Podcast "Rekonstrukcja Cyfrowa TVP" - Katarzyna Figura - odcinek 4

Описание: 🔊 Już jest! 💥 Najnowszy odcinek podcastu "Rekonstrukcja Cyfrowa TVP". A w nim aktorka filmowa i teatralna 🚀🚀🚀 Katarzyna Figura w rozmowie z 🎙️ Tomasz Kolankiewicz.
🎬 W 1985 roku Katarzyna Figura ukończyła Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Jeszcze w czasie studiów zagrała u Krzysztofa Kieślowskiego w „Bez końca” (1984) i u Wojciecha Jerzego Hasa w „Osobistym pamiętniku grzesznika przez niego samego spisanym” (1986).
🎬 Potem współpracowała z Piotrem Szulkinem, u boku Daniela Olbrychskiego zagrała czternastoletnią prostytutkę Once w filmie fantastycznym „Ga, ga. Chwała bohaterom” (1985). Była też Mimi Zarzecką w „Komediantce” Jerzego Sztwiertni (1986) i Rózią u Jerzego Gruzy w „Pierścieniu i Róży” (1986). Jednocześnie debiutowała na scenie warszawskiego Teatru Współczesnego w roli Iriny w „Trzech siostrach” Antoniego Czechowa w reżyserii Macieja Englerta.
🎬 O początkach kariery opowiada tak: 💬 „Grałam spektakl o dziewiętnastej, po spektaklu, na ulicę Mokotowską przyjeżdżał do mnie tata z kolacją. Następnie wsiadłam do taksówki, która wiozła mnie do Ojcowa, gdzie o piątej rano zaczynaliśmy zdjęcia do „Pierścienia i Róży”. Wczesnym południem ponownie wracałam do Warszawy, żeby zagrać spektakl. Jednocześnie Irina i księżniczka Różyczka. (…) To wynikało z mojej żarliwości, nawet powiedziałabym zachłanności. Jak przychodziły role to brałam wszystko.”
🎬 Powodzenie i rozgłos przyniósł jej udział w komedii Juliusza Machulskiego „Kingsajz” (1987) i główna rola w śmieszno-gorzkim obrazie o marzeniach – „Pociągu do Hollywood” w reżyserii Radosława Piwowarskiego (1987). Młoda aktorka, o kobiecych kształtach, obdarzona seksapilem, wkrótce stała się uosobieniem polskiej sek*bomby.
🎬 W latach 90. aktorka zagrała u Roberta Altmana w „Graczu” (1992) i „Pret-a-Porter” (1994). Wystąpiła także w filmach telewizyjnych – „Red Shoe Diaries” Zalmana Kinga (1992) oraz „Fatal Past” w reżyserii Clive'a Fleury'ego (1993). W Polsce grała u Juliusza Machulskiego, można ją było oglądać w „Kilerze” (1997) i „Kiler-ów 2-óch” (1999).
🎬 Powoli udawało jej się zerwać z wizerunkiem seksbomby. Zaczęła grać w filmie i w teatrze role kobiet obdarzonych większą samoświadomością i refleksyjnością. W „Autoportrecie Z Kochanką” Radosława Piwowarskiego (1996) stworzyła ciekawą postać Diany, dojrzałej kobiety, która związuje się ze zbuntowanym młodym chłopakiem. Przekonująco wcieliła się również w postać polskiej emigrantki Teresy w „Szczęśliwego Nowego Jorku” Janusza Zaorskiego.
🎬 Figura zagrała u Andrzeja Kondratiuka we „Wrzecionie czasu” (1995) i „Słonecznym zegarze” (1997) – dwóch z trzech części sagi o rodzinie Kondratiuków, a także u Jerzego Stuhra w „Historiach miłosnych” (1997). Janusz Majewski obsadził ją u boku Marka Kondrata w „Złocie dla dezerterów” (1998). Za rolę Gosi w „Ajlawju” Marka Koterskiego (1999) dostała Złote Lwy w Gdyni. Świetnie zagrała również Podstolinę u Andrzeja Wajdy w ekranizacji „Zemsty” (2002).
🎬 W 2007 roku w obsypanym nagrodami telewizyjnym obrazie „Aria Diva” w reżyserii Agnieszki Smoczyńskiej zagrała tytułową divę operową Joannę, a jedna z jej ostatnich ról w krótkometrażowym filmie „Victoria” Karoliny Porcari (2022) wywołała głośną dyskusję na temat seksualności kobiet. Od 2014 roku jest związana z Teatrem Wybrzeże.
🎧 Bierzcie i słuchajcie bo warto! 🎧 YouTube i 🎧 Spotify! #rekonstrukcjacyfrowatvp Linki zostawiamy w komentarzach 👇👇👇

#podcast #aktorka #katarzynafigura #podcasts #telewizjapolska #rekonstrukcjacyfrowa #kingsajz #żurek #filmpolski #film #sztuka