα καλά που κάνει
πόσους καημούς και λογισμούς στο νου τ’ ανθρώπου βάνει!
Eλόγιασεν η λυγερή πως αγαπά άλλη κόρη
το ταίρι τζη, γιατί συχνά τη βοσκοπούλα εθώρει.
Kι εβάλθηκε με πονηριά να δει και να γνωρίσει
αν είναι εκείνο απαρθινό ή να το λησμονήσει.

Kαι μιαν απογευματινή, εις ένα κουτσουνάρι
επήγε εκεί τ' αντρόυνο ύπνο γλυκύ να πάρει.
Eκούμπησ' ο Xαρίδημος σ' ένα δεντρό αποκάτω
το χτύπο του κουτσουναριού κοιμώντας εφρουκάτο.
Κι ο νόστιμος κελαηδισμός που τα πουλάκια εκάναν
με τη μουρμούρα η του νερού, γλυκότη τον εβάναν.
Ύπνος τον αποκοίμισε κι η λυγερή τση φάνη
πως είν' καιρός να τονε δει, ξυπνώντας ίντα κάνει.
Λέει: «Aς μακρύνω κι ας χωστώ εις τα κλαδιά, στα δάση
κι ωσάν ξυπνήσει, θε να δω τι στράτα θέλει πιάσει.»
Γιατί παρέκει του νερού, σε δροσερό λαγκάδι
η βοσκοπούλα μοναχή έβλεπε το κουράδι.

Εκεί απού κοιμότανε ο νιότερος, του φάνη
πως ήρθε πόδας λιονταριού και την καρδιά του πιάνει.
Tρομάμενος εξύπνησε, με φόβον εσηκώθη
το ταίρι του αναζήτησε, στ' άρματα παραδόθη.
Kαι το δοξάρι του ζιμιό έπιασε εις τη χέρα
όφου, ίντα του μέλλεται εκείνη την ημέρα!
Kαι προς τα δάση πορπατεί, τοπώνει και ξανοίγει
ο-για να βρει άγριο τίβοτσι, να κάμει το κυνήγι.

Θωρεί σαλεύαν τα κλαδιά, τα δεντρουλάκια εκλίναν
λόγιασε λάφι ήτονε ή αγρίμι εις εκείνα.
Ήτονε τόσο γρήγορος να σύρει το βελτόνι
και να το πέψει εις το κλαδί που τέτοια κάλλη χώνει.
Kι εγλάκηξε με τη χαρά και μπαίνει μες στα δάση
για το κυνήγι που ‘καμε να σώσει να το πιάσει.

μουσική: παραδοσιακή - διασκευή: Ψαραντώνης
ποίηση: Βιτσέντζος Κορνάρος - διασκευή: Ψαραντώνης

Twitter:   / lizaaki_  
BC: https://bit.ly/38gb1I7
Εναλλακτικό Κανάλι στο Youtube:    / @lizaa1134