#kelisatv

Описание: این برنامه به بررسی نقش محبت خدا در بیدار کردن وجدان و هدایت انسان به سوی توبه، با استفاده از داستان یوسف و برادرانش در پیدایش ۴۳: ۱۵-۳۴ می‌پردازد.
محبت در مقابل شریعت:
چه چیزی وجدان انسان را بیدار کرده و او را به سوی خدا می‌کشاند. از دیدگاه الهیاتی، شناخت گناه از طریق شریعت الهی آغاز می‌شود و سپس انجیل مسیح آمرزش را به ارمغان می‌آورد. اما از لحاظ تجربی، آشکار شدن محبت خدا اغلب عامل اصلی توبه و بازگشت است. مانند مارتین لوتر که با درک فروکش کردن خشم خدا بر صلیب، متحول شد.
ابراز محبت یوسف به برادرانش:
یوسف پیش از این نیز با بازگرداندن پول به کیسه‌های برادرانش، محبت خود را نشان داده بود، اما آنها به دلیل وجدان گناه‌آلودشان این عمل را توطئه می‌دانستند. در این بخش از داستان، یوسف بار دیگر محبت خود را به طرق مختلف به برادرانش ابراز می‌کند:
۱. اطمینان از ناظر: ناظر یوسف به برادران اطمینان می‌دهد که پولشان را دریافت کرده و خدا آن ثروت را در کیسه‌هایشان گذاشته‌است.
۲. آزادی شمعون: آزاد شدن شمعون (که به گروگان گرفته شده بود) نشان‌دهنده صداقت یوسف و برطرف شدن سوءظن برادران است.
۳. احترام و ادب: با برادران یوسف با نهایت احترام برخورد می‌شود؛ به آنها آب برای شستن پا و علوفه برای الاغ‌هایشان داده می‌شود.
۴. رفتار محبت‌آمیز یوسف: یوسف با ورودش، از حال برادران و پدرشان جویا می‌شود و بنیامین را با محبت برکت می‌دهد. او احساسات خود را کنترل می‌کند و برای گریه کردن به تنهایی می‌رود.
۵. ضیافت باشکوه: یوسف برادرانش را به صرف ناهار دعوت می‌کند. این ضیافت پر از نعمت و صمیمیت، ترس و سوءظن برادران را از بین می‌برد. آنها از این ضیافت «شادی» کرده و «خوشی» می‌کنند، بدون آنکه هویت یوسف را بدانند.
«فیض همگانی» و ناسپاسی انسان:
برنامه اشاره می‌کند که این لطف و محبتی که برادران یوسف بدون شناخت او دریافت می‌کنند، تصویری از فیض همگانی (Common Grace) خداست. این فیض شامل برکات و امکاناتی است که خدا به همه انسان‌ها (ایماندار و بی‌ایمان) ارزانی می‌دارد، اما بسیاری از مردم نسبت به آن بی‌اعتنا و ناسپاس هستند.
• گناه باعث شده که انسان‌ها هر لطفی را با سوءظن و طمع ببینند.
• خداوند هیچ دینی به ما ندارد و حتی پس از گناه آدم و حوا، می‌توانست آنها را به جهنم بفرستد، اما با فیض خود به آنها اجازه زندگی و باروری داد.
• ناسازگار شمردن فیض الهی گناه بزرگی است. خدا از سرشت گناه‌آلود انسان آگاه است، اما با این وجود رحمت خود را دریغ نمی‌کند.
• مت ۲:۵۴۵ می‌گوید که خدا آفتاب و بارانش را بر نیکان و بدان می‌باراند. رومیان ۵: ۶-۸ نیز تأکید می‌کند که خدا محبت خود را زمانی به ما ثابت کرد که مسیح برای ما گناهکاران مُرد.
نتیجه‌گیری:
خواننده با یادآوری آیات مزامیر ۱۴: ۱ و یعقوب ۱: ۱۷، تأکید می‌کند که انسان‌های احمق خدا را انکار می‌کنند، در حالی که تمام مواهب نیکو از جانب اوست. اگر خدا وجدان و قلب انسان را بیدار نکند، هیچ‌کس قادر به شناخت او نخواهد بود. بنابراین، از خدا دعوت می‌شود که وجدان‌های ما را بیدار کند تا محبت بی‌قید و شرط او را درک کنیم.
________________________________________
موضوع جلسه آینده: «شکست اعتماد به نفس کاذب» (پیدایش ۴۴: ۱-۱۷)